De vreemde post over baby's

Het was een rustige zaterdagmiddag in Den Haag.

Ik zat in mijn kleine woonkamer met een kop koffie.

Buiten zag ik de bomen in de straat, en een fietser reed voorbij.

Mijn telefoon lag op tafel, en ik scrolde een beetje door een website met grappige en rare berichten.

Mijn naam is Rick, en ik geef Nederlands aan mensen die onze taal leren.

Maar soms lees ik dingen die mij laten schudden met mijn hoofd.

Op een forum met de naam 'tokkiefeesboek' zag ik een post.

De titel was: 'Miskramen: bevolking vermindert!' Eerst dacht ik dat het een grap was.

Maar het was geen grap.

Iemand had een foto geplaatst van een krantenartikel.

In dat artikel stond dat het aantal baby's in Nederland minder wordt.

Dat is waar, de cijfers waren echt.

Maar de reactie van de persoon die de post deelde, was heel vreemd.

Die persoon schreef erbij: 'Miskramen zijn de reden dat we minder mensen worden.

Wat een goed bericht voor het klimaat!' Ik voelde mijn koffie bijna uit mijn mond komen.

Miskramen zijn geen oplossing voor klimaatproblemen.

Dat is niet iets om blij over te zijn.

Een miskraam is een verdrietig verlies voor een vrouw en een familie.

Maar deze man, of misschien een vrouw, zag het als een manier om de bevolking klein te houden.

Dat vond ik schokkend en ook een beetje belachelijk.

Ik moest even aan mijn buurvrouw denken, mevrouw De Vries.

Zij had twee jaar geleden een miskraam.

Ik zag haar vaak huilen in de tuin, en ze praatte er soms over met mij.

Het was een moeilijke tijd voor haar.

En nu las ik dit onzinbericht.

Ik nam mijn telefoon en wilde iets aardigs typen onder de post.

Maar wat kon ik zeggen?

Veel mensen reageerden al.

Sommigen schreven: 'Dit is niet grappig.' Anderen maakten grappen.

Maar niemand leek echt na te denken.

Ik voelde een mengeling van boosheid en verdriet.

Waarom denken mensen zo?

Waarom maken ze zulke ernstige dingen zo simpel?

Toen kwam er een gedachte in mij op.

Ik herinnerde me een gesprek dat ik ooit had met mijn vriendin Sanne.

Ze is verpleegkundige in het ziekenhuis.

Ze vertelde me dat ze vaak met jonge moeders praat die hun baby verloren.

'Het is niet iets om te vieren, Rick,' zei ze toen.

'Het is een moment van stilte, van verdriet, en soms van hoop dat het een volgende keer beter gaat.' Ik keek weer naar het scherm.

De post had 79 'upvotes', wat betekent dat 79 mensen het interessant vonden.

Dat maakte mij nog meer verbaasd.

Waarom vinden mensen dit interessant?

Is het omdat ze zich zorgen maken over de toekomst van de aarde?

Dat kan ik begrijpen.

Maar een miskraam is geen oplossing.

Het is geen statistiek.

Het is een persoonlijk verhaal.

Het is het verhaal van mevrouw De Vries, van Sanne haar patiënten, van vele mensen.

Ik besloot om niet te reageren op de post.

Soms is het beter om niets te zeggen.

In plaats daarvan stond ik op, deed mijn jas aan en liep naar buiten.

De lucht was fris, en ik hoorde vogels in de bomen.

Ik dacht aan de woorden van Sanne: 'We moeten voorzichtig zijn met hoe we over moeilijke onderwerpen praten.

Woorden kunnen kwetsen.' Op de hoek van de straat zag ik mevrouw De Vries lopen met haar hond.

Ze glimlachte naar mij.

'Hoi Rick, lekker wandelen?' vroeg ze.

'Ja, even wat frisse lucht,' antwoordde ik.

We praatten kort over het weer en over de bloemen in de tuin.

Ik vertelde haar niets over de post.

Dat zou haar alleen maar verdrietig maken.

Maar ik gaf haar een klein compliment: 'Je ziet er goed uit vandaag.' Ze lachte en zei: 'Dank je, Rick.

Het gaat beter.' Toen ik weer thuis was, zette ik mijn laptop aan.

Ik schreef een les voor mijn studenten over respect en empathie, over hoe we naar anderen luisteren.

In die les gebruikte ik geen echte verhalen, maar ik maakte een oefening met rollen: de ene student speelt een dokter die slecht nieuws moet vertellen, de andere student speelt de persoon die het nieuws krijgt.

Zo leerden we zachte taal te gebruiken.

Die avond, in mijn bed, dacht ik aan de post.

Ik voelde nog steeds een beetje ongeloof en verdriet.

Maar ik wist ook dat er veel aardige mensen zijn, zoals Sanne en mevrouw De Vries.

Soms is het internet raar, maar het echte leven is zachter.

En dat is een goede gedachte om mee te slapen.

Ik draaide me om en sloot mijn ogen, terwijl de lantaarnpaal buiten een warm geel licht op mijn raam wierp.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.