Thee en Avondlicht

De wereld rommelt met mijn kamer staat stil

Ik adem langzaam in, tegen mijn eigen wil.

Velen voelen het, dat beklemmend gewicht in de lucht,

Een nieuwe oorlog gloeit op, ergens ver maar het vlucht

Door elk scherm, elke krant, elke fluisterende stem.

Maar ik vind mijn vertrouwde plekje, rustig en klem —

Een kopje thee, avondzon op de vensterbank. Hoop is geen groot gebaar, het is gewoon hier,

bij mij. De stilte in mijn kamer spreekt een eigen taal,

Geen trommels, geen sirenes, alleen dit ene verhaal.

Dat velen zich verliezen in het donker van de tijd,

Maar ergens in de diepte wacht een zachte, warme strijd.

Ik houd het vast, die warmte, tot de wereld weer bevrijd.

In onzekere dagen zoek ik het kleine licht, dat zachte gouden schijnsel dat mijn ademen richt.

Blijft hoop een stille vlam in onze eigen handen. Niet beklemmend, niet verloren — maar levend, vastgegrond.

De avondzon daalt weg, maar morgen komt ze weer

Ik zet mijn kopje neer en geloof — één keer meer.