De knellende maand

Het is een grijze woensdagavond in een kleine tussenwoning in Utrecht.

Buiten klettert de regen tegen de ramen, binnen zit Merel, 26 jaar, aan de keukentafel.

Ze staart naar haar laptop, waar een Excel-sheet met inkomsten en uitgaven openstaat.

De cijfers dansen voor haar ogen, maar het verhaal is helder: ze komt niet rond.

Haar telefoon trilt.

Het is een bericht van haar vriendin Sanne: 'Hé, hoe gaat het met de centen?

Ik lees net dat Nibud-rapport.

Schrikken, hè?' Merel zucht.

Ze typt terug: 'Ja, ik voel het aan den lijve.

Ik ben aan het rekenen, maar het klopt niet.' Het Nibud-rapport *Geldzaken in de praktijk 2026* is inderdaad binnen, en de cijfers zijn niet vrolijk.

Bijna 38 procent van alle huishoudens komt moeilijk rond, een stijging van 32 procent.

Maar het meest opvallend is de groep jongvolwassenen tussen 18 en 30 jaar.

Vorig jaar had 40 procent moeite met rondkomen, nu is dat 54 procent.

Meer dan de helft.

Merel valt in die groep.

Ze werkt als medewerker bij een kleine uitgeverij, verdient 2.100 euro netto per maand.

Haar huur is 950 euro, inclusief gas en water.

Dat gaat automatisch van haar rekening af, dus daar heeft ze geen problemen mee.

Maar dan komen de andere dingen: boodschappen, vervoer naar werk, zorgverzekering.

Vorige week ontdekte ze dat ze een tandartsrekening van 120 euro niet kon betalen.

Ze belde de tandartspraktijk, kreeg uitstel.

Het voelde vernederend.

Ze denkt terug aan het rapport.

'Vastlopen gebeurt niet op de huur, maar op boodschappen, vervoer en zorg,' leest ze online.

'De dingen die schommelen.' Precies.

Haar huur is vast, maar de prijs van brood, melk en treinkaartjes verandert elke maand.

Ze heeft geprobeerd te besparen: geen koffie meer halen onderweg, vaker fietsen in plaats van de bus.

Maar het helpt niet genoeg.

Ze opent haar spaarrekening: 850 euro.

Minder dan duizend, zoals bijna een kwart van de Nederlanders.

Ze voelt een knoop in haar maag.

Sanne belt haar.

'Merel, ik lees ook dat Deloitte zegt dat 75 procent van de jongvolwassenen in de laagste niveaus zit, vooral door woonlasten.

Het is bizar.' Merel knikt, ook al ziet Sanne dat niet.

'Ja, ik woon hier alleen, maar huur is bijna de helft van mijn salaris.

En dan moet ik ook nog eten, reizen, en af en toe een cadeautje voor iemand kopen.

Het is alsof ik elke maand een puzzel leg, maar er ontbreken stukjes.' Ze drinkt een slok thee, lauw inmiddels.

De regen wordt harder, en ze kijkt naar de natte straat.

Ze denkt aan haar collega Tim, 24 jaar, die vorige week vertelde dat hij zijn telefoonrekening niet had betaald.

'Ik kies elke maand welke rekening ik oversla,' zei hij lachend, maar zijn ogen stonden serieus.

Merel herkent dat.

Ze heeft zelf de zorgverzekering een maand uitgesteld, tot de herinnering kwam.

Het is een vicieuze cirkel: als je een rekening niet betaalt, krijg je boetes, en dan wordt het nog erger.

De deur gaat open.

Haar huisgenoot Bram, 29 jaar, komt binnen met een volle tas boodschappen.

'Ik heb tomatensoep en brood gehaald,' zegt hij.

'Wil je wat?' Merel glimlacht.

'Ja, graag.

Ik heb vandaag alleen rijst gegeten met groenten uit de aanbieding.' Bram schudt zijn hoofd.

'Het is schandalig.

Ik las dat rapport ook.

Mijn zus van 22 woont in een studentenkamer in Amsterdam en kan nauwelijks haar huur betalen.

Ze werkt erbij, maar het is niet genoeg.' Merel staat op en loopt naar het raam.

De straat is stil, alleen het geluid van een verre auto.

Ze denkt aan de toekomst.

Ze wil sparen voor een cursus, misschien een reis, maar dat lijkt onmogelijk.

Het rapport zegt hetzelfde: de meeste jongvolwassenen kunnen niet rondkomen.

Het is niet haar schuld, maar het voelt wel zo.

Ze draait zich om naar Bram.

'Hoe kom jij rond?' vraagt ze.

Bram haalt zijn schouders op.

'Ik werk 40 uur, verdien 2.500 euro, maar na huur van 1.100 euro en vaste lasten blijft er 300 euro over.

Ik leef van week tot week.

Maar ik heb geluk dat ik geen kinderen heb.' Merel knikt.

Ze voelt zich minder alleen, maar ook boos.

Waarom is het zo moeilijk?

Die avond, als Bram naar zijn kamer is, zit Merel nog even in de keuken.

Ze hoort de regen op het dak.

Ze pakt haar telefoon en opent de NOS-link uit het bericht van Sanne.

Het rapport bevestigt alles.

Ze sluit haar ogen en ademt diep.

Morgen is er weer een dag, en ze zal weer rekenen.

Maar voor nu, in het donker, laat ze de cijfers los.

Ze is niet de enige, en dat geeft een beetje troost.

Tot morgen, denkt ze.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.