Onder moeders vleugels: vier zussen, een droom

Een boek waarin je de personages echt leert kennen, als of het je eigen vrienden zijn.

Vandaag praat ik over zo'n boek.

Het heet Onder moeders vleugels en het is geschreven door Louisa May Alcott.

Het boek kwam uit in 1868.

De originele Engelse titel is Little Women.

In het Nederlands kennen we het als Onder moeders vleugels.

Het gaat over vier zussen die opgroeien in een klein huis in Amerika in de tijd van de Amerikaanse burgeoorlog.

Het gezin is niet rijk, ze hebben weinig geld, maar veel liefde.

En juist dat maakt het verhaal zo bijzonder.

Ik neem je mee naar de wereld van de familie March, naar hun kleine woonkamer, hun keuken, hun tuin

en naar de grote vragen van het leven.

Wie ben ik? Wat wil ik? En hoe blijf ik trouw aan mezelf?

Blijf luisteren, want dit verhaal gaat ook over jou.

Het is oorlog in een klein stadje in het noorden van de Verenigde Staten.

Meneer March is dominee en hij is weg van huis.

Hij helpt de soldaten aan het front.

Zijn vrouw en vier dochters blijven thuis achter.

De moeder heet mevrouw March.

De zussen noemen haar Marmee. Ze is lief en wijs.

Samen zorgen ze voor het huis, ze zorgen ook voor elkaar.

Ze hebben weinig geld, maar ze hebben een warm hart.

Elke dag doen ze hun best om er het beste van te maken.

Marmee zit met haar dochters aan tafel.

Ze praten over de oorlog en over vader.

Marmee zegt dat ze trots is op hen.

De meisjes helpen met koken en schoonmaken.

Ze naaien kleren en maken het huis gezellig.

Soms is het moeilijk zonder vader, maar Marmy leert hen om dankbaar te zijn.

Ze zeggen een gebed voor het slapen gaan.

Ze denken aan de soldaten ver weg.

Ze denken ook aan hun vader.

Ze hopen dat hij snel terugkomt.

Meg is de oudste van de vier zussen.

Ze is 16 jaar en ze is mooi.

Ze houdt van mooie kleren.

Ze houdt ook van feestjes.

Jo is 15 jaar.

Ze is wild en slim.

Ze houdt van boeken en wil schrijfster worden.

Ze schrijft verhalen en toneelstukken.

Beth is 13 jaar.

Ze is stil en lief.

Ze speelt piano en zorgt graag voor anderen.

Amy is de jongste.

Ze is 12 jaar.

Ze is een beetje verwend, maar ze is ook creatief.

Ze houdt van tekenen en mooie dingen.

De vier zussen wonen in een klein huis.

Naast hen staat een groot rijk huis.

Daar woont een jongen.

Hij heet Laurie.

De zussen kennen hem nog niet goed, maar ze zien hem soms door het raam.

Meg droomt van een mooi leven.

Jo schrijft in haar schrift.

Beth speelt zachtjes piano.

Amy tekent in haar boek.

Elke zus is anders.

Toch houden ze van elkaar.

Samen zijn ze de vier zussen March.

Het is kerstmis.

De zussen willen cadeaus kopen voor elkaar.

Maar ze hebben bijna geen geld.

Marmee zegt:

Waarom kopen we geen cadeaus voor onszelf?

Laten we ons geld geven aan een arm gezin in de buurt.

De zussen denken na.

Jo vindt het eerst moeilijk.

Ze wilde zo graag een boek.

Meg wil mooie handschoenen.

Amy wil potloden.

Beth zegt niets.

Ze kijkt naar haar moeder.

Marmee wacht geduldig.

Dan knikt Jo langzaam.

De anderen knikken ook.

De zussen kopen geen cadeaus voor zichzelf.

Ze brengen eten naar een arme vrouw en haar kinderen.

Die ochtend eten ze een simpel ontbijt.

Maar ze voelen zich rijk van binnen.

Later op de dag krijgen ze een verrassing.

Meneer Laurence, de rijke buurman, stuurt een groot feestmaal.

Er is ijs, taart en fruit.

De zussen zijn verrast.

Ze kijken naar elkaar en lachen.

Ze leren dat geven meer vreugde brengt dan krijgen.

Die avond zitten ze samen bij het vuur.

Ze praten over de arme vrouw en haar kinderen.

Ze zijn blij dat ze hebben geholpen.

Het is een koude winteravond.

Jo staat op een feestje bij een rijke familie.

Ze voelt zich niet op haar gemak.

Ze draagt een oude jurk.

In een hoek staat een jongen.

Hij kijkt verveeld.

Jo loopt naar hem toe.

Ze zegt, hallo!

Ik ben Jo.

De jongen lacht.

Hij zegt, ik ben Laurie.

Ze praten over boeken.

Ze lachen samen.

Ze dansen in de gang.

Daar is niemand die hen ziet.

Laurie zegt, ik woon naast jullie.

Jo zegt, kom eens langs.

Die avond worden ze vrienden.

Laurie komt de volgende dag al.

Hij klopt op de deur van het huis van de Marchs.

Jo doet open.

Ze zegt, kom binnen.

Laurie speelt toneel met de zussen.

Hij is een piraat.

Jo is de kapitein.

Ze verzinnen verhalen.

Ze lezen samen boeken.

Laurie lacht voor het eerst in lange tijd.

Hij eet met het gezin.

Marmee zegt, je bent altijd welkom.

Laurie voelt zich thuis.

Hij is niet meer alleen.

De zussen hebben er een broer bij.

Jo en Laurie zijn echte maatjes.

Meg gaat naar een feest bij rijke vrienden.

Ze leent een mooie jurk.

Een vriendin maakt haar haar.

Meg voelt zich mooi.

Op het feest danst ze met jongens.

Ze lacht en praat.

Dan hoort ze twee meisjes praten.

Ze zeggen, die Meg March draagt geleende kleren.

Ze zeggen, haar familie is arm.

Meg schaamt zich diep.

Ze wil weg.

Ze gaat naar huis.

Ze huilt in haar kamer.

Jo zegt, je bent goed zoals je bent.

Meg beseft dat ze niet iemand anders moet willen zijn.

Ze is Meg March.

Dat is genoeg.

Jo gaat naar de stad.

Ze werkt voor een rijke tante.

Ze leest haar voor.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ervoor.

Ze doet boodschappen.

De tante is streng.

Jo verdient weinig geld.

In het geheim schrijft ze verhalen.

Ze stuurt ze naar een krant.

Op een dag krijgt ze een brief.

De krant wil haar verhaal kopen.

Jo is trots.

Ze is ook zenuwachtig.

Ze krijgt geld.

Ze zegt het tegen niemand.

Beth blijft thuis.

Ze zorgt voor het huishouden.

Ze speelt piano als het stil is.

Ze is gelukkig met kleine dingen.

Amy gaat naar school.

Ze wil mooie dingen maken.

Ze wil bewonderd worden.

Ze is jaloers op Jo.

Maar ze leert om aardiger te zijn.

Beth gaat naar een arm gezin.

Ze helpt de moeder.

De kinderen zijn ziek.

Beth geeft ze eten.

Ze wiegt een baby.

De baby hoest.

Beth wordt zelf ook ziek.

Ze krijgt roodvonk.

Ze wordt heel erg ziek.

Ze ligt in bed met koorts.

De dokter komt.

Hij schudt zijn hoofd.

De zussen zijn bang.

Ze bidden bij haar bed.

Jo geeft Beth haar eigen kussen.

Meg kookt warme soep.

Amy wordt naar een tante gestuurd.

Ze mag niet ook ziek worden.

Het huis is stil.

Iedereen wacht.

Na een paar weken wordt Beth beter.

Maar ze is zwakker.

Ze heeft minder energie.

Ze blijft lief en rustig.

Het gezin is opgelucht.

Maar ze zijn ook voorzichtig.

Ze weten dat Beth niet meer helemaal de oude wordt.

Jo pakt haar koffer.

Ze kijkt nog een keer om naar het huis.

Maar Marmee staat in de deuropening.

Ze zegt, schrijf je vaak?

Jo knikt.

Ze zegt, ja, moeder.

Ik schrijf je elke week.

Dan stapt Jo in de koets.

De koets rijdt weg.

Het huis wordt kleiner.

Jo veegt een traan weg.

Ze is verdrietig, maar ook opgewonden.

New York is ver weg.

Daar wil ze schrijfster worden.

Ze wil geld verdienen voor het gezin.

In New York woont Jo in een pension.

Ze werkt als gouvernante voor een rijke familie.

De kinderen zijn lief, maar ook druk.

Jo leest voor en helpt met huiswerk.

In de avond schrijft ze verhalen.

Ze stuurt ze naar kranten.

Soms krijgt ze een brief terug.

Soms wordt een verhaal geplaatst.

Dan is ze blij.

Op een dag leest een professor haar verhaal.

Hij heet meneer Bhaer.

Hij zegt, je schrijft goed.

Maar schrijf over wat je echt kent.

Jo is eerst boos.

Later begrijpt ze het.

Ze begint een boek over haar eigen familie.

Dan komt Laurie.

Hij is verliefd op Jo.

Hij vraagt, wil je met me trouwen?

Jo zegt, nee.

Ze houdt van hem als een vriend.

Laurie is verdrietig.

Hij gaat naar Europa.

Jo blijft achter.

Ze weet dat ze de juiste keuze heeft gemaakt.

Laurie is in Europa.

Dan wordt Beth zieker.

Ze is rustig en niet bang.

Ze vraagt, Jo.

Zorg jij voor de anderen?

Jo belooft het.

Op een dag in de lente sterft Beth.

Ze is thuis.

Ze ligt in haar eigen bed.

Haar familie is om haar heen.

Iedereen houdt van haar.

Jo houdt veel van haar.

Meg houdt van haar.

Amy houdt van haar.

Marmee troost hen.

Ze zegt, Beth is nooit echt weg.

Ze leeft in onze herinneringen.

Het huis is stil.

De kamers zijn leeg.

Maar langzaam leren ze verder te leven.

Beth speelt piano. De piano blijft staan.

Soms speelt iemand erop.

Dan voelen ze haar nog even.

Na Beths dood verandert er veel.

Meg trouwt met meneer Brooke.

Hij is de leraar van Laurie.

Ze krijgen een tweeling, een jongen en een meisje.

Meg is gelukkig.

Ze is niet rijk, maar ze leert dat een huis niet gaat om mooie spullen.

Het gaat om liefde.

Amy gaat met Tante March naar Europa.

Daar ontmoet ze Laurie weer.

Laurie is veranderd.

Hij is serieus geworden.

Amy en Laurie worden verliefd.

Ze trouwen.

Jo is eerst verrast.

Dan is ze blij.

Ze ziet dat Laurie en Amy goed bij elkaar passen.

Jo blijft thuis bij Marmee.

Ze schrijft en zorgt voor het huis.

Op een dag komt professor Bhaer naar haar toe.

Hij heeft haar boek gelezen.

Hij vindt het prachtig.

Jo beseft dat ze van hem houdt.

Ze trouwen.

Samen beginnen ze een school voor jongens.

Jo is eindelijk schrijfster.

Ze is ook lerares.

Ze is gelukkig.

Wat maakt dit boek zo bijzonder?

Het gaat niet alleen over grote avonturen.

Het gaat over kleine dingen.

Een kopje thee, een brief, een lied op de piano.

Het laat zien dat liefde niet duur hoeft te zijn.

Dat je rijk kunt zijn met weinig.

En dat je dromen kunt najagen, ook als je niet veel geld hebt.

Jo wil schrijfster worden en ze doet het.

Meg wil een gezin en ze krijgt het.

Beth wil vrede en ze vindt het.

Amy wil mooie dingen en ze leert dat schoonheid ook in mensen zit.

Elk van de zussen vindt haar eigen weg.

En dat is de kern.

Je hoeft niet iemand anders te zijn.

Je mag jezelf zijn met al je fouten en dromen.

Als je dit boek leest of hoort, voel je je deel van de familie March.

Je lacht met Jo, je helpt met Beth, je danst met Meg, je tekent met Amy.

Het is een verhaal dat je bij blijft.

Niet omdat er zoveel gebeurt, maar omdat het zo echt is.

Louisa May Alcott schreef het boek in de 19e eeuw, maar de gevoelens zijn van alle tijden.

Iedereen kent wel een zus, een vriend, een droom.

Iedereen weet hoe het is om te hopen en te verliezen.

Daarom blijft Onder moeders vleugels al meer dan 150 jaar geliefd.

En nu jij het kent, kun je het door vertellen.

Op Dutchfluency.com slash transcripts vind je de tekst van deze aflevering.

Daar kun je op woorden tikken en de vertaling zien.