B1 Dutch - SS375 - Reuzenotter, hyena, sneeuwuil en 37 an… (Henk) - Learn Dutch

Zannen zat op een harde houten bank in de stationshal van Leiden met een OV chipkaart tussen haar vingers,

alsof dat ding haar gedachten kon ordenen.

Ze had net een klein notitieboekje gekocht bij de kiosk. Zo'n eentje met een omslag die naar vers papier ruikt.

Naast haar tikte een jongen zenuwachtig met zijn sleutelbos tegen zijn knie.

Tik, tik, tik, alsof hij een geheime code probeerde te sturen.

Zannen keek naar de vertrektijden, maar eigenlijk luisterde ze naar de omroepstem die elke zin afsluit,

alsof hij er zelf ook klaar mee is. Ze dacht aan dat verhaal van Levy met zijn nummerbordje in Deventer.

Altijd net te langzaam, zoals zo vaak. En laatst vertelde iemand haar over Fleur bij dat planetarium in Franeker,

met koffie die rook naar nat karton. Zannen grinnikte, sommige dingen veranderen nooit.

Joh, en toen kwam het nieuws ineens binnen, niet via haar telefoon, maar via een ouderwetse krant.

Aan de overkant zat een man met een grote NOS-kop voor zich. Hij klapte de krant open alsof hij een vlag hees.

Kijk dan, zei hij hardop, zonder zich te schamen.

Reuzenotter, hyena, sneeuwuil en nog een hele rits dieren, meer bescherming, zannen kon het niet laten.

Mag ik even meekijken? Vroeg ze? Tuurlijk, zei de man.

Ik heet Henk en jij? Zannen, ze boog naar de foto's en haar hart maakte een sprongetje.

Reuzenotter, die ziet eruit alsof hij altijd een plan heeft. Henk knikte ernstig.

Het gaat om wetten en lijsten, sommige mensen denken, ach, een dier, meer of minder.

Maar achteraf gezien, ja, dan ben je te laat. De jongen met de sleutelbos mengde zich ineens.

Meer bescherming, mooi. Maar wie let er dan op?

Zijn stem, trilde een beetje, alsof hij iets niet durfde te zeggen.

Zannen voelde dat er iets onder zat. Wat bedoel je? Hij keek om zich heen en fluisterde.

In het park bij het museum hier, ik zag gisteren een vogel die niet hoort.

Wit, stil en grote ogen. Ik dacht sneeuwuil, hij slikte.

Ik heb hem gefilmd, maar niemand gelooft me. Henk trok zijn wenkbrauwen op.

Sneeuwuil in leiden, kom op zeg. Zannen voelde een soort spanning,

alsof iemand een elastiek straktrok. Hoewel het ongelofelijk klonk, wilde ze het wel weten.

Laat zien, zei ze. De jongen speelde het filmpje af, korrelige beelden.

Maar die ronde kop en die blik, zannen kreeg kippenvel.

Dat lijkt er echt op, zei ze zacht. Even later stonden ze buiten bij een klein hek,

niet om een terrasje te pakken, maar om te turen naar een schaduw tussen struiken.

En ja hoor, een witte vorm bewegingloos, alsof de tijd even stil was gezet.

Zannen pakte haar notitieboekje. Oké, zei ze. En ze hoorde zichzelf opeens heel zeker klinken.

We doen dit netjes. Niet achterna, niet voeren. We bellen de dierenambulance.

Henk lachte schamper. Maar toch pakte hij z'n telefoon. Dit is het Montpel de Huy.

Half voor de grap, half serieus. Toen de dierenambulance kwam, praatte zannen met de vrouw in uniform.

Die knikte. Goed dat jullie belden. Dit soort dieren komen soms uit privécollecties.

Bescherming is niet alleen papier, he. Later, terug in de stationshal, voelde zannen zich lichter.

Niet omdat alles opgelost was, maar omdat ze had gemerkt dat aandacht ook een soort bescherming is.

En ja, dacht ze lekker bezig. Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip-trainer staat klaar voor interactief oefenen. Tot morgen.