Caught in a Cloudburst

Hallo allemaal, ik ben Rick, jullie leraar uit Den Haag.

Vandaag heb ik een heel herkenbaar verhaal voor jullie.

Het gaat over iets waar we in Nederland altijd over praten, en waar we stiekem ook heel graag over klagen: het weer.

Zeker in de herfst kan het weer hier heel onvoorspelbaar zijn.

Bas staat bij de grote glazen uitgang van zijn kantoor in Gouda.

Hij heeft zijn rugzak al op zijn rug en zijn sleutels in zijn hand.

Hij kijkt geconcentreerd naar het scherm van zijn telefoon.

De lucht buiten is lichtgrijs, maar de straat is nog helemaal droog.

Zijn collega Lotte, die net haar jas aantrekt, komt naast hem staan.

Ze drinkt de laatste slok van haar koffie op en kijkt ook naar buiten.

"Ga je nu echt op de fiets?" vraagt Lotte.

Ze kijkt twijfelend naar een paar donkere wolken in de verte.

Bas knikt vol vertrouwen en stopt zijn telefoon in zijn jaszak.

"Ja hoor, ik heb net op de radar gekeken.

Het blijft de komende twintig minuten helemaal droog.

Mijn fietstocht naar huis duurt maar een kwartier.

Ik kan precies tussen de buien door fietsen.

Geen enkel probleem." Lotte lacht zachtjes en schudt haar hoofd.

"Je weet dat die weersvoorspellingen niet altijd kloppen, toch?

Het weer kan hier in vijf minuten veranderen.

Neem in ieder geval je regenpak mee, voor de zekerheid." Bas zucht even.

"Nee, dat regenpak zweet altijd zo erg.

Als ik dat aantrek, kom ik alsnog nat van het zweet thuis.

Ik red het wel, let maar op." Bas stapt naar buiten, pakt zijn fiets uit de stalling en fietst weg.

De eerste vijf minuten van zijn reis gaan werkelijk perfect.

De wind waait zachtjes door zijn haren en hij fietst lekker snel langs het kanaal.

Hij geniet van de frisse lucht na een lange dag op kantoor.

Hij ziet een paar eendjes zwemmen en groet een andere fietser.

Hij ruikt de typische, frisse geur van naderende regen op het warme asfalt.

Het is eigenlijk best lekker weer, denkt hij bij zichzelf.

Maar dan, heel plotseling en onverwacht, verandert de lucht.

De lichtgrijze wolken worden in een paar seconden pikzwart.

Het lijkt wel alsof het ineens avond is, terwijl het pas vier uur 's middags is.

De straatlantaarns springen zelfs aan.

In de verte hoort hij een zacht, rommelend geluid.

Onweer.

De wind begint ineens heel hard te waaien en blaast de bladeren van de bomen.

"Oh nee, dit meen je niet," mompelt Bas tegen zichzelf.

Hij begint veel harder te trappen, maar hij weet dat het te laat is.

De allereerste, ijskoude druppel valt precies op zijn neus.

Twee seconden later barst de hemel volledig open.

Het is geen normale, zachte regen, het is een ware wolkbreuk.

Het water valt met enorme bakken uit de lucht.

Binnen een minuut is zijn dunne zomerjas helemaal doorweekt.

Zijn spijkerbroek plakt koud en nat aan zijn benen, wat het trappen heel zwaar maakt.

Hij probeert nog even te schuilen onder een kleine boom langs het fietspad.

Maar de wind is zo sterk dat de regen van alle kanten op hem waait.

De boom biedt totaal geen bescherming.

Hij hoort een harde klap onweer, heel dichtbij.

Bas besluit dat stilstaan geen enkele zin meer heeft.

Hij kan net zo goed verder fietsen naar huis.

Hij is nu toch al tot op zijn botten nat.

Terwijl hij met heel veel moeite tegen de harde wind in trapt, hoort hij een auto naderen van achteren.

Naast het fietspad ligt een enorme plas water, ontstaan door de hevige regen.

Bas denkt nog hoopvol: "Hij ziet me fietsen, hij gaat vast langzamer rijden." Maar de automobilist remt helemaal niet af.

Met een enorme snelheid rijdt de donkerblauwe auto dwars door de diepe plas.

Een muur van koud, modderig straatwater vliegt door de lucht en raakt Bas vol aan de zijkant van zijn lichaam.

Het water komt zelfs in zijn gezicht.

Hij moet even stoppen en knijpt zijn ogen dicht om het vuile water weg te vegen.

"Echt waar?

Kon je niet even remmen!" roept hij boos naar de rode achterlichten van de auto, die alweer in de verte verdwijnt.

Een kwartier later steekt Bas eindelijk de sleutel in het slot van zijn eigen voordeur.

Hij stapt de warme hal binnen en laat een groot spoor van waterdruppels achter op de vloer.

Hij ziet er letterlijk uit als een verzopen kat.

Zijn haren plakken aan zijn voorhoofd en zijn schoenen maken een soppend geluid bij elke stap.

Zijn telefoon trilt in zijn natte broekzak.

Het scherm is nat, maar hij kan het berichtje van Lotte nog net lezen.

"En?

Ben je droog overgekomen of had de app het toch mis?" Bas zucht heel diep, trekt zijn kletsnatte schoenen uit en typt met koude vingers terug: "De volgende keer luister ik naar jouw advies, en absoluut nooit meer naar de telefoon." Hij loopt naar de badkamer voor een hete douche en moet stiekem toch een beetje lachen om zijn eigen koppigheid.

Dit was weer een typisch Nederlandse middag.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.