De Verrassing in de Supermarkt

Op een zaterdagochtend ging ik naar de supermarkt.

De zon scheen, maar het was koud.

De lucht was blauw en er stond een beetje wind.

Ik wilde brood, melk en koffie kopen.

In de winkel was het rustig.

Ik hoorde alleen zachte muziek en het geluid van karretjes.

Ik liep naar het schap met brood.

Het brood rook vers.

Ik pakte een bruin brood en een wit brood.

Toen zag ik een oude man.

Hij stond bij de koffie.

Hij keek naar de pakken koffie.

Hij zag er een beetje verdrietig uit.

Zijn schouders hingen naar beneden.

Ik dacht: "Waarom kijkt hij zo?" De man had een bruine jas aan met een grijze sjaal.

Zijn handen waren oud en hij hield een klein briefje vast.

Het briefje was een beetje geel en geplooid.

Ik liep naar hem toe en vroeg: "Kan ik u helpen?" De man keek op.

Zijn ogen waren moe.

Hij zei: "Ik zoek koffie voor mijn vrouw.

Zij is ziek.

Ze ligt in het ziekenhuis.

Ze wil graag koffie, maar ik weet niet welke zij lekker vindt." Zijn stem was zacht en een beetje trillerig.

Ik keek naar het briefje.

Er stond: "Sterke koffie, geen cafeïne." Ik zei: "Kijk, deze koffie is sterk, maar zonder cafeïne.

Dat is goed voor uw vrouw." Ik wees naar een blauw pak.

De man glimlachte.

"Dank u wel," zei hij.

"Ik ben zo blij." Zijn ogen werden een beetje helderder.

We liepen samen naar de kassa.

De man vertelde dat zijn vrouw al drie weken in het ziekenhuis lag.

Hij bezocht haar elke dag.

Hij bracht haar altijd iets lekkers.

Gisteren had hij chocolade meegenomen, maar ze wilde geen chocolade meer.

Vandaag wilde hij koffie voor haar meenemen.

Hij zei: "Marie houdt van koffie met melk.

We dronken altijd samen koffie in de ochtend." Ik luisterde en knikte.

Bij de kassa zocht de man in zijn zakken.

Hij voelde in zijn linkerzak, toen in zijn rechterzak.

Hij vond zijn portemonnee niet.

Hij werd ongerust.

"Oh nee," zei hij.

"Ik ben mijn portemonnee vergeten.

Wat nu?" Zijn gezicht werd rood.

Hij keek naar de grond en zuchtte diep.

Ik zei: "Geen probleem.

Ik betaal voor de koffie." De man keek me aan.

"Dat kan ik niet aannemen," zei hij.

"Dat is te veel." Hij schudde zijn hoofd.

Ik glimlachte.

"Het is maar een klein cadeautje," zei ik.

"Voor uw vrouw.

Ik hoop dat ze snel beter wordt." Ik pakte mijn portemonnee en betaalde voor de koffie.

De kassière glimlachte ook.

De man was heel dankbaar.

Zijn ogen werden nat.

Hij zei: "U bent zo vriendelijk.

Hoe heet u?" Ik zei: "Ik ben Rick.

En u?" "Ik ben Henk," zei hij.

"En mijn vrouw heet Marie." Hij gaf me een hand.

Zijn hand was droog en warm.

Na de kassa liepen we naar buiten.

De zon was nog steeds aan het schijnen, maar de wind was kouder geworden.

Henk gaf me een hand.

"Dank u wel, Rick," zei hij.

"U heeft mijn dag gemaakt." Hij glimlachte breed.

Ik keek hem na.

Hij liep langzaam naar zijn auto.

In zijn hand hield hij de koffie.

Hij stapte voorzichtig in en legde de koffie naast zich op de stoel.

Ik voelde me warm van binnen.

Het was maar een klein ding, maar voor Henk was het groot.

Die avond dacht ik aan Henk en Marie.

Ik zag hun gezichten voor me.

Ik hoopte dat ze samen koffie zouden drinken.

Misschien wel morgen.

Ik was blij dat ik kon helpen.

Soms is een kleine vriendelijkheid genoeg om iemand blij te maken.

En dat is het einde van mijn verhaal.

Ik wens jullie allemaal een mooie dag.

Tot de volgende keer.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.