The Lost Cyclist

Hallo lieve studenten!

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit de mooie stad Den Haag.

Vandaag heb ik weer een grappig verhaal voor jullie.

Het is gebaseerd op een bericht van het internet, met een kaart als symbool.

Het gaat over verdwalen in je eigen stad.

We kennen het allemaal wel toch?

Je vertrouwt helemaal op de navigatie van je telefoon.

Je kijkt niet meer naar de borden op straat.

Je volgt gewoon het blauwe lijntje op je scherm.

En dan gaat het natuurlijk helemaal mis.

Het was een frisse zaterdagochtend in november.

De lucht was strakblauw en de wind waaide hard vanaf de zee.

Daan en zijn vriendin Sophie hadden besloten om een flink stuk te gaan fietsen.

Daan wilde Sophie een heel speciaal, verborgen strandje laten zien.

Hij had erover gelezen op een reisblog.

Het strandje lag ergens tussen Scheveningen en Kijkduin.

Verborgen achter hoge duinen.

Heb je de route goed bekeken?

Vroeg Sophie.

Ze trok haar dikke jas wat strakker om zich heen.

De zilte zeelucht kriebelde in haar neus.

Natuurlijk, zei Daan vol vertrouwen.

Hij tikte trots op het scherm van zijn telefoon.

Mijn nieuwe app heeft de perfecte route berekend.

We zijn er in ongeveer 40 minuten.

We hoeven alleen maar deze blauwe lijn te volgen.

Ze stapten op hun fietsen.

In het begin was de tocht prachtig.

Ze fietsten over een breed geasfalteerd fietspad.

Ze hoorden het geluid van de meeuwen boven hun hoofden.

De banden van hun fietsen zoemden zachtjes over de weg.

Alles leek perfect te gaan.

Maar na 20 minuten gaf de app een vreemde instructie.

Daan moest plotseling scherp naar rechts sturen.

Hier rechtsaf, riep Daan over zijn schouder.

Sophie keek verbaasd.

Rechtsaf.

Maar daar is helemaal geen fietspad.

Dat is een smal zandpad voor wandelaars.

De app zegt dat dit de snelste weg is.

Antwoordde Daan koppig.

Kom op.

Het is vast een kortere route door de natuur.

Sophie zuchtte, maar ze volgde hem.

Het gladde asfalt veranderde al snel in een pad van los zand en schelpen.

Hun fietsen begonnen te trillen.

Het werd steeds moeilijker om te trappen.

Na 5 minuten fietsen, of beter gezegd glijden, stopte het pad helemaal.

Voor hen lag een groot, modderig veld, met hoog gras en diepe plassen water.

Daan, dit kan niet kloppen, zei Sophie.

Ze wees naar haar schoenen.

Er zat al een flinke laag bruine modder op haar witte sneakers.

Kijk nou waar we zijn, er is hier helemaal niemand.

Alleen maar modder en water.

Daan keek naar het scherm van zijn telefoon.

Hij fronste zijn wenkbrauwen.

Dat is heel vreemd.

De app zegt dat we gewoon rechtdoor moeten.

Hij deed een stap naar voren met zijn fiets.

Plotseling zakte zijn voorwiel diep in de zachte modder.

Daan verloor zijn evenwicht.

Hij probeerde niet te vallen, maar het was te laat.

Met een luide plons viel hij op zijn knieën, in een grote plas water.

Het koude, natte water trok direct in zijn spijkerbroek.

Sophie begon hard te lachen.

Ze kon het niet inhouden.

Daan zag er zo grappig uit.

Zittend in de modder, met zijn telefoon nog veilig hoog in de lucht.

De app zegt rechtdoor, hè?

Lachte ze.

Misschien moeten we gaan zwemmen.

Op dat moment kwam er een oudere man aangelopen.

Hij had een grote bruine hond bij zich.

De man droeg hoge groene regenlaarzen.

Hij keek naar Daan in de modder en begon toen te glimlachen.

Jullie proberen zeker dat verborgen strandje te vinden.

Vroeg de man met een zwaar Haags accent.

Daan knikte langzaam.

Hij stond voorzichtig op en keek naar zijn vieze broek.

Jullie zijn de vierde deze week.

Lachte de man.

Jullie gebruiken zeker die nieuwe wandel-app?

Die stuurt iedereen dwars door dit moeras.

Als je op de fiets bent, moet je gewoon de normale borden volgen, jongen.

Daan keek naar zijn telefoon.

Hij zag nu pas het kleine icoontje van een wandelaar bovenaan het scherm.

Hij had de route voor wandelaars geselecteerd.

Niet voor fietsers.

Hij voelde zich een beetje dom.

Sorry Sophie, zei Daan met een rood gezicht.

Sophie lachte nog steeds.

Ze pakte haar eigen telefoon uit haar zak.

Weet je wat we doen?

We draaien om.

We gaan terug naar de bewoonde wereld.

En zoeken een leuk café.

Ik trakteer op warme chocolademelk met slagroom.

En jij mag voorlopig de route niet meer bepalen.

Ze liepen samen terug naar het verharde pad.

Hun fietsen, zaten onder de modder.

En Daans broek was kletsnat.

Maar toen ze een half uur later in een warm café zaten, konden ze er alleen maar om lachen.

Soms is het beter om gewoon om je heen te kijken in plaats van blind naar een schermpje te staren.

Tot de volgende.

Alle transcripten op Dutchfluency.com slash transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse, zelfs als je stottert.

Tot de volgende keer.