De duif die niet wegvloog

Het is dinsdag-ochtend, kwart vooracht.

Ik sta op het paron van station Den Haagcentraal.

De trein naar Utrecht heeft vertraging.

Weer.

Om me heen zuchte mensen.

Een vrouw in een rode jas kijk boos op haar horloosje.

Een man in een grijspak typt driftig op zijn telefoon.

De lucht ruikt naar koffie en regen.

Dan zie ik iets vreemd.

Op een bankje bij de kiosk zit een duif.

Gewoon.

Een duif.

Maar deze duif beweegt niet.

Hij kijkt alleen maar voor zich uit.

Mensen lopen langzaam heen.

Niemand let op hem.

Ik ook niet eerst.

De trein komt eindelijk, iedereen stapt in.

Ik zoek een plek bij het raam.

De trein rijdt langzaam.

Buiten zie ik wij landen, schapen, een molen.

Dan hoor ik een geluid.

Zacht, maar duidelijk.

Koer, koer.

Ik kijk om me heen.

De man tegenover me leest een boek.

De vrouw naast me slaapt.

Maar op de stoel naast mij, ja echt, zit de duif.

Dezelfde duif van het peron.

Hoe kan dat?

Ik heb hem niet zien instappen.

Duif een betaal en geen kaartje.

Duif hemogen niet in de trein.

Toch zit hij hier.

Hij kijkt me aan met kleine zwarte ogen.

Ik voel me ongemakkelijk.

Ik vluister.

He, wegwezen jij.

De duif beweegt niet.

Hij draait alleen zijn kop.

Alsof hij zegt, nee, ik blijf hier.

Ik kijk naar de conductor.

Die is aan het eind van de wagon.

Hij controlerd kaartjes.

Als hij de duif ziet, krijg ik een boete.

Dat denk ik.

Ik probeer de duif zachtjes weg te doen.

Maar hij blijft zitten.

Hij voelt warm aan.

Zijn veren zijn zacht.

Dan maakt hij een geluid.

Niet koer, maar iets anders.

Iets als een klein lachje.

Dat kan toch niet.

De trein stopt bij utrechtcentral.

Iedereen stopt uit.

Ik ook.

De duif vliegt weg.

Eindelijk denk ik.

Maar dan zie ik hem weer.

Hij zit op een paal bij de trap.

Hij heeft het tussen door.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Kijk naar beneden.

Naar mij.

Ik loop naar de uitgang.

De duif volgt me.

Hij vliegt van paal naar paal.

Puiten is het druk.

Viet ze.

Busse.

Mensen.

De duif blijft bij me.

Ik voel me belachelijk.

Een volwassen man.

Achter volgt door een duif.

Ik ga naar mijn werk.

Ik werk in een kantor.

De duif wacht buiten op de fansterbank.

Mijn collega's vinden het grappig.

Heb je een nieuwe vriend?

Vraagt een collega.

Ik zeg niets.

Ik kijk naar buiten.

De duif tick met zijn snavel tegen het raam.

Tick.

Tick.

Tick.

Ik doe het raam open.

De duif springt naar binnen.

Hij gaat op mijn bureau zitten.

Mijn collega's lachen.

Ik niet.

Ik voel me moe.

Waarom ik?

Wat wil die duif?

Dan zie ik iets.

Om het pootje van de duif zit een klein briefje.

Ik maak het voorzichtig los.

Het is nat van de regen.

Ik lees help mij.

Ik ben geen duif.

Ik ben betoverd.

Kus mij.

Ik kijk naar de duif.

De duif knip oogt.

Ik kijk nog eens.

Ja.

Hij knip oogt echt.

Mijn hart klopt snel.

Dit is raar.

Dit is heel raar.

Maar ik ben ook nieuwsgierig.

Ik buig me voorover.

Ik geef de duif een kus op zijn kop.

Niet gebeurt de duif koert.

Ik voel me dom.

Dan hore ik een stem achter me.

Grappje.

1 april.

Het is mijn collega Marc.

Hij lacht hart.

De duif vliegt weg.

Het briefje was napp.

Marc had de duif getreend.

Een maand lang.

Elke dag.

Als gap.

Ik sta daar.

Ik voel me eerst boos.

Maar dan moet ik ook lachen.

Het was een goede grap.

Heel goed.

Ik heb me echt laten poppen.

De duif is nu weg.

Ik kijk naar buiten.

De lucht is blauw.

De zon schijnt.

Ik denk aan de duif.

Aan zijn warmen veren.

Aan zijn knip oog.

En ik glimla.

Soms is het leven raar.

En soms is dat oké.

Tot de volgende.

Open de interactieve speler op Dutchfluency.com.

Slash transcripts.

Tick op een woord als je vastloopt.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands.

Zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.