Refused at the Pharmacy

Hallo allemaal, welkom terug bij een nieuwe aflevering.

Vandaag heb ik een verhaal voor jullie dat onlangs veel stof deed opwaaien op het Nederlandse

internet.

Het gaat over een situatie die je in ons land misschien niet zo snel zou verwachten.

Luister maar mee naar het verhaal van Milou.

Het was een koude, regenachtige dinsdagmiddag in het centrum van Rotterdam.

Milou trok de kraag van haar winterjas wat hoger op terwijl ze het drukke winkelcentrum binnenliep.

Ze moest even snel langs de apotheek om haar herhaalrecept op te halen.

Niets bijzonders dacht ze.

Het was een routineklusje dat ze al jaren deed.

Toen ze de glazen schuifdeuren van de apotheek passeerde, rook ze direct de bekende,

steriele geur van ontsmettingsmiddel en pepermuntjes.

Ze trok een nummertje uit de rode automaat.

Nummertje 34.

Ze keek naar het digitale scherm boven de balie.

32.

Het zou niet lang duren.

Milou nam plaats op één van de harde, blauwe stoelen in de wachtruimte.

Ze pakte haar telefoon om het nieuws te lezen, maar haar aandacht werd al snel getrokken door een gesprek bij de balie.

Voor haar stond een jonge vrouw met halflang, donker haar.

Ze sprak met een zachte maar gefrustreerde stem.

De apothekersassistent aan de andere kant van de balie keek ongemakkelijk naar haar scherm en tikte

nerveus met een pen op het bureau.

Ik begrijp het echt niet, zei de jonge vrouw.

Mijn arts heeft dit recept gisteren doorgestuurd.

Ik heb deze hormonen nodig.

Het is geen keuze, het is medisch noodzakelijk.

De assistent zuchtte zachtjes en keek schichtig naar de deuren van het kantoor achter haar.

Het spijt me heel erg mevrouw, maar de eigenaar van deze apotheek

heeft besloten dat wij deze specifieke medicatie niet meer verstrekken.

Het gaat tegen zijn persoonlijke geloofsovertuigingen in.

Milou fronste haar wenkbrauwen.

Hoorde ze dat nou goed?

Ze stopte haar telefoon in haar jaszak en leunde iets naar voren.

De jonge vrouw aan de balie klonk nu wanhopig.

Maar ik ben een trans persoon.

Deze behandeling is goedgekeurd door het ziekenhuis.

Jullie zijn een apotheek.

Jullie horen toch gewoon medicijnen te leveren aan mensen die ze nodig hebben?

Op dat moment ging de deur van het kantoor open.

Een oudere man in een smetteloze witte jas stapte naar voren.

Hij keek streng over de rand van zijn bril.

Mevrouw, mijn assistent heeft het u al uitgelegd.

Zei hij op een rustige, maar ijskoude toon.

In mijn apotheek verstrekken wij geen middelen die in strijd zijn met mijn geweten.

U zult naar een andere apotheek in een andere wijk moeten gaan.

De jonge vrouw pakte haar tas, schudde vol onbegrip haar hoofd

en liep met tranen in haar ogen de winkel uit.

Milou zat als aan de grond genageld.

Ze voelde een knoop in haar maag.

Dit was toch Nederland?

Een modern land waar gezondheidszorg voor iedereen toegankelijk hoort te zijn?

Voordat ze haar gedachten kon ordenen?

Klonk er een harde piep door de ruimte.

Nr. 34.

Dat was zij.

Met knikkende knieën liep Milou naar de balie.

De oudere apotheker stond er nog steeds.

Kan ik u helpen?

Vroeg hij beleefd?

Alsof er zojuist niets was gebeurd?

Ja, zei Milou.

Terwijl ze haar identiteitskaart op de balie legde.

Ik kom mijn anticonceptiepil ophalen.

Het recept staat in het systeem.

De man typte haar geboortedatum in.

Zijn gezicht bleef volkomen neutraal.

Ah, ik zie het, zei hij.

Maar helaas moet ik u mededelen dat wij ook dit medicijn niet meer verstrekken.

Anticonceptie valt eveneens onder de middelen die ik vanuit mijn overtuiging weiger mee te geven.

Milou staarde hem met open mond aan.

Maakt u een grapje?

Vroeg ze vol ongeloof?

Dit is een medisch basisproduct.

U bent een zorgverlener.

Hoe kunt u vrouwen en transpersonen zomaar wegsturen omdat u persoonlijk ergens tegen bent?

De man vouwde zijn handen samen op de balie.

Dat is mijn goed recht als ondernemer.

Ik wens u nog een prettige dag.

Milou voelde een golf van woede en machteloosheid door haar lichaam stromen.

Ze pakte haar identiteitskaart terug en liep zonder nog een woord te zeggen naar buiten.

De koude regen voelde als een opluchting op haar warme gezicht.

Ze pakte meteen haar telefoon en belde haar beste vriend Kiran.

Je raadt nooit wat me net is overkomen.

Zei ze trillend van boosheid zodra hij opnam.

Ze vertelde hem het hele verhaal.

Over de weigering, de kille houding van de apotheker en het meisje dat voor haar huilend was weggestuurd.

Dat is toch bizar, reageerde Kiran geschokt.

Dat zoiets mag in dit land.

Waarom grijpt de overheid niet in?

Een apotheek heeft toch een zorgplicht?

Precies, zuchtte Milou.

Het voelt alsof we jaren terug in de tijd zijn gegaan.

Het ergste is dat niemand er iets aan lijkt te doen.

Er is geen inspectie die zegt dat dit onacceptabel is.

Ze liepen samen naar een klein café om de hoek om een warme kop thee te drinken en even tot rust te komen.

Terwijl Milou naar de regendruppels op het raam keek,

besefte ze dat ze het hier niet bij kon laten zitten.

Ze ging een officiële klacht indienen.

Misschien was het maar een kleine stap, maar zwijgen was voor haar geen optie meer.

Zorg moet er zijn voor iedereen, zonder oordeel.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederlandse zelfs als je stottert tot de volgende keer.