Stilte boven Schiphol

Dit is een verhaal over Thomas.

Thomas woont in een klein dorpje vlakbij Schiphol.

Zijn huis staat onder de vliegroutes.

Elke dag hoort hij de vliegtuigen.

Het geluid is soms heel hard.

Thomas vindt het niet altijd leuk, maar hij is eraan gewend.

Zijn buren klagen vaak.

Ze zeggen: 'Het is te lawaaierig.

We kunnen niet slapen.' Maar Thomas haalt zijn schouders op.

Hij denkt: 'Zo is het nu eenmaal.' Op een ochtend leest Thomas een artikel op internet.

Het artikel gaat over nieuwe vliegtuigen.

Het zegt: 'Nieuwe vliegtuigen zijn stiller.

Ze maken minder lawaai rondom Schiphol.' Thomas is verbaasd.

Hij loopt naar zijn keuken en pakt een kop koffie.

De koffie ruikt sterk en warm.

Hij kijkt uit het raam.

De lucht is blauw.

Er is geen wolkje te zien.

Hij ziet een vliegtuig in de verte.

Het komt dichterbij.

Het geluid is zacht, bijna als een zoem.

Thomas denkt: 'Is dit echt waar?' Hij neemt een slok koffie en voelt de warmte in zijn handen.

Hij besluit om naar buiten te gaan.

Hij loopt naar de straat.

De zon schijnt op zijn gezicht.

Zijn buurvrouw, mevrouw De Wit, staat in haar tuin.

Ze is aan het planten.

Ze heeft een schep in haar handen.

De aarde ruikt fris en vochtig.

Thomas zegt: 'Hallo mevrouw De Wit.

Hoort u het ook?

De vliegtuigen zijn stiller.' Mevrouw De Wit kijkt op.

Ze glimlacht.

Ze zegt: 'Ja, Thomas.

Het is waar.

Ik hoorde het vanochtend.

Het is heel fijn.

Mijn rozen kunnen nu groeien zonder dat het lawaai ze stoort.' Ze wijst naar de rode rozen.

Thomas lacht.

Hij zegt: 'Ik dacht eerst dat het niet klopte.

Maar het is echt waar.' Thomas loopt verder.

Hij voelt de wind in zijn gezicht.

De wind is zacht en koel.

De zon schijnt warm.

Hij hoort een vliegtuig weer.

Het geluid klinkt als een zoemende bij.

Niet als een harde brom.

Hij denkt aan vroeger.

Toen hij klein was, hoorde hij de vliegtuigen ook.

Ze waren toen veel luider.

Zijn moeder deed altijd de ramen dicht.

Ze zei: 'Anders kunnen we niets horen.' Nu kan hij de vogels horen.

Hij hoort de bladeren in de bomen.

Ze ruisen zachtjes.

Het is vredig.

Thomas ademt diep in.

De lucht ruikt naar gras.

Thomas gaat naar het park.

Het park is groen en rustig.

Hij gaat op een bankje zitten.

Het bankje is van hout en voelt warm aan.

Er zit een oude man naast hem.

De man heet Kees.

Kees woont al veertig jaar in het dorp.

Kees heeft een grijze jas aan.

Thomas zegt: 'Kees, vindt u het ook fijn dat de vliegtuigen stiller zijn?' Kees knikt.

Hij zegt: 'Ja, jongen.

Het is een grote verandering.

Vroeger kon ik niet in de tuin zitten.

Nu kan ik genieten van de stilte.

Het is bijna magisch.' Kees kijkt naar de lucht.

Thomas glimlacht.

Hij voelt zich blij.

Hij denkt: 'Soms verandert de wereld langzaam.

Maar als het gebeurt, is het mooi.' Thomas loopt terug naar huis.

De straat is stil.

Hij opent de deur.

Zijn kat, Minoes, zit op de bank.

Ze kijkt naar hem met groene ogen.

Thomas aait haar.

Hij zegt: 'Minoes, de wereld is stiller.

We kunnen nu samen rustig slapen.' Minoes spint zachtjes.

Thomas gaat in zijn stoel zitten.

Hij sluit zijn ogen.

Hij luistert.

Het is stil.

Alleen de wind en de vogels.

Hij voelt zich kalm.

Hij denkt: 'Dit is een goed begin.

De stilte is fijn.

Ik hoop dat het zo blijft.' Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.