De Foto's Die Niemand Wil Zien

Ze gaf les aan een klas met leerlingen van vijftien en zestien jaar oud. Haar leerlingen kwamen uit veel verschillende landen.

Dat maakte haar werk soms moeilijk, maar ook heel interessant.

Soms moest ze woorden extra uitleggen.

Soms moest ze luisteren naar verhalen die niet in het boek stonden.

Maar juist dat vond ze mooi.

Op haar telefoon zag ze een bericht.

De leider van Iran had bij de Verenigde Naties foto's laten zien.

De foto's toonden kinderen en volwassenen die door oorlog waren geraakt.

Veel mensen in de zaal waren weggegaan.

De mensen van de verenigde staten hadden hun stoelen verlaten en de zaal uitgelopen.

Lotte zag de beelden op haar scherm.

Ze waren zwart wit en korrelig.

Ze voelde een koude rilling over haar rug.

Lotte keek lang naar het scherm.

Ze dacht, dit is moeilijk om te zien, maar misschien is het ook belangrijk om te zien.

Ze nam een slok van haar koffie, maar die smaakte nu minder lekker.

Ze zette het kopje neer en staarde naar buiten.

De regen was nog steeds zacht.

De lucht was grijs.

Alles leek even stil.

De volgende ochtend liep ze haar klas in.

De leerlingen zaten al aan hun tafels.

Het rook naar natte jassen en broodtrommels.

Iemand had een appel meegenomen.

De appel lag op een tafel en glom in het licht van de lamp.

Lotte zette haar tas neer en keek de klas rond.

Ze zag bekende gezichten.

Sommige leerlingen keken slaperig.

Anderen keken nieuwsgierig.

Heeft iemand gisteren het nieuws gezien?

Vroeg ze.

Een jongen achterin stak zijn hand op.

Het was Youssef.

Hij was 15 jaar en kwam uit Marokko.

Ja, mevrouw.

Over die foto's bij de VN?

Precies, zei Lotte.

Wat vond jij ervan?

Youssef dacht even na.

Ik vond het moeilijk.

Die foto's waren erg.

Maar ik snap ook waarom sommige mensen weggingen.

Een meisje naast hem, Roos, schudde haar hoofd.

Roos schudde haar hoofd.

Ik snap dat niet.

Als je wegloopt zie je het probleem niet meer.

Maar het probleem is er nog steeds.

Dat is een goed punt, zei Lotte.

Ze schreef het op het bord: WEGLOPEN LOST NIETS OP.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering.

Of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Ze schreef het op het bord.

WEGLOPEN LOST NIETS OP.

De letters waren groot en wit.

De klas werd stil.

Lotte keek naar haar leerlingen.

Ze zag dat ze nadachten.

Sommige leerlingen fronsten.

Andere knikten langzaam.

Waarom laat iemand zulke foto's zien?

Vroeg een andere leerling.

Het was Thomas.

Hij zat altijd vooraan en stelde veel vragen.

Omdat woorden soms niet genoeg zijn.

zei Lotte.

Een foto laat je iets voelen.

Je kunt een foto niet zo makkelijk negeren als een tekst.

Thomas knikte langzaam.

Maar is het eerlijk om mensen te dwingen zulke dingen te zien?

Lotte glimlachte van binnen.

Dit waren precies de vragen die ze wilde horen.

Dat is een heel goede vraag.

Wat denken jullie?

De discussie duurde bijna 20 minuten.

Leerlingen praatten door elkaar heen.

Lotte moest een paar keer om stilte vragen.

Maar de energie in de klas was goed.

Ze voelde dat de leerlingen echt nadachten over iets wat er toe deed.

Ze hoorde woorden als 'oneerlijk', 'belangrijk' en 'moeilijk'.

Ze zag handen omhoog gaan.

Ze zag ogen die glinsterden.

Na de les bleef Youssef even staan.

Mevrouw.

Mijn oom woont in een land waar ook oorlog is.

Ik stuur hem soms foto's van hier, van de straat, van mijn school.

Gewone dingen.

Hij zegt dat hij die foto's fijn vindt.

Lotte keek hem aan.

Dat snap ik heel goed, Youssef.

Gewone dingen zijn soms het mooiste wat je kunt laten zien.

Youssef pakte zijn tas en liep de gang op.

Lotte bleef even staan in de lege klas.

Ze keek naar het bord.

De woorden stonden er nog.

Weglopen.

Lost.

niets op.

Ze dacht aan de foto's van de VN.

Ze dacht aan de woorden van Youssef.

Ze dacht aan de stilte in de klas.

Dit is waarom ik dit werk doe.

Dacht ze.

Niet voor de boeken of de toetsen.

Maar voor dit soort momenten.

Momenten waarop leerlingen zelf nadenken.

Momenten waarop ze iets voelen.

Momenten waarop ze iets leren over de wereld en over zichzelf.

Ze pakte haar jas en liep naar buiten.

De regen was gestopt.

De lucht was grijs, maar het voelde fris.

Ze haalde diep adem en liep naar haar fiets.

De wind streek langs haar gezicht.

Ze voelde zich moe, maar ook tevreden.

Ze stapte op haar fiets en reed langzaam weg.

De straten van Den Haag waren nat.

De auto's reden voorzichtig.

Lotte dacht nog één keer aan de klas. Aan Youssef. Aan Roos. Aan Thomas. En ze glimlachte.

Tot de volgende keer.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlands, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.