Het Water van Friesland

Jeroen loopt langzaam naar de rand van het grote meer.

Het is een frisse, vroege zaterdagochtend in de provincie Friesland.

De lucht is nog een beetje grijs en het gras is nat.

Hij draagt alleen een blauwe zwembroek en een grote rode handdoek.

Elke zaterdag zwemt hij een flink stuk in het koude water.

Dat doet hij al meer dan tien jaar met veel plezier.

Het koude water geeft hem altijd veel energie voor het weekend.

Vandaag heeft hij er extra veel zin in, want hij was vroeg wakker.

Hij legt zijn handdoek op een houten bankje bij het water.

Maar dan hoort hij plotseling een bekende stem achter zich.

Zijn buurvrouw Els komt snel aangelopen met een krant in haar hand.

Ze draagt een dikke jas en ziet er nogal bezorgd uit.

"Jeroen, wacht even!" roept ze hard, terwijl ze naar hem zwaait.

Jeroen draait zich om en kijkt haar een beetje vragend aan.

"Wat is er aan de hand, Els?" vraagt hij met een glimlach.

"Ik wilde net een lekkere duik nemen in het meer." Els schudt haar hoofd en wijst druk naar de voorpagina van de krant.

"Heb je het nieuws van vanmorgen dan helemaal niet gelezen?" vraagt ze.

Jeroen lacht een beetje en haalt rustig zijn schouders op.

"Nee, ik lees eigenlijk nooit kranten op mijn vrije zaterdag." "Ik wil in het weekend vooral ontspannen en niet aan problemen denken." Els zucht diep en vouwt de grote krant open voor zijn gezicht.

"Er is iets goed mis met het water in Friesland," zegt ze serieus.

Jeroen kijkt naar het water, dat er eigenlijk heel normaal uitziet.

Kleine golven slaan zachtjes tegen de kant van het meer.

"Het ziet er toch best schoon uit?" zegt hij verbaasd.

"Dat dacht ik eerst ook," antwoordt Els met een zachte stem.

"Maar ze hebben PFAS gevonden in alle Friese wateren." Jeroen fronst zijn wenkbrauwen, want hij kent dat woord wel van televisie.

"Dat is toch die chemische stof uit grote fabrieken?" vraagt hij.

Els knikt en leest een klein stukje voor uit het lange artikel.

"Ja, en het zit nu overal in de meren en de sloten." Het waterschap heeft recent onderzoek gedaan naar de kwaliteit van het water.

De resultaten van dat onderzoek zijn helaas helemaal niet erg positief.

Ze hebben de chemische stof op heel veel verschillende plekken gemeten.

Jeroen kijkt weer naar het meer, maar nu met heel andere ogen.

Het water lijkt ineens niet meer zo fris en uitnodigend als daarstraks.

"Betekent dit dat ik hier niet meer mag zwemmen?" vraagt hij zacht.

"Het is niet direct verboden door de overheid," legt Els hem uit.

"Maar het waterschap wil wel heel graag een verbod op deze stoffen." "Ze willen dat bedrijven dit soort dingen absoluut niet meer mogen gebruiken." Jeroen vindt dat eigenlijk een heel logisch en goed plan.

"Natuurlijk moeten ze dat zo snel mogelijk verbieden," zegt hij een beetje boos.

"We willen toch veilig kunnen zwemmen in onze mooie eigen provincie?" Els is het helemaal met hem eens en knikt langzaam.

"Het grote probleem is dat die stoffen niet vanzelf verdwijnen," zegt ze.

"Ze blijven heel lang in de natuur aanwezig en dat is gevaarlijk." Jeroen trekt zijn rode handdoek wat strakker om zijn blote schouders heen.

Hij voelt de koude wind, maar hij heeft het ook koud van dit nieuws.

"Misschien sla ik mijn zwemrondje voor vandaag maar gewoon over," besluit hij.

Els lacht vriendelijk en legt een warme hand op zijn koude arm.

"Dat lijkt me een heel verstandige keuze voor nu," zegt ze geruststellend.

"Zullen we dan maar samen een lekker kopje koffie gaan drinken?" "Ik heb net verse bonen gemalen in mijn eigen keuken." Jeroen knikt blij en loopt met haar mee naar haar gezellige huis.

Onderweg praten ze rustig verder over de toekomst van het Friese water.

Jeroen hoopt dat de politiek snel een goede en eerlijke beslissing neemt.

Het water in Friesland is enorm belangrijk voor de mensen en de dieren.

Zonder schoon water is de provincie toch niet meer hetzelfde.

Binnen bij Els in huis ruikt het direct heerlijk naar verse koffie.

Jeroen gaat aan de grote houten tafel zitten en ontspant een beetje.

"Weet je," zegt hij, terwijl hij zijn warme blauwe mok stevig vasthoudt.

"Soms is het goed dat ze dit soort belangrijke dingen onderzoeken." "Zo weten we tenminste wat er in onze directe omgeving gebeurt." Els zet een klein bordje met lekkere chocoladekoekjes op de tafel.

"Precies, en nu kunnen we er hopelijk samen iets aan doen," zegt ze.

Ze praten nog een hele tijd over het nieuws en de mooie natuur.

Jeroen mist zijn frisse ochtendzwemmen stiekem wel een klein beetje.

Maar een goed gesprek met de aardige buurvrouw is ook heel veel waard.

Hij neemt een grote slok van zijn koffie en glimlacht naar haar.

Volgende week gaat hij misschien maar een stuk wandelen in het bos.

Dat lijkt hem voorlopig een stuk veiliger dan een duik in het meer.

Tot de volgende keer.