De Tanden van de Kinderen

Anderen praten zachtjes met elkaar.

Het licht viel door de ramen en maakte strepen op de tafels.

Ik zette mijn kop op het bureau en keek de klas rond.

Goedemorgen, zei ik.

Vandaag lees ik jullie iets voor.

Luister goed.

Ik vertelde over een groep moeders in Mexico.

Hun kinderen zijn weg.

Niemand weet precies waar ze zijn.

De politie helpt niet altijd goed.

Dus gaan de moeders zelf op pad.

Ze lopen door velden en door bossen.

Ze zoeken in de grond.

En wat vinden ze?

Kleine witte tandjes.

Melktanden van kinderen.

Een melktand is een kleine tand die kinderen hebben als ze jong zijn.

Later vallen die tanden uit en komen er nieuwe tanden.

Maar deze tanden lagen in de grond in Mexico.

Meer dan 1600 melktanden.

Dat zijn de tanden van heel veel kinderen.

De klas was stil.

Ik hoorde alleen het geluid van een pen die op een tafel tikte.

Ik keek rond.

Een meisje vooraan.

Nadia.

Keek me aan met grote ogen.

Maar waarom zijn die kinderen weg?

vroeg ze.

Dat is een goede vraag, zei ik.

In Mexico zijn er mensen die andere mensen kwaad doen.

De politie is soms bang voor die mensen.

Of de politie werkt niet goed.

Daardoor zijn er veel mensen die niemand meer ziet.

En de moeders zoeken dan zelf?

Vroeg een jongen achter in de klas.

Hij heette Daan.

Ja, zei ik.

Elke dag.

In de zon.

In de regen.

Ze stoppen niet.

Daan schudde zijn hoofd.

Dat is heel zwaar.

Ja, zei ik.

Maar ze doen het toch.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Maar ze doen het toch.

Want ze willen weten wat er met hun kind is gebeurd.

Dat is het enige wat ze willen.

Ik dacht even terug aan een gesprek met mijn eigen moeder.

Ze zei altijd.

Als je van iemand houdt, dan blijf je zoeken.

Ik vertelde dat niet aan de klas, maar ik dacht er wel aan.

Na de les bleef Nadia even staan.

Ze had een vraag.

Rick, kunnen wij iets doen voor die moeders?

Ik dacht even na.

Je kunt erover praten, zei ik.

Je kunt het aan anderen vertellen.

Soms is dat al genoeg.

Als mensen weten wat er gebeurt, letten ze beter op.

Nadia knikte langzaam.

Ze pakte haar tas en liep naar buiten.

De deur viel zachtjes dicht.

Ik stond even alleen in de klas.

De stoelen stonden nog een beetje scheef.

Op het bord stond nog een zin die ik had geschreven.

Ze stoppen niet met zoeken.

Ik keek naar die zin.

Ik dacht aan de moeders in Mexico, aan de kleine tandjes in de grond.

Aan het feit dat ze elke dag opstaan en verder gaan.

Dat is iets wat ik mijn leerlingen wil meegeven.

Niet alleen Nederlandse woorden leren,

maar ook begrijpen wat er in de wereld gebeurt.

En nadenken over wat eerlijk is en wat niet.

De volgende dag vroeg daan of we er nog een keer over konden praten.

Ik heb er thuis over nagedacht, zei hij.

Ik vind het moeilijk om te begrijpen dat zo iets echt bestaat.

Dat snap ik, zei ik.

Maar het is goed dat je daarover nadenkt.

Dat betekent dat je het serieus neemt.

We praatten nog een kwartier.

Daarna begonnen we met de les.

Maar de sfeer was anders dan normaal.

Rustiger, meer aandacht.

Alsof de leerlingen beter luisterden dan anders.

Ik zag dat Nadia af en toe naar het bord keek,

naar de zin over de moeders.

Soms brengt een moeilijk verhaal mensen dichter bij elkaar.

Dat vind ik het mooie van lesgeven.

Ik hoop dat mijn leerlingen later, als ze ouder zijn,

nog eens terugdenken aan deze les.

En dat ze dan zelf verder vertellen over de moeders die niet stoppen met zoeken.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com

vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.