A Bike Mechanic's Good Intentions

Het is een grijze ochtend in Groningen.

De lucht is vol wolken.

Het ruikt naar regen.

Henk loopt door een drukke winkelstraat.

Hij is op weg naar zijn werk.

Henk is fietsenmaker.

Zijn winkel, 'Henks Fietsen', is al dertig jaar zijn leven.

Hij houdt van fietsen.

Hij houdt van het geluid van een perfecte ketting.

Hij houdt van de geur van olie en rubber.

Maar hij haat één ding: fietsendieven.

Elke dag ziet hij mensen die verdrietig zijn omdat hun fiets weg is.

'Mijn fiets is gestolen,' zeggen ze dan.

En elke keer voelt Henk een beetje boosheid in zijn buik.

Vandaag is een normale dag.

Henk heeft zijn thermoskan met hete koffie vast.

Hij neemt een slok.

De koffie is sterk en zwart, precies zoals hij het lekker vindt.

Hij kijkt naar de duizenden fietsen die overal geparkeerd staan.

Een typisch beeld in Groningen.

Dan stopt hij.

Midden op de stoep.

Zijn ogen zien iets wat niet klopt.

Daar, tegen een lantaarnpaal, staat een fiets.

Het is een prachtige, gloednieuwe stadsfiets.

Zwart, met glimmende onderdelen.

Zo'n fiets kost wel duizend euro, schat Henk.

Maar het slot, het slot is een grap.

Een dun, goedkoop kabelslot van vijf euro.

Henk denkt dat hij zo'n slot met zijn handen kapot kan trekken.

'Nee toch,' mompelt Henk zachtjes.

Hij loopt dichterbij.

Hij bukt een beetje.

Hij hoeft de fiets niet aan te raken.

Hij ziet het aan alles.

De perfecte, nieuwe banden.

Geen krasje op het frame.

En dat vreselijke slot.

'Dit is een lokfiets,' fluistert hij tegen zichzelf.

Een fiets van de politie, neergezet om een dief te vangen.

Een gevoel van irritatie komt op bij Henk.

Hij vindt dit zo'n slechte methode.

Het is lui politiewerk, vindt hij.

Ze pakken hier geen professionele dieven mee.

Nee, ze pakken hier een student mee die een domme fout maakt.

En dan heeft die persoon meteen problemen.

Nee, dit is niet de oplossing voor het probleem van de fietsdiefstal, denkt Henk.

Henk kijkt om zich heen.

De straat is rustig.

Een paar studenten fietsen snel voorbij.

Een vrouw met een hond loopt aan de overkant.

Niemand let op de fiets.

Niemand let op Henk.

Toen krijgt hij een idee.

Een absurd idee.

Een typisch Henk-idee.

'Als de politie hun werk niet goed doet, dan moet ik het maar doen,' denkt hij.

Zijn plan is simpel.

Hij gaat de lokfiets 'redden'.

Hij gaat hem onklaar maken.

Zodat niemand hem kan stelen.

Zodat niemand in de val trapt.

Hij zet zijn koffiekan voorzichtig op de grond.

Uit de binnenzak van zijn jas pakt hij een kleine tang.

Het is een stuk gereedschap.

Hij heeft altijd gereedschap bij zich.

Je weet maar nooit.

Hij kijkt nog een keer om zich heen.

Niemand.

Hij knielt bij de fiets.

Hij wil het slot niet doorknippen.

Hij wil het slot zo beschadigen dat het niet meer open of dicht kan.

Hij begint te werken aan het mechanisme.

'HÉ!

STAAN BLIJVEN!

POLITIE!' Henk schrikt zo erg dat hij zijn tang laat vallen.

Twee jonge mensen, een man en een vrouw in spijkerbroek en jas, rennen op hem af.

Ze houden een pasje omhoog.

Politie.

'Wat dacht u dat u aan het doen was?' vraagt de mannelijke agent.

Zijn stem is scherp.

Henk staat langzaam op.

Hij is totaal in de war.

'Ik, ik was jullie aan het helpen,' stottert hij.

De vrouwelijke agent lacht een beetje, zonder humor.

'Ons helpen?

Door een fiets te stelen?' 'Nee!' zegt Henk.

Nu wordt hij zelf een beetje boos.

'Ik steel hem niet!

Dit is een lokfiets!

Een hele slechte!

Ik wilde hem alleen beschermen.

Zodat niemand hem steelt.' De agenten kijken elkaar aan.

Ze hebben dit duidelijk nog nooit gehoord.

'Meneer, u probeerde een slot te forceren.

Dat is een poging tot diefstal.

U bent aangehouden,' zegt de man.

Hij pakt Henks arm.

Even later zit Henk achterin een politieauto.

Hij kijkt naar buiten.

Hij ziet zijn eigen fietsenwinkel in de verte.

Hij zucht.

Dertig jaar lang fietsen repareren.

Dertig jaar lang boos zijn op dieven.

En nu wordt hij zelf aangehouden.

Omdat hij een fiets wilde beschermen.

'De wereld is gek,' denkt Henk.

Hij schudt zijn hoofd.

Hij kan er niet om lachen.

Nog niet.