Nowruz in Zutphen (Maud & Shirin wachten)

Ze wachten op haar vriendin Lotte, want ze gingen samen naar een klein optreden.

Het rook naar houd van oude instrumenten en naar citroente uit een thermoskan.

In de hal tikte een metronome achter een deur. Tiktak. Tiktak.

Als of iemand de tijd zelf oefenden. Moud had haar ordoppjes in, maar ze luisterde niet echt.

Ze voelde zich een beetje vol in haar hoofd. Omdat de week lang leek.

Op een prikbord hingen een poster met velle kleuren. Nofroesavond, nieuw jaar.

Moud dacht, nieuw jaar. Dat klinkt licht. Ze pakte haar telefoon en open de snelde NOS-app. Gewoon uit nieuwsgierigheid.

Jo, precies toen kwam er een vrouw met een violkoffer de hoek om.

Ze heten Chirin en ze volgde ook lessen daar.

Hey Moud, zij ze zacht. Jij kijkt naar dat nieuw zeker? Moud knikten.

Ja, ik lees dat Nofroes begint, maar dat daar weinig is om te vieren. Daar is ook wat.

Chirin zuchte en ging op de bank zitten. Voor mij is Nofroes normaal een grote dag.

We maken eten, we zetten een tafel met spullen die iets betekenen.

Zoet, groen, nieuw. Ze glimlachten even, maar haar ogen bleven serieus.

Moud schoof een stukje op, zodat Chirin ook ruimte had.

Waarom is het nu anders? Vroeg ze. Chirin kijk naar de vloer.

Omdat mensen in Iran bang zijn, omdat er zorgen zijn en verdriet.

Je wil blij zijn, maar je denkt steeds aan familie.

Mijn tante stuurde vanochtend en bericht.

Doe als of alles normaal is, maar het is het niet.

Moud slikten.

Ze horde een piano in een lokaal en iemand die steeds dezelfde noodmisten.

Wat doe je dan met Nofroes? Vroeg Moud?

Chirin haalde haar schouders op.

Je doet toch iets, een klein lichtje.

Maar het voelt als of je een stroopwafel krijgt, zonder stroop, snap je.

Moud moest heel even lachen, omdat het zo'n gek beeld was,

maar ze voelde ook meteen de pijner in.

Ja, zij ze. Dat snap ik.

Hey, toen kwam lotte eindelijk aan.

Moud stond op en zei, wacht even, ik wil iets doen.

Ze liep naar het prickboard en scherde een leeg aanmeld stroken af.

Met een pen schreef ze.

Kleinen Nofroes goed. Laat een wens achter.

Ze plakten het naast de poster.

Lotte keek verbast.

Wat ben jij nou aan het doen? Moud zei.

Iets kleins, dit is het.

Na het optreden bleven ze nog even in de hal.

Mensen schreef een korte wensen, veiligheid, kracht, liefde, rust in je hoofd.

Chirin lassen één voor één.

Ze veeg de snelover haar wang en zei, dank je.

Moud voelde dat nieuw soms zwaar is, maar dat je er niet stil van hoeft te worden.

Soms kan een simpelen zin op papier al voelen als een hand op je schouder.

Nou, het volledige transcript is gratis de lezen op Dutch Fluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.