Het Nieuws Dat Niet Meer Welkom Was

De mok was warm in haar handen.

Drie grote nieuwsbedrijven uit Amerika

mogen het witte huis niet meer in.

Trump heeft ze buiten gezet.

CNN, MSNOW en Politico.

Fatima keek hem aan.

Buiten gezet?

Hoe bedoel je?

Ze mogen niet meer bij de officiële bijeenkomsten zijn.

Ze krijgen geen toegang meer tot de mensen die daar werken.

Trump zegt dat ze slechte berichten schrijven over hem.

Fatima schudde haar hoofd.

Ze pakte haar koffie en liep naar haar bureau.

De koffie smaakte sterk en warm.

Ze dacht na over wat Bas had gezegd.

Als een politicus zelf mag kiezen welke schrijvers welkom zijn,

dan is dat een groot probleem.

Schrijvers moeten vrij kunnen werken.

Dat is heel belangrijk voor een land.

Ze opende haar laptop en las meer over het nieuws.

De drie bedrijven waren boos.

Ze zeiden dat dit niet eerlijk was.

Ze stapten naar de rechter.

Ze wilden dat een rechter zou zeggen dat Trump dit niet mocht doen.

Bas liep naar haar bureau toe.

Wat denk jij ervan?

Ik denk dat het gevaarlijk is, zei Fatima.

Als schrijvers niet meer vrij kunnen werken,

dan weten mensen niet meer wat er echt gebeurt.

Mensen hebben eerlijke informatie nodig.

Maar Trump zegt dat ze leugens schrijven, zei Bas.

Dat zegt hij, antwoordde Fatima.

Maar wie beslist wat een leugen is?

Hij zelf?

Dat is het probleem.

Bas knikte langzaam.

Hij ging terug naar zijn eigen bureau.

Fatima dronk haar koffie en keek uit het raam.

Buiten reed een tram voorbij.

Een vrouw met een rode jas wachtte bij de halte.

Het leven in Utrecht ging gewoon door.

Even tussen door.

Bedankt voor het luisteren.

Reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram.

Dan stuur ik je een speciale kortingskode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal.

Voor.

Maar in Amerika was iets veranderd.

Ze dacht aan haar eigen werk.

Soms schreef ze over dingen die mensen niet leuk vonden.

Een wethouder die boos werd.

Een bedrijf dat klaagde.

Maar niemand had haar ooit buiten gezet.

Ze was blij dat ze in Nederland werkte.

Ze dacht terug aan een moment van vorig jaar.

Ze had een artikel geschreven over een klein bedrijf dat zijn werknemers slecht behandelde.

dat zijn werknemers slecht behandelde.

De baas belde boos naar de krant.

Hij dreigde met een rechtszaak.

Fatima was bang geweest.

Maar haar baas zei.

We schrijven wat we zien.

Dat is ons werk.

Uiteindelijk gebeurde er niets.

Het bedrijf veranderde zelf zijn regels.

Dat was een goede herinnering.

Schrijvers moeten vrij kunnen werken.

Dat is heel belangrijk voor een land.

Na de lunch belde haar vriendin Nora.

Nora werkte bij een grote krant in Amsterdam.

Heb je het nieuws gezien?

Vroeg Nora.

Ja, zei Fatima.

Ik heb er de hele ochtend over nagedacht.

Wij schrijven er morgen over.

Zei Nora.

Het is ook voor ons belangrijk.

Als dit in Amerika kan, kan het ook ergens anders.

Precies, zei Fatima.

Schrijvers moeten altijd kunnen schrijven wat ze zien en horen.

Dat is hun werk.

Na het telefoongesprek schreef Fatima een kort stuk voor haar eigen nieuwsblad.

Ze schreef over wat er in Amerika was gebeurd.

Ze schreef ook waarom het belangrijk was voor mensen in Nederland.

Ze gebruikte gewone woorden.

Ze wilde dat iedereen het kon lezen en begrijpen.

Aan het einde van de dag pakte ze haar jas en fiets.

Bas stond bij de deur.

Goed stuk.

Zei hij.

Ik heb het gelezen.

Dank je.

Zei Fatima.

Ze stapte op haar fiets.

De avondlucht was koud en fris.

Ze fietste langs de grachten.

Het water was donker en stil.

De straatlantaarns gaven zacht licht.

Ze dacht.

Zolang schrijvers hun werk kunnen doen.

Weten mensen wat er in de wereld gebeurt.

Dat is niet zo moeilijk om te begrijpen.

Maar het is wel heel belangrijk om te beschermen.

Ze voelde zich rustig.

Morgen zou ze weer schrijven.

Gewoon omdat het nodig is.

Tot de volgende keer.