Chaos op de Nieuwe Binnenweg

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie taalleraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een verhaal over een hele bekende, maar ook beruchte straat in Rotterdam.

Het gaat over de Nieuwe Binnenweg.

Ken je die straat?

Het is een lange weg vol met leuke winkels, gezellige cafés en heel veel verkeer.

Onze hoofdpersoon vandaag is Sander.

Sander is tweeëndertig jaar oud en woont in het centrum van Rotterdam.

Elke dag fietst hij over de Nieuwe Binnenweg naar zijn werk en weer terug naar huis.

En elke dag is dat weer een groot avontuur.

Een gevaarlijk avontuur, om precies te zijn.

De lucht ruikt er vaak naar een mix van versgemalen koffie uit de hippe tentjes en de zware uitlaatgassen van auto's die in de file staan.

Het geluid is oorverdovend.

Je hoort constant het gerinkel van de tram, toeterende auto's en bellende fietsers.

Het is een koude dinsdagmiddag in november.

Sander fietst naar huis na een lange dag op kantoor.

Hij heeft zijn kraag omhoog getrokken tegen de snijdende wind.

Zodra hij de Nieuwe Binnenweg opdraait, voelt hij zijn hartslag al stijgen.

Het is weer zover, denkt hij bij zichzelf.

De chaos is compleet.

Voor hem ziet hij het probleem al.

Aan de rechterkant van de weg staan auto's geparkeerd in de daarvoor bestemde vakken.

Maar direct daarnaast, midden op de weg, staat een glanzende, zwarte Mercedes.

De bestuurder heeft zijn alarmlichten aangezet.

Dat lijkt tegenwoordig het universele teken voor de boodschap dat je overal mag stilstaan.

Dit fenomeen heet dubbel parkeren.

Het zijn vaak figuren in dure auto's die te beroerd zijn om even een normale parkeerplek te zoeken.

Ze willen gewoon snel een broodje halen of een pakketje afgeven.

Maar voor fietsers zoals Sander betekent dit levensgevaarlijke situaties.

Sander moet plotseling remmen.

Hij kijkt over zijn linkerschouder om te zien of hij de stilstaande auto kan inhalen.

Maar daar rijdt de tram.

De ruimte tussen de dubbel geparkeerde Mercedes en de tram is extreem smal.

Sander moet zijn stuur stevig vasthouden.

Hij balanceert met zijn fietsbanden gevaarlijk dicht bij de tramrails.

Iedere fietser in de stad weet hoe gevaarlijk die rails zijn.

Als je band erin blijft steken, val je hard op de grond.

Met ingehouden adem fietst hij langs de dure auto.

"Kan je die bak niet normaal parkeren?", roept een andere fietser, een jonge vrouw met een rode muts.

De bestuurder van de Mercedes, een man met een zonnebril op, haalt alleen maar zijn schouders op en neemt een hap van zijn broodje.

Het kan hem helemaal niets schelen.

Sander schudt gefrustreerd zijn hoofd.

Waar is de politie als je ze nodig hebt?

Hij fietst verder en de frustratie groeit.

Hij begrijpt oprecht niet waarom hij de politie of de handhaving nooit ziet ingrijpen bij dit soort asociale weggebruikers.

Elke dag is het een strijd om ongeschonden die straat uit te komen.

Waarom doet de gemeente hier helemaal niks aan?

Terwijl hij dit denkt, nadert hij een zebrapad.

Er staat een oudere dame met een rollator te wachten om over te steken.

Sander knijpt in zijn remmen en stopt netjes voor de witte strepen.

De tram stopt ook.

Maar dan gebeurt er iets ongelooflijks.

Achter de tram komt opeens een sportauto vandaan gescheurd.

De bestuurder heeft blijkbaar geen zin om te wachten tot de tram weer gaat rijden.

Met een luid ronkende motor gooit hij zijn auto naar de linkerhelft van de weg.

Hij rijdt over een dubbele doorgetrokken streep, dwars tegen het tegemoetkomende verkeer in.

De sportauto scheurt langs de tram en negeert het zebrapad volledig.

De oudere dame schrikt zo erg dat ze een stap achteruit doet en bijna valt.

Sander kan zijn ogen niet geloven.

Voor de zebrapaden lijken hier wel optionele regels te gelden, mompelt hij tegen zichzelf.

Het is toch te bizar voor woorden?

De vrouw met de rode muts is inmiddels naast hem komen staan.

"Heb je dat gezien?", vraagt ze vol ongeloof.

Sander knikt langzaam.

"Ja, het is echt te gek voor woorden.

Ze wachten niet eens tot de tram weer rijdt.

Ze halen gewoon in over de doorgetrokken streep.

Het is wachten op een zwaar ongeluk." De vrouw zucht diep.

"Ik ben hier dagelijks, en ik zie nooit dat deze mensen worden aangesproken op hun gedrag.

Ze denken blijkbaar dat de straat van hen is." Sander fietst het laatste stukje naar zijn appartement.

Als hij eindelijk zijn voordeur achter zich dichttrekt, slaakt hij een diepe zucht van verlichting.

Hij is weer ongeschonden thuisgekomen.

Hij trekt zijn jas uit en ploft op de bank.

De adrenaline giert nog door zijn lijf.

Hij pakt zijn telefoon en besluit zijn frustratie van zich af te schrijven op het internet.

Hij typt een bericht op een lokaal forum over de chaos, de dure auto's, het dubbel parkeren en het gebrek aan handhaving.

Hij sluit zijn bericht af met de woorden: sorry voor de rant.

Het lost het probleem misschien niet op, maar het lucht in ieder geval wel even op.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.