Mokum op het bord

Het is een zonnige dag in juni 1963.

De zon is warm op mijn gezicht.

Ik loop langs de weg, buiten Amsterdam.

De lucht is blauw.

Ik hoor vogels.

De vogels zingen hoog in de bomen.

De bomen zijn groen en groot.

Ik zie een groot wit bord.

Het bord is oud.

Op het bord staat: 'Amsterdam'.

Maar iemand heeft er iets over geplakt.

Het is wit papier.

Het papier is een beetje scheef.

Er staat nu 'Mokum'.

De letters zijn zwart.

Ik kijk goed.

De letters zijn dik en duidelijk.

Mokum is een oud Joods woord voor stad.

Vroeger zeiden mensen Mokum voor Amsterdam.

Mijn oma zei het ook.

Het is een lief woord.

Het is warm.

Ik ruik gras.

Het gras is groen en nat.

De geur is fris.

Ik stop en kijk naar het bord.

De zon schijnt op mijn rug.

Ik voel de warmte.

De wind is zacht.

De wind waait door mijn haar.

Ik hoor een auto.

De auto komt dichterbij.

Het geluid wordt harder.

De auto stopt.

Het is een groene auto.

De auto is glanzend.

Een man stapt uit.

Hij is oud, ongeveer 70 jaar.

Zijn haar is grijs.

Hij draagt een grijze jas.

De jas is een beetje vies.

Er zit een vlek op de mouw.

Hij zegt: 'Wat doe jij hier?' Zijn stem is laag en rustig.

Ik zeg: 'Ik kijk naar het bord.

Er staat Mokum.' De man lacht.

Hij lacht zacht.

Hij zegt: 'Ja, dat is grappig.

Mijn vader zei altijd Mokum.

Maar nu zegt niemand dat meer.' Hij kijkt naar het bord.

Zijn ogen zijn blauw.

Hij kijkt lang.

Ik vraag: 'Waarom heeft iemand dat gedaan?' De man zegt: 'Ik weet het niet.

Misschien voor de herinnering.

Of voor de grap.' Hij haalt zijn schouders op.

Zijn schouders zijn breed.

Hij loopt naar het bord.

Hij raakt het aan.

Zijn hand is oud.

De hand heeft rimpels.

Hij zegt: 'Mokum is mooi.

Maar de stad heet Amsterdam.' Hij kijkt naar de lucht.

De lucht is nog blauw.

Ik denk: Waarom Mokum?

Het is een oud woord.

De stad is nu groot en modern.

Er zijn veel auto's en gebouwen.

Maar Mokum is warm en klein.

Het is een woord van vroeger.

Ik denk aan mijn oma.

Zij zei Mokum.

Haar stem was zacht.

De man stapt weer in zijn auto.

Hij zwaait.

Zijn hand is langzaam.

Hij rijdt weg.

De auto maakt geluid.

Het geluid wordt kleiner.

Ik blijf staan.

De wind waait.

Ik kijk naar het bord.

Ik zie de witte letters.

De zon maakt schaduwen op de grond.

De schaduwen zijn lang.

Ze bewegen een beetje.

Ik voel een beetje verdriet.

De stad verandert.

Elk jaar is het anders.

Maar Mokum is nog in de herinnering.

Ik denk aan mijn oma.

Zij zei Mokum.

Haar ogen waren warm.

Ik loop verder.

De weg is stil.

Ik hoor alleen mijn stappen.

Ik denk aan de man en het bord.

Amsterdam is groot.

Maar Mokum is lief.

Het is een klein woord met een groot gevoel.

Later, thuis, drink ik koffie.

De koffie is warm.

De geur is sterk.

Ik denk: 'Mokum is een stukje geschiedenis.' Het bord is weg nu.

Maar het verhaal blijft.

Het verhaal leeft in mij.

Ik voel me rustig.

De wereld is mooi met kleine dingen.

Een oud woord.

Een wit bord.

Een vriendelijke man.

Tot de volgende keer.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.