De Vader op het Schoolplein

Hallo allemaal.

Ik ben Rick, jullie taalleraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een leuk verhaal.

Het is vrijdagmiddag.

Het is druk in Utrecht.

We zijn op een schoolplein.

Het plein is groot en mooi.

Er staan hoge bomen.

De bladeren zijn groen en geel.

De zon schijnt warm.

De lucht is blauw.

Je hoort vogels zingen.

Je ruikt zoete bloemen.

Er zijn veel ouders op het plein.

Ze praten samen.

Ze wachten op hun kinderen.

De school is bijna uit.

Omar staat ook op het plein.

Omar is een jonge, vriendelijke man.

Hij is tweeëndertig jaar.

Omar heeft kort, zwart haar.

Hij heeft grote, bruine ogen.

Hij heeft een lichtgetinte huid.

Omar draagt een blauwe jas.

De jas is dik.

Hij draagt een grijze broek en bruine schoenen.

Hij lacht.

Hij is blij.

Het is bijna weekend.

Hij wacht op zijn dochter Emma.

Emma is zes jaar oud.

Ze zit in groep drie.

Naast Omar staat een vrouw.

De vrouw heet Karin.

Karin is een moeder.

Zij wacht ook op haar kind.

Haar zoon heet Tim.

Karin kijkt naar Omar.

Ze kent Omar niet.

Ze ziet hem voor het eerst.

Karin kijkt naar de school.

Dan kijkt ze weer naar Omar.

Karin fronst.

Ze denkt na.

Waarom staat deze onbekende man hier?

Dan gaan de deuren open.

De kinderen rennen naar buiten.

Ze zijn heel blij.

Het is weekend!

Ze roepen en lachen hard.

Het is een vrolijk geluid.

"Mama!

Papa!" roepen de kinderen.

Karin ziet haar zoon Tim.

Tim rent naar Karin.

Karin geeft Tim een knuffel.

"Hallo, lieve Tim," zegt Karin.

"Hoe was je dag?" "Heel leuk, mama!" zegt Tim.

Omar kijkt ook naar de deuren.

Hij zoekt Emma.

Ah, daar is ze.

Emma is een klein, vrolijk meisje.

Ze heeft lang, blond haar.

Ze heeft heldere, blauwe ogen.

Ze lijkt heel erg op haar moeder.

Haar moeder is Nederlands.

Omar is half Marokkaans.

Emma rent naar buiten.

Ze ziet Omar nog niet.

Omar tilt zijn hand op en zwaait.

Karin ziet Omar zwaaien.

Ze ziet het blonde meisje.

Karin stapt naar Omar toe.

Ze tikt zachtjes op zijn schouder.

"Pardon, meneer," zegt Karin.

Ze klinkt een beetje streng.

"Wat doet u hier?

Kent u dat meisje wel?" Omar draait zich om.

Hij kijkt Karin aan.

Hij is verrast door de vraag.

Dan lacht hij vriendelijk.

"Ja, mevrouw," zegt Omar rustig.

"Ik ken dat meisje heel goed." Karin kijkt kritisch.

"Wie bent u dan?" vraagt ze.

Op dat moment hoort Omar een bekende stem.

"Papa!

Papa!" roept een blije stem.

Het is Emma.

Het meisje met het blonde haar rent over het plein.

Ze rent direct naar Omar toe.

Omar bukt.

Hij opent zijn armen wijd.

Emma springt in zijn armen.

Omar geeft haar een dikke knuffel.

"Hallo, lieve Emma," zegt Omar blij.

"Hallo, papa!" zegt Emma.

Ze geeft hem een kus op zijn wang.

Karin ziet dit gebeuren.

Haar mond valt open.

Ze krijgt een rood gezicht.

Ze schaamt zich.

Ze dacht iets verkeerds.

Ze dacht dat Omar een vreemde man was.

Maar Omar is gewoon de vader van Emma.

Karin kijkt naar Omar.

"Oh, neem me niet kwalijk," zegt Karin zacht.

"Ik wist het niet." Omar lacht weer.

Hij is niet boos.

"Dat geeft niet, mevrouw," zegt Omar.

"Mensen vinden het vaak grappig.

Ze lijkt precies op haar moeder." Karin lacht nu ook.

"Ze is een prachtig meisje," zegt Karin.

Omar en Emma lopen naar huis.

Ze gaan pannenkoeken eten.

Het is een goede dag.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.