Tanken aan de festivalbar

RICK: Wat een rij zeg.

Mijn tank is inmiddels behoorlijk leeg geraakt hoor.

TOM: Letterlijk of figuurlijk?

Want die muntjes hier kosten meer dan benzine tegenwoordig.

RICK: Haha, allebei eigenlijk.

Figuurlijk omdat ik al een uur naar dit moment uitkijk, maar letterlijk omdat ik echt dorst begin te krijgen.

We staan hier nu toch zeker al twintig minuten?

JULIA: Zoiets, ja.

De muziek is wel goed, dat verzacht de pijn van het wachten een beetje.

Maar Tom, je hebt wel een punt over die muntjes.

TOM: Zeker weten.

Ik voel me bijna een econoom als ik hier de prijzen analyseer.

Het is een studie op zich.

JULIA: Echt hè.

Voor één biertje kun je bijna een liter Euro 95 tanken.

TOM: Ik heb het even uitgerekend toen we binnenkwamen.

Een muntje kost drie euro vijftig.

Een biertje is vier muntjes.

Dat is veertien euro!

Daar kan mijn auto bijna honderd kilometer op rijden.

Het is absurd.

RICK: Precies dat zag ik dus op Reddit.

Zo'n "ik in het echt" meme.

Het was de perfecte samenvatting van dit gevoel.

Ik moest er hardop om lachen, ook al was het een beetje pijnlijk herkenbaar.

TOM: Oh, met dat benzinepompje erbij?

Die zag ik gisteren toevallig ook voorbijkomen.

Heel treffend.

De persoon die dat bedacht heeft, verdient een prijs.

Of op zijn minst een gratis biertje.

JULIA: Leg eens uit.

Ik zit blijkbaar niet genoeg op het internet.

Wat voor meme?

RICK: Iemand had een foto gepost van de kassa bij een festivalbar.

Je weet wel, zo'n houten hokje met een prijslijst ernaast waarop je de schrikbarend hoge prijzen kunt zien.

TOM: En daarbij de tekst dat tanken goedkoper is dan bier drinken.

De grap was dat een man zijn pinpas tegen de benzinepomp hield, alsof hij een biertje bestelde.

Alsof hij contactloos een pilsje aan het afrekenen was bij de pomp.

JULIA: Ah, nu snap ik hem.

Dat is wel een grappig beeld.

Maar het is dus niet eens ironisch bedoeld, vrees ik.

Het is gewoon waar.

RICK: Precies.

De realiteit is soms de beste komedie.

Of de meest deprimerende, het is maar hoe je het bekijkt.

Ik kies vandaag voor komedie, anders word ik te verdrietig van mijn lege portemonnee.

JULIA: Ik probeer mijn schermtijd wat te beperken de laatste tijd, dus ik mis al die dingen.

Misschien is dat maar goed ook, anders erger ik me vooraf al aan de prijzen en bederft het de voorpret.

TOM: Onwetendheid is een zegen, zeggen ze toch?

Maar goed, nu weet je het.

En nu sta je hier met ons in de rij, volledig op de hoogte van hoe duur je volgende drankje gaat worden.

Sorry dat we je illusies hebben verpest.

JULIA: Haha, geen probleem.

Ik had het zelf ook wel kunnen bedenken.

Weet je nog, een paar jaar geleden?

Toen voelde het allemaal nog een beetje redelijk.

RICK: Zeker.

Ik herinner me een festival waar je voor tien euro nog drie bier kon krijgen en misschien zelfs een klein frietje.

Nu is tien euro de prijs voor een flesje water en de servicekosten van je ticket.

TOM: Die tijden zijn voorbij, vrees ik.

De inflatie heeft ook de festivalweides bereikt.

En flink ook.

Het lijkt wel of de prijzen elk jaar met twintig procent stijgen.

RICK: Desalniettemin staan we hier toch maar mooi een halfuur te wachten om ons zuurverdiende geld uit te geven.

De mens is een vreemd wezen.

TOM: Mits deze rij überhaupt opschuift.

Volgens mij staan we helemaal stil.

Ik zie de persoon vooraan al vijf minuten met de barman praten.

Wat kan er zo lang duren?

JULIA: Ik probeer te zien wat er gebeurt.

Oh, wacht.

Ik geloof dat iemand een hele ingewikkelde bestelling plaatst.

Een soort cocktail met zeven verschillende ingrediënten.

En de barman lijkt het voor het eerst te doen, hij moet steeds op een papiertje kijken.

RICK: Dat meen je niet.

Fantastisch.

Die persoon heeft duidelijk geen rekening gehouden met de honderd dorstige mensen achter hem.

De sociale cohesie is ver te zoeken in deze rij.

TOM: En de volgende bestelt vast voor zijn hele vriendengroep, stuk voor stuk afrekenen.

Dat duurt dan nog langer.

Dat is altijd zo.

Eén persoon houdt de hele boel op.

JULIA: Naarmate de avond vordert, worden die rijen natuurlijk alleen maar langer.

Zeker als de hoofdact straks begint.

Dan wil iedereen tegelijkertijd drinken halen voor de show begint.

RICK: Dat is een goed punt.

Misschien is dit strategisch gezien niet eens het slechtste moment.

Al voelt het absoluut niet zo.

Het voelt als een test van ons geduld.

TOM: Moeten we de volgende keer niet gewoon een tactiek bedenken?

Dat een van ons een enorme bestelling plaatst voor de komende twee uur?

Dan zijn we er voorlopig vanaf.

JULIA: Goed idee in theorie, maar ik zie mezelf nog niet met acht bier door deze menigte manoeuvreren.

Dat wordt een gegarandeerde bierdouche voor iedereen om me heen.

En voor mezelf.

Zonde van het dure bier.

RICK: Dan is je geld letterlijk verspild.

Nee, dan is wachten in deze eindeloze rij misschien toch de betere optie.

Het is een kwestie van het minste van twee kwaden kiezen, denk ik.

TOM: We kunnen alleen maar hopen dat de rij straks korter wordt.

Misschien is er nog een andere bar die we over het hoofd hebben gezien?

RICK: Tenzij de helft van de mensen straks blut is.

Dan hoeven ze ook geen drankje meer en wordt de rij vanzelf korter.

JULIA: Dat zou wel helpen voor de wachttijd, ja.

Maar een festival vol nuchtere mensen die geen geld meer hebben...

Ik weet niet of dat de sfeer ten goede komt.

TOM: Waarschijnlijk niet.

Dan krijg je van die chagrijnige gezichten.

Nu zijn mensen nog vrolijk, ondanks de prijzen en het wachten.

De muziek en de sfeer maken een hoop goed.

RICK: Zolang de muziek goed is en het zonnetje nog een beetje schijnt, houden we het wel vol.

Maar mijn figuurlijke tank, waar je het in het begin over had, Tom, die begint nu wel echt te knipperen.

Ik heb serieus dorst.

JULIA: Nog even volhouden.

Ik zie beweging!

Ik denk dat de cocktail-besteller eindelijk klaar is.

We zijn al drie plaatsen opgeschoven!

Een klein wonder.

TOM: Een overwinning!

Nou, op naar de volgende uitdaging: de persoon die met alleen maar losse muntjes van 50 cent wil betalen.

Dat zou pas echt een ramp zijn.

RICK: Haha, hou op met me.

Laten we positief blijven.

Binnen nu en tien minuten hebben we een koud drankje.

Hoop ik.

En dan gaan we ergens zitten en ervan genieten.

Tot de volgende.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.