Haring op het terras

RICK: Hé, kijk eens wat ik gevonden heb op internet.

EMMA: Wat dan?

Weer een grappige foto?

RICK: Ja, een haringverkoper in Amsterdam, uit 1930.

LARS: Oh, serieus?

Hoe zag dat eruit?

RICK: Een man met een kraampje, midden op straat.

EMMA: Net als nu nog, toch?

Die haringkramen zijn er nog steeds.

RICK: Ja, maar vroeger was het veel groter.

Overal stonden ze.

LARS: Overal?

Dus op elke hoek van de straat?

RICK: Bijna wel, ja.

In elke wijk had je wel een haringverkoper.

EMMA: Dat kan ik me wel voorstellen.

Het was goedkoop en makkelijk.

LARS: Ik vind haring eigenlijk niet zo lekker, eerlijk gezegd.

EMMA: Wat?

Lars, dat meen je niet.

Haring is typisch Nederlands!

LARS: Ik weet het, maar die smaak, dat is niks voor mij.

EMMA: Heb je het wel eens echt geprobeerd?

Met uitjes en zo?

LARS: Ja, één keer.

Op een feestje bij mijn werk.

Ik at de helft en stopte toen.

RICK: De helft is al een begin, Lars.

LARS: Ha, misschien.

Maar geef mij maar een broodje kroket.

RICK: Jij bent toch echt geen echte Nederlander, Lars.

LARS: Ha, misschien niet.

Een broodje kroket is ook lekker, toch?

EMMA: Dat is ook goed, maar haring is toch speciaal.

RICK: Weet je wanneer het echt druk is bij die kramen?

EMMA: Koningsdag?

Dan is heel Amsterdam één groot feest.

RICK: Ja, maar ook bij Vlaggetjesdag in Scheveningen.

LARS: Vlaggetjesdag?

Wat is dat precies?

RICK: Dan komt de eerste nieuwe haring binnen op de boot.

EMMA: En iedereen viert dat.

Het is een heel oud feest.

LARS: Hoe oud is dat feest dan?

RICK: Al honderden jaren.

Vissers vierden het vroeger ook al.

EMMA: En de eerste haring gaat altijd naar de koning of koningin.

LARS: Echt waar?

Dat wist ik echt niet.

Nederlanders en hun haring, hè.

RICK: Kijk, op de foto staat ook een kind naast de kraam.

EMMA: Aw, schattig.

Vroegen kinderen ook om haring?

RICK: Waarschijnlijk wel.

Het was goedkoop en lekker voedsel.

LARS: Goedkoop voedsel op straat, dat bestaat nu ook nog.

EMMA: Ja, maar nu kost een broodje haring bijna vier euro.

RICK: Dat klopt.

Vroeger was het echt eten voor gewone mensen.

EMMA: Mijn oma vertelde dat ze als kind altijd haring kocht met een paar centen.

LARS: Een paar centen?

Dat is bijna niks.

EMMA: Ja, precies.

Daarom at bijna iedereen het.

LARS: Net als patat.

Dat was ook voor iedereen.

EMMA: Patat is nog steeds voor iedereen, Lars.

Wat dacht je?

LARS: Ha, dat is waar.

Patat blijft altijd goed.

RICK: Maar haring heeft wel een speciale plek in de cultuur.

EMMA: Absoluut.

Mijn oma at elke week haring, dat zei ze altijd.

RICK: Zie je?

Het hoort gewoon bij Nederland.

Net als tulpen en molens.

LARS: Oké, dat begrijp ik.

Maar tulpen eet ik ook niet.

EMMA: Lars!

Dat is niet hetzelfde.

RICK: Ha, goede vergelijking toch eigenlijk niet, Lars.

LARS: Oké, oké.

Misschien moet ik het nog een keer proberen.

EMMA: Eindelijk!

Ik ga morgen met je mee naar een kraam.

LARS: Nee nee, ik zei misschien.

Niet morgen.

RICK: Lafaard!

Gewoon proberen, man.

LARS: Geef mij eerst nog een biertje, dan denk ik erover na.

EMMA: Dat is een goed plan.

Nog een rondje?

RICK: Ja, goed idee.

Op de haring en de haringverkopers.

LARS: En op de mensen die géén haring eten.

EMMA: Lars, jij bent hopeloos.

RICK: Maar wel gezellig.

Proost!

EMMA: Proost!

LARS: Proost!

En achteraf gezien is dit een prima terrasje.

RICK: Dat klopt.

Zo'n terrasje pakken op een dag als dit.

EMMA: Ja, dit is het leven.

Zon, bier en goede vrienden.

LARS: En gelukkig geen haring op tafel.

EMMA: Nog niet.

RICK: Ha!

Tot de volgende keer.

Alle transcripten en meer Nederlandse verhalen vind je op Dutch Fluency, dutchfluency.com slash transcripts.