Opendeurenbeleid in wooncentrum (Femke helpt mee)

Ze had een stoffe tas met een pak pannenkoeken mix en een klein notitieboekje, omdat ze straks ging helpen in een woontcentrum voor mensen met demensie.

Binnen rook het altijd een beetje naar handseep en vloerwas, en dat vond ze gek genoeg fijn.

Ze deed daar geen grote dingen, kopjes klaar zetten, spelletjes pakken, iemand even begeleiden naar de juiste gang.

Femke had een zacht, giel sleutelkoortom, met zo'n plastic kaartje dat tegen je truitekt.

Ze dacht, als ik maar goed op let, want één deur kan al een heel verhaal maken.

Toen ze binnenkwam hoorde ze het belletje van de receptie en het lagergezoem van een televisie.

Een collega, Samira, stak haar hand op.

Hey, Femke, heb je dit gezien? Ze hield haar telefoon omhoog, no's open.

Femke las, instellingen, worstelen met een open, deuren beleid.

Open deuren beleid? Vroeg Femke. Ja, zij Samira.

Het idee is vrijheid, maar soms loopt iemand zo naar buiten.

En dan, ja, ze zuchten, daar is ook wat.

Net, als of het nieuws meteen een zennen wilde worden, gingen er een piepje af bij de achterdeur.

Femke kijk, een meneer met een pet, meneer ver meer, stond al met zijn hand op de kling.

hij kijkt naar het glas, als of daar een peron achter zat.

Femke liep rustig, nee, gewoon kan, naar hem toe en zij.

Meneer ver meer? Waar gaat u heen? De trein, zij hij.

Ik ben laat, mijn moeder wacht, Samira vluisterde.

Zijn moeder is al lang, je weet wel. Femke knikten, en date als of ze het ook heel logisch vond.

Dan gaan we samen, zij ze, maar eerst even een stempel halen, anders mag u niet mee.

Regels zijn regels, net als bij de ove chipkaart, meneer ver meer fronsten.

Stempel, Femke wees naar een tafel met stickers van molentjes.

Kijk, daar, ze pakten een sticker, plakten die op zijn hand en zij.

Dit is het, nu bent u official reiziger, hij glimlachten ineens.

Oh, dan is het goed, Samira ademde uit.

Lekker bezig, vluisterde ze.

Later, bij de koffiehoek, zij Samira, kon vertelde laatst nog over dat buurtheater in Zutphen.

Met van die nauwe koelissen, daar raakte iemand ook de weg kwijt, Femke knikten.

En Omaar van die EHBO cursus in Herevenzij.

Eerst veiligheid, dan pas snelheid.

Femke kijk naar de deur die nu gewoon dicht was.

Ze dacht aan vrijheid, maar ook aan verdwalen, aan mensen die iets zoeken wat niet meer bestaat.

En toch echt is in hun hoofd.

Ze schreef in haar notitieboekje, een open deur is mooi, maar een open oog is mooier.

En toen hink ze, het gele sleutelkoord weer recht, als ze zichzelf daarmee ook een beetje op de juiste plek zetten.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaarstaan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.