De pannenkoekencultuur van Nederland

Het begon allemaal op een regenachtige zaterdag ochtend.

Hoe wel het buitenal weer groot had ik besloten toch iets bijzonder te doen.

Geen gewone pannekoeken dit keer.

Nee, ik wilde iets nieuwsproberen.

Iets wat mijn vrienden misschien een beetje zou verrassen.

De avond ervoor had ik op reddit een recept gezien.

Spinatie pannekoeken.

Mijn eerste reactie was eerlijk gezegd, gat verdammend groene pannekoeken.

Dat klinkt helemaal niet smakelijk.

Maar achteraf gezien was die reactie misschien wat overdreven.

Ik kijk nog een keer naar het recept.

400 milliliter melk.

140 gram bladspinatie.

200 gram kopemans meer graene mix.

En twee iron.

Eigenlijk vrij simpel vooruit aan maar dacht ik.

Ik zette mijn tanden erin.

Eerst ging de spinatie samen met de melk in de blender.

Het geluid was oorverdoovend.

Vroeg in de ochtend, maar het resultaat zag er interessant uit.

Het mengsel had een velle groene kleur die ik normaal gesproken alleen in de natuur zie.

Ik dacht even aan het gras in het park of aan algen niet bepaald een apetij tekkend beeld.

Daarna voegde ik de iron en de mix toe en roerde alles goed door elkaar.

Tot zover ging het prima.

Ik kende het basis recept voor pannekoeken op mijn duimpje.

Dus dat was geen probleem.

Toen kwam het bakken.

Ik verwarmde de pan op laag vuur.

Want het recept waarschuwde dat deze pannekoeken sneller bruin worden dan normaal.

Dat klopte inderdaad.

Na een minute of twee, zagen de randen er al donkerder uit dan ik gewend was.

Ik moest goed opletten.

De eerste pannekoek glijdt uit de pan op het bord.

Hij zag er bijzonder uit.

Donker groen met bruine vlekken.

Mijn vriend juist, die toevallig langskwam, keker met grote ogen naar.

Wat is dat in vredes naam?

Vroeg die?

Gewoon een pannekoek.

Zij ik zo nonchalant mogelijk.

Dat is helemaal niet dood normaal, zij die.

Maar hij pakte toch een vork.

Het moment van de waarheid was aangebroken.

We namen allebei een hub.

En eerlijk gezegd.

Het was even wennen.

Je proefde spinatie wel.

Maar heel subtiel.

Het is niet onaan genaam.

Gewoon anders dan je verwacht.

Joost had uiteindelijk drie pannekoeken op.

Dat zij genoeg.

Hoe wel ik eerst buiten mijn comfortzone moest treden.

Was ik blij dat ik het had geprobeerd?

Soms zijn de gekste ideeën toch de moeite waard.

En de volgende keer dat het regent, weet ik precies wat ik ga maken, groenen, pannekoeken,

dood normaal eigenlijk.