Een rare middag in Volendam

Het was een zonnige zaterdagmiddag in Volendam.

De zon scheen fel en de lucht was helderblauw.

Ik liep met mijn vriend Kees langs de haven, waar de boten zachtjes dobberden in het water.

Het water was groenblauw en de boten maakten een zacht, kloppend geluid tegen de kade.

We hoorden de meeuwen krijsen en de vislucht was sterk, een beetje zout en vettig.

Toen we opeens een hoop herrie hoorden.

Er was een groep mensen aan het protesteren tegen Zwarte Piet, en een andere groep was het daar niet mee eens.

Ze riepen naar elkaar en sommigen zwaaiden met borden.

De borden waren rood en blauw en sommige hadden teksten.

Het was een beetje gespannen, maar niemand werd echt boos.

Totdat er opeens een paar jongens vis en eieren begonnen te gooien naar de betogers.

De vis was glibberig en de eieren roken naar rot, een vies, scherp luchtje dat bleef hangen.

Het was een rare actie, vond ik.

Waarom zou je dat doen?

Het lost niks op, toch?

Kees schudde zijn hoofd en zei: "Dit gaat niet goed aflopen." En hij had gelijk.

De politie kwam erbij met blauwe zwaailichten en de jongens werden meegenomen.

De zwaailichten flitsten in de zon en maakten een schril geluid.

Een paar maanden later hoorde ik dat ze een taakstraf hadden gekregen.

De rechter vond dat ze een fout hadden gemaakt en dat ze moesten leren van hun actie.

Ik vond dat een eerlijke beslissing.

Het was niet slim wat ze deden.

Ze gooiden niet alleen vis en eieren, maar ook de sfeer in het dorp werd er niet beter van.

Mijn buurvrouw, mevrouw De Wit, vertelde me dat ze erbij was geweest.

"Het was echt een chaos," zei ze.

"Ik stond met mijn kleinzoon naar de bootjes te kijken, en opeens vloog er een ei langs mijn hoofd.

Het ei was vies en stonk.

Gelukkig raakte het me niet, maar ik schrok wel." Ze zuchtte diep.

"Zulke dingen horen niet bij een gezellig dorp." Ik was het met haar eens.

Volendam is normaal zo rustig.

Mensen komen hier voor de vis en de gezellige sfeer.

Maar die middag was het anders.

De betogers wilden aandacht voor hun standpunt, en de jongens reageerden op een domme manier.

Achteraf gezien hadden ze beter kunnen praten, in plaats van te gooien.

De taakstraf bestond uit het schoonmaken van de straten en het helpen bij een lokale organisatie.

Ik zag een van de jongens, Tim, een paar weken later in het park.

Het park was groen en de bloemen roken zoet, naar rozen en gras.

Hij was aan het vegen met een bezem.

De bezem maakte een zacht geluid op de stenen, een ritmisch schrapend geluid.

Ik groette hem en hij keek een beetje beschaamd.

"Het was niet slim," zei hij.

"Ik had beter moeten nadenken." Ik knikte.

"Iedereen maakt fouten," zei ik.

"Het belangrijkste is dat je ervan leert." Hij glimlachte een beetje en ging verder met vegen.

De bezem bewoog heen en weer over de stenen.

Sinds die dag is het weer rustig in Volendam.

De betogers komen nog steeds, maar nu praten mensen met elkaar in plaats van te gooien.

Het is beter zo.

Ik denk dat de rechter een goede beslissing heeft genomen.

Niet omdat de jongens slecht zijn, maar omdat ze een lesje nodig hadden.

En ik denk dat ze dat nu begrijpen.

Als ik terugdenk aan die middag, voel ik nog de spanning in de lucht.

De vislucht, de herrie, de flitsende lichten.

Maar ik ben blij dat het goed is afgelopen.

Volendam is weer het gezellige dorp dat het altijd was.

Tot de volgende keer.