B2 Dutch News Podcast: Panic, Control, And Real Dutch News

te worden door een soort, nou ja, kille, onzichtbare wiskunde.

Ja, dat voel je overal eigenlijk, hè?

Precies, kijk, we kijken naar hoe onze economie draait, of naar regels op de werkvloer, of van

die gigantische geopolitieke systemen. Je voelt gewoon dat de menselijke maat ergens onderweg

volledig is verdampd.

Het is ook echt een sluipend proces zeg maar.

De systemen die we ooit hebben gebouwd om orde te scheppen, die zijn inmiddels helemaal

hun eigen, onverbiddelijke logica gaan volgen.

De handleiding is gewoon...

Belangrijker dan de mensen zelf.

Ja, letterlijk belangrijker dan de mensen die de machine bedienen.

En dat is exact de kern van onze verdieping vandaag.

We hebben voor deze session een hele stapel waar gebeurde nieuwsverhalen van deze week voor ons liggen.

En het zijn verhalen die op het eerste gezicht echt helemaal niets met elkaar te maken hebben.

Nee, het gaat echt alle kant op.

Zeker. We duiken in de wereld van de Parijse Oote-Couture.

We staan letterlijk in de modder bij een asielzoeker centrum.

We kijken mee over de schouder van diplomaten.

En we zitten ergens naast activisten op een vliegveld.

Maar als je die bronne dan naast elkaar leeg, dan zie je dus ineens een heel fascinerend overkoepelend patron.

Exact. En onze missie vandaag is dus om dat patron te ontleden.

Laten we dit is uitpluizen.

En ik stel voor dat we beginnen op een plek waar je misschien nog de meeste menselijke expressie zou verwachten, toch?

De creatieve sector.

Dat is eigenlijk een heel uitstekend startpuntje.

Want de bronne laten hier best wel pijnlijk zien hoe snel creativiteit eigenlijk...

Nou ja, kapituleerd, zodra het in botsinkomt met aandeelhouders waarde.

Omdat ze illustraeren, nemen we je even mee naar een café in Utrecht.

Het regent.

En we luisteren mee met een gesprek tussen Sophie en Thomas.

En Sophie is...

Zij is mode inkoper.

Zij is echt iemand die kleding ziet als kunst, weet je wel, als iets met een ziel.

Ja, een echt vrouw.

Precies.

En tegenover haar zit haar vriend Thomas.

En dat is een hele nuchtere financiële adviseur.

Sophie is echt vol ongeloof over het nieuws.

Dat een gigantisch frans moederbedrijf.

Zo juist heeft besloten om het ikonische merkmarkt Jacobs in de verkopen te doen.

En de reden daarvoor is pure financiëlt, toch?

Ja, de windsmarsjes liepen iets terug en de groei stag neerden.

Meer niet.

Maar Thomas regert daar dus heel koeltjes op.

Hij zegt eigenlijk zo van waarom we je verwaast.

Dit is gewoon hoe de economie werkt.

Een bedrijf is geen liefdadigheid instelling.

Dus als het geen rendement oplevert, stoot je het af.

En om de impact daarvan te begrijpen, is het heel sterk dat het bronmaatrieel daar direct

een ander verhaal naast plaatsst.

Dat speelt zich af in een galerie in Maastricht.

Oh ja, dat was ook fascinerend.

Ja, daar staan galeriehouder Martin en een kunstgeschiedenis studenten, een andere Sophie,

naar een scherm te kijken.

Zo volgen een livestream van een kunstveiling in New York.

Er wordt op dat moment een schilderij van Jackson Pollock geveilt.

Dat is toch die kunst naar met die verfspetters.

Klopt.

En Pollock maakte zijn werk vanuit een hele diepe rauwe, bijna gekwelde persoonlijke strijd.

Dat was heel emotioneel en dat doek, dus eigenlijk die puren gestoelde emotie, wordt daar terplekken

afgehamerd voor een absoluut recordbedrag van how je vast 150 miljoen dollar.

Bizar.

En het cynische daar aan is dus dat schilderij verdwijnt vervolgens, waarschijnlijk rechstrijks in een

of andere hyper moderne, zwaar beveiligte kluisingenven.

Of in een vrijhaven waar echt letterlijk niemand er meer naar kijkt.

Nee, het ziet nooit meer dag licht.

Als ik die twee verhalen nou eens combineer, is de moderne modeindustrie dan niet gewoon veranderd

in een soort veredelde vastvoetketen.

Alles draait om de snelle hap de omiddelijke wind.

Alles voor de snelle omzet?

Precies.

Als ontwerper krijg je tegenwoordig niet meer de tijd om je eigen stem te vinden.

Als je eerst de collectie niet direct viral gaat en miljoenen oplevert, ligt je er gewoon uit.

En tegelijkertijd accepteren we dus scheinbaar dat een heel emotioneel kumstwerk wordt gereduiseerd

tot een kaal financieel product.

Het is geen kunst meer, het is een asset.

Een beleggingsopje, ja.

Ja, het had net zo goed een staf goud of een manje aandelen kunnen zijn.

Wat we hier zien gebeuren en wat eigenlijk de absolute kernvormd van beide verhalen uit de bronnen,

is het meeganisme van financialisering.

Financialisering.

Ja, dat is misschien een beetje een abstract woord, maar de werking is superconcret.

Financialisering betekent simpelweg dat processe of objecten,

die van origine een culturele of emotionele of maatschappelijke waarde hadden,

steeds meer gedomineerd worden door de kille logica van financiële markten.

Maar hoe werkt dat dan in de praktijk?

Want een bedrijf als LVMH, zo modigigant,

die koopt toch juist een merk als Mark Jacobs om dat het zo creatief en unieke is.

Waarom maken ze het al vervolgens helemaal kapot met die rigide focus op cijfers?

Nou, dat komt omdat de structuur van zo'n gigantisch burstgenoteerd kon glameraad,

gewoon fundamentaal anders werkt dan een zelfstandig modehuis.

Een moederbedrijf moet letterlijk elke kwartal groei- cijfers kunnen overleggen,

aan pensionfonds en grote investeerders.

Ze moeten die verwachtingen waarmaken.

Exact, de maatstaf is daar niet langer van maken we iets prachtigst dat over 20 jaar nog steeds relevant is.

Nee, de maatstaf is, zien we een steiging in de aandelhouderswaarde ten opzichte van voordig kwartal.

De stomas heeft vanuit zijn financiële bubbel eigenlijk voorkomen gelijk.

Helemaal gelijk, het systeem dat we met z'n allen hebben gebouwd,

eist gewoon dat investeringen renderen en wel nu.

Als een modemerk tijd en ruimte nodig heeft voor echte trage creatieve innovatie,

dan wordt dat in een exositie simpel weggemaarkeerd als inefficiënt.

En diezelfde wisst kunnen wordt dus ook losgelaten op dat peperdureschildrijf van Pollack.

Ja, dat is puur de logica van risico-sprijding.

Groot de vermogensbeheerders en miljardaires zoeken constant naar manieren om hun kapitaal te beschermen.

Bijvoorbeeld tegen inflatie of tegen schommelingen op de beurs.

En kunst heeft toevallig vaak een hele lage correlatie met de aandelenmarkt.

Dus ze kopen een Pollack niet om een mooi boven de bank te hannen?

Zeker niet, het is een hatch, een financiële bufver.

Het systeem verijst hier dat we puuren emotionele waarde reduceren tot kille verhandelbare getallen.

Als iets niet inegraphiek tevangen is, wordt het in dit kapitalistische systeem eigenlijk onzichtbaar

en daarmee waardeloos.

Wow!

Nou, als financiële spreadsheet al de macht hebben om een meesterwerk van Pollack te reduceren tot een simpel celletje in een boekhouding,

dan is het eigenlijk best een logische of, naja, een tristen,

stap om te zien dat diplomatieke spreadsheet precies het zelf te doen met mensenlevans.

Ja, dan komen we op een heel ander vlak.

Inderdaad, we stappen over van de culturele sector naar de harde internationale geopolitiek.

Want daar zien we precies hetzelfde gebeuren met rechtvaardigheid.

Dat is een wereld waar diezelfde kille logica, wel in een iets ander jasje misschien, maar net zo veilos opereert.

We pakken de volgende bronnen erbij en bereizen even naar een drukke nieuwsredactie in Hilversum.

Zo'n aliste lotte zit daar en ze staat naar een persbrijgd.

De premier van India komt binnenkort op staatsbezoek naar Nederland.

En voor haar is dat een heel belangrijk moment?

De ultieme kans, ja.

Want zij volgt al jaren de ouders tragische zaak van Insia.

Dat is een 10-jarige Nederlandse meisje, dat 10 jaar geleden door haar vader is ontvoort naar India.

De Nederlandse rechter zijn echt kraakhelder.

De moeder heeft het volledige gezag en die vader is gewoon strafbaar.

Maar er is geen uitleveringsverdracht, toch?

Precies.

India wijgert structuuriel om mee te werken.

Dus lotte wil dit feestelijke staatsbezoek gebruiken om die zaak keihard op de voorpagina te krijgen

en de politiek te dwingen om eindelijk kleur te bekennen.

Maar dan komt haar redacteur David langslopen.

En die schudt zijn hoofd.

Hij drapt op de rem.

Gante ze groene energieakwoorden, handelscontracten van miljarden,

het opraakelen van een peinelijk, onopgelost ontvoeringsdrama, dat verstort gewoon de sfeer.

Het schaten economische belangen.

En terwijl lotte daar op die redactie met haar frustratie worstelt,

laat het bron-material ons ook mee kijken over de schouders van twee studenten in een bibliotheek in Leiden,

Leila en Thomas.

Zij analyseren de internationale politieke reacties op het escalerende geweld in het midden oosten.

Wat lezen ze precies?

De kijkenspecific naar rapporten over hoe bewoners van israelische nederzettingen,

huizen en eeuwen oude olijfgaarde van palastijnen verwoesten.

En ze analyseren nieuwsberichten, waarin israel,

elke keer als ze onder zware internationale druk komen te staan,

belooft om een officiel, onafhankelijk onderzoek in te stellen naar die geweldse incidenten.

Oké, kijk hier wordt het pas echt interessant vind ik,

want ik ga toch even advocaat van de duifelspelen hier.

Als ik die redacteur David zo hoor praten,

heeft hij dan niet gewoon een hele valide zij het eiskouden rekenzom gemaakt.

Dat kun je je in het daad afragen.

Ja, toch.

Is het niet stiekem ontzettend naar iep van lotten om te verwachten,

dat de Nederlandse staat een diplomatieke relatie met zo'n wereldmacht

als India op het spel zet, voor één individueel kind.

Ik bedoel dat gaat om duizenden banen en miljarden aan export.

Hoe afschuurlijk die ontvoering ook is,

de overheid moet toch het grote geheel dienen.

Ja, en omdat dan meteen even door te trekken naar die studenten in leiden,

het is toch ook volstrecht logisch dat een zoeverijne staat

geen buitenlandse rechters in hun eigen achtertuin toelaat.

Geen enkel landdeel die interne macht zomaar.

Je ligt de vinger daar exact op de meegenismen

van het hedenndaagse diplomatieke systeem.

Als we puuranelities kijken naar internationale betrekkingen,

en dat is ook wat deze bronne heel neutral beschrijven,

dan zien we dat diplomatie helemaal niet is ontworpen

als een instrument voor absoluuterechtvaderheid.

Waarvoor dan wel?

Het is in de basis een raamwerk voor stabiliteit

en economische optimalisatie.

Handelsbelangen hebben namelijk een direct,

meetbare, strukturele invloed op de staatskas.

Terwijl individueel leidt dat niet heeft.

De zis.

Daarom windt de handel het op zo'n institutionel niveau vrijwel altijd.

Maar wat dit pas echt intrigerend maakt,

is hoe landen dit vervolgens verpakken naar de buitenwereld.

Ze kunnen natuurlijk niet op TV zeggen,

deze deel met landbouw-machines is ons meer waard

dan het leven van een kind.

Of vinegaren dat geweld gewoon?

Ja.

Dat is waar performatieve diplomatie onderhoekomt kijken.

Performatief?

Als in, het is eigenlijk gewoon een voorstelling voor de buinen.

Verledig.

Het is een diplomatiek-tecater, met hele strikte script.

Nee, bijvoorbeeld die officiele onderzoeken naar dat geweld door kolonisten,

waar Leila en Thomas nakeken.

Waarom beloofd een overheid steeds zo iets?

Omdat het in de praktijk functioneert als een soort institutionele snoersknop.

Een snoersknop?

Ja, op het moment dat internationale media en bondgenoten hard op schandespreken,

dan stijgt de diplomatieke druk enorm.

Als je op dat moment al staat naar buiten stapt en zegt.

Wij nemen dit uiterst serieus en we starten direct een diep ga aan het onderzoek,

dan trek je omiddelig de angel eruit.

Je creëert de illusion van actie.

Ah, en de journalisten kunnen hun spullen inpakken,

want het wordt netjes uitgezocht.

Exact.

De omiddelijke kritiek wordt gesmord,

want iedereen moet dat onderzoek afwachten.

Maar de meegenismen van zo'n onderzoek zijn doel bewust of inherent heel traag.

Het duurt maanden soms wel jaren,

commissies worden geformd, getuigen gehoord, definities worden alle lang afgebakend.

Tot iedereen het al weer vergeet is.

Zeker.

En die instituties hebben natuurlijk een reflex om een eigen legitimiteit te beschermen.

De tegen de tijd dat er laten we zeggen twee jaar later,

eindelijk een genuansierd afgeswakter rapport verschijnt,

is de media aandacht al lang verschoven.

De media willen nieuws.

Het geweld zelf is misschien nooit echt gestopt,

maar de proceduren heeft de acute politieke crisis succesvolgenut realiseerd.

Het systeem losst het probleem dus niet op,

het beheerd enkelde percepciae ervan.

Dat is best wel ontluisterend.

Het verklart wel waarom diplomatie op het wereldtoneel

altijd zo extreem stroperig en vormel voelt.

Ze gebruiken die regels gewoon als schild.

Ja.

Maar wat ik zo goed vind aan dit bron-material,

is dat het ook laat zien wat er gebeurt

wanneer die abstracte systemen letterlijk de grondraken.

Want wanneer je die rigide wiskunde gaat toepassen

in de modder van de dagelijks realiteit,

dus niet door straken diplomatie in pak,

maar door gewone mensen in een winkel of bij een locat,

dan slaande gevolgen om van cinis naar gewoon ronduit verlammend.

Ja, dan belanden we echt bij de extreem kwetsbaarheid

van onze logistieke en bureaucratische systemen.

Die zijn puur ontworpen op papier-efficiëntie,

ten kosten van alles.

Laat het verhaal van Joris eens bijpakken.

Joris runt een hele sfeervolle kledingwinkel in Delft.

Hij verkoopt duurzame moden, het ruikt er naar vers gemalen koffie,

dat soort dingen.

En zijn vaste klant, meneer Hendrix,

komt daar vol verwachting binnen voor een mooi donkerblauw linne jasje

dat hij wil dragen op een belangrijke bruiloft.

Maar dat jasje is er niet, toch?

Nee, Joris moet hem te leur stellen.

En de reden is zo absurd dat het bijna komisch wordt.

Dat jasje wordt heel eerlijk gemaakt in Cambodia.

Maar door een gewapend conflict in Iran

en allemaal oplopende grensruisies daar in de omringende landen

is een hele belangrijke zeer route,

plotseling te gevaarlijk geworden voor grote vrachtschepen.

Dat hele logistieke netwerk moet omgegooid worden.

Precies.

Dus dat gigantische schip,

met dit jasje van meneer Hendrix,

moet zijn koerswijzigen

en helemaal om de Zuidpunt van Afrika heenvaren.

Een ruzie in het midden oosten zorgt er dus duizenden kilometers verderop

voor dat een man in Delft in zijn hemd na een bruiloft moet.

Dat is echt een heel treffend klein voorbeeld van die.

Just in time logistiek.

Ik vind dat systeem dus altijd zo moeilijk te bevatten.

Je zou toch gewoon zeggen?

Nou ja, dan komt dat schip toch gewoon een weekje later aan.

Wat is dan het grote probleem? Waarom valt alles dan om?

Omdat het mondiale toeleveringsnetwerk tegenwoordig functioneert

als het meeganiek van een extreem strak op gewoonde Zwitserswarlooje.

Er zit echt geen millimeter speling meer in.

Vroeger hadden bedrijven enorme maggezijnen,

vol met voorraad als buffer.

Maar tegenwoordig, weer gestuurd door die zelfde financiële spreadsheets

die we eerder noemden, is voorraad puren kostepost.

Dus alles moet exact op tijd aankomen?

Just in time, letterlijk.

Dus als dat schip uit Cambodia om de kaap te goede hoop moet varen,

kost dat niet alleen extra weken en miljoenen aan brandstof,

het verstuurd ook de minuutjeusgeplende aankomstijden in een haven zoals Rotterdam,

de kranen zijn dan al bezet door andere schepen,

vrachtwagen staan in de file, omdat de planning niet meer klopt

en het hele netwerk stopt.

Echt een domino effect.

Een enkele zandkorrel, zoals een regionaal conflict in dit geval,

laat het hele uurwerk om middelijk vastlopen.

Onze obsessie met financiële efficiëntie heeft onze systeemveerkracht gewoon volledig weggesneden.

En diezelfde doodelijke efficiëntie komen we tegen in het volgende verhaal,

maar de inzet daar is geen linijasje.

Het gaat daar om rauwe menselijke overleving.

Ja, dit was echt een zwaar stuk uit de bonnen.

Echt schrijnend. Het is zes jaar zochtens.

Het is aarde donker en het vries dat het krijgt.

En we staan voor een gigantisch zwaar stalen hek,

bij een aanmeld centrum voor asielzoekers in het noorden van het land.

Arter werkt daar, we heeft de vroegendienst.

En hij heeft net te horen gekregen dat het centrum de absolute capaciteit heeft bereikt.

Er mag niemand meer in.

Niemand, hij moet naar buitenlopen om de rij met mensen,

mensen die soms al weken of maanden de meest gruwelijke reizen achter de rug hebben

te gaan vertellen dat ze weg moeten, terug de ijskouwen nacht in,

en dan stopt er een jonge man, van rit, uit de groep.

En die smaakt Arter gewoon, hij zegt,

ik hoef geen bed, ik hoef geen eten,

ik hoef niet eens vandaag geregisteren te worden.

Hij wijst naar een simpel plastic stoeltje in die felverlichten

warmen hall achter Arter en hij vraagt of er daar gewoon mag zitten om niet te bevriesen.

En Arter?

Die moet het wijgeren.

Ja, hij kijkt hem aan.

Weten de dat hij echt nog tientallen van die stoelen vrij heeft daar binnen,

maar hij moet wijgeren.

Omdat het systeem Arter echt geen enkele speelruimte geeft.

Precies.

En de reden is zo zo onwerkelijk.

De brandveiligheid voorschriften van dat specifieke pand

dicteren dat er maximaal 2000 mensen in dat gebouw mogen zijn.

Punt.

Als Arter die grens met één persoon overschrijd,

al is het veriet op een stoeltje, dan riskeert de organisatie

astronomische boetes of zelfs de onmiddelijke sluiting van het hele pand door de brandweer.

Dat is de harde grens van de buurrocratie.

Ja, en er is één citaat uit het verhaal dat dit zo raak en schrijnend samenvat.

Veriet kijkt Arter aan en zegt,

jullie probleem staat op papier.

Ons probleem voelen we in onze botten.

Wow.

Ja, die buurrocratie is hier een soort geblinddoekte reus geworden.

Vind je niet?

Besef goed, die brandveiligheidsregels zijn natuurlijk ooit bedacht door wel

denkende mensen met een heel noobeldoel.

Ze wil de menselijk leven beschermen.

En op die vroeger eiskoude ochtend wordt dat zelf de reglement

plotsseling gebruikt als het ultieme excuses om mensen gewoon op straat

te laten bevriesen.

En dit raakt precies aan de fundamentale paradox van de moderne buurrocratie,

zoals we die in de bronne zien.

Waarom verlies zo'n systeem nou zijn menselijkheid na maat dat het groter wordt?

Nou, omdat systeemen die 10.000'e gevallen moeten verwerken,

alleen kunnen blijven draaien door standardisatie.

Ze moeten alle zin ook je stoppen.

Precies.

Ze categoriseren en kwantificeren.

En de regels kunnen dom weg geen uitzonderingen verdragen.

Kijk als artuur op dat moment,

fariet binnen laat op basis van puurre compassie,

dan creëert hij een precedent en buurrocratie die hatenpresidenten,

want dat bedekent Willekeur.

En dan wil morgen iedereen op een stoetje zetten?

Exakt.

De regel is het eindelijk geëvolueerd om de instelling zelf te beschermen,

tegen juridische aansprakelijkheid en boetes,

en dus niet meer om de warmte van individuele compassie te faciliteren.

Wat je daardoor krijgt,

is een soort gigantisch vaakum van verantwoordelijkheid.

Fariet is volstrekt mag de loos tegen de kou, dat is logisch,

maar artuur is eigenlijk net zo zeer gevangen in dat moment.

Hij zit ook vast.

Ja, hij wordt door zijn eigen organisatie gereduiseerd

tot de soort leven doorgeven luik van een kille procedure.

Hij wil wel helpen,

maar het systeem dreigt met vernietingen als hij afwijkt.

Ja, mag.

Dus als we dit even helemaal overzien,

die financiële wiskunde slokte de creativiteit op in de mode wereld.

De diplomatieke regels maskeren gofomrecht met die napponderzoeken.

En dan blijken de logistieke en bureaucratische systeemen

in de praktijk veel te fragiel of juist veel te rigide om met uitzonderingen

en menselijkheid om te gaan.

Het voelt bijna als of die wiskunde onoverwinnelijk is.

Als die regels altijd domineren,

hoe kan je je als individu dan in heemels naam nog verzetten?

Het leidt heel hopeloos,

maar wanneer de instituties je letterlijk buiten de deur sluiten

of gewoon domweg de fysieke overmacht hebben,

dan is er eigenlijk altijd nog één wapen over.

En dat is?

Dat is het op eisen en controleren van het verhaal.

Taal is eigenlijk de ultima arena,

waar die laatste strijd tegen deze systemen wordt gevoerd.

En dat verklart dan waarschijnlijk de kracht

van het allerlaatste verhaal uit onze bronnen vandaag.

We verlaten dat kouden noorden in Nederland

en we reizen naar de harde neonverlichting

van een aankomst hoog op de luchthaven in Istanbul.

Ja, daar zitten sammen en pieter.

Klopt. Dat zijn activisten

en ze zijn er gestrand, mentaal en fysiek echt totaal uitgeput.

Ze voeren dagenlang met een schip, helemaal afgeladen

met medische goedere en voedsel, richting een gebied

waar mensen echt in akuten noodverkeerden.

Maar toen midden en de nacht werd hun schip gewoon

in internationale wateren geentert.

Zwaar bewapende militairen, velle zoeklichten

die namende boel over.

En de activisten waren uren lang gegeiseld, toch?

Ja, zannen en pieter mochten letterlet niet bewegen.

Niet praten, niet drinken en niks.

En nu zitten ze veilig, maar in schok op die luchthaven

met een smerige kopkoffie

en ze kijken naar boven naar zo'n televisie scherm

waarop een of andere internationale nieuwsender draait

en daar zien ze in eens de beelden van een eigen schip in de nacht.

En het gaat vooral om de tekst daar, he?

Ja.

Ze lezen de tekstballen, die daar onder in beeld meeloopt

en daar staat echt in van die strakken klinische letters

tot autoriteiten hebben ingegrepen

als een noodzakelijke veiligheidsmaatregel

om de openbare orde te herstellen.

Kijk, die vreeming, die woordkeuze, die is daar essentieel.

Want de gene die de touw controlerd legit emeert de actie.

Maar wat betekent dit nou echt in de praktijk?

Het nieuws, wat natuurlijk overduidelijk is gevoerd door een

van de strakperspricht van de staat,

gebruikt extreem sterile woorden.

Termen als veiligheid garanderen of orde verstoring voorkomen,

die touw functioneertig gewoon letterlijk als een desinfectie-middel.

Precies dat.

Het was het agressieve geweld gewoon wit.

Het verhuld die mannen met geweren, de intimidatie,

de puren doodsangst van de activisten,

de werkelijkheid wordt gewoon via touw omgebogen.

En de gene met de institutionele macht,

en in dit specifieke geval ook nog is de gene met de wapens,

die bepalen dus vrijwel altijd de initiale woordenschad van zo'n nieuwsbricht.

En als je dat nou verbindt met alles wat we net bespraken,

het is precies hetzelfde patron.

Hoe bedoel je?

Diplomaten gebruiker de term officieel onderzoek,

om geweld in het midden oosten te maskeren,

bedrijven gebruiker de term aandeelhouderswaarde,

om culturelen destructie goed te praten bij Mark Jacobs.

En hier op dat vliegveld,

reducerde overrijd een humanitaire missie,

partdoestotten, veiligheid, risico.

Door die activisten te al kundig te vreemen,

als orde verstoorders,

creëren de autoriteiten een verhaal,

waarin ze zelf de noodzakelijke beschermers blijken.

Ze ontmenselijken de intensies van Zanne en Pieter volledig.

Maar en dit vond ik zo mooi aan dat verslag.

Zanne en Pieter wijgeren zich dus te laten

reduceren tot een bijzinn in een institutionele persbricht,

ze beseffen daar in die hall in Istanbul,

dat het systeem gewoon hun realiteit probeert te kappen.

En ze nemen er plekken een besluit.

Ze gaan niet meespeelen.

Prozies, zo brazen straks landen op schrippel,

gaan ze geen vermelen strak afgemeten

verklaringen voorlezen aan de pers.

Ze wijgeren dat jaar gewoon,

ze gaan gewoon hun eigen rauwe verhaal vertellen

over de angst daarin het donker,

over de koude loop van dat geweer,

en over die voedselpakketten die gewoon nooit hun bestemming hebben.

En dat is hun vorm van verzet.

Het terugklemen van de menselijkheid begin altijd

bij het doorbreken van die ambtenlijke kille taal.

Je wegert het jaar gond van de machine te spreken

en daardoor voor serie het publiek om de echte

rauwe werkelijkheid weer onder ogen te zien.

Het is echte ultieme poging om de wiskunde

weer menselijk te maken.

Als we de reis van onze verdieping vandaag overzien,

dan hebben we echt een enorm spektrum door kruist.

Van de luxueuse catwalks,

waar de ziel uit een modehuis wordt gesneden,

langs die geconditioneerde kluizen,

waar miljoenen kunst voor het weggestopt,

en dan naar de rode lopers van die staatsbezoeken

waar grote handelscontracten de stem

van een kind keihard overstemmen.

Tot de eisegekou bij dat stalenhek in het Norden,

eindigend met die activisten op dat vliegveld interkeiden.

Het is een flinke reisjaar.

En op elk van die plekken botsten de kwetsbare

ongepolijste mens op een systeem dat zijn eigen regels

heiliger heeft ver klaar,

dan de mensenlevens die het eigenlijk hoort te beïnfluiten.

Een vast patroon,

waarin spreadsheet, protocolen

en logistieke caten structuriel voorrang eisen.

Het observeren daarvan,

dat kan echt behoorlijk overwelden gevoelen,

al helpt het ons ergens wel begrijpen

waarom de wereld soms zo ontzettend medogeloos aanvoelt.

Dat is absoluut waar.

Maar toch wil ik daar tot besluit

nog wel een prikkelende gedachte naastplaatsen voor de luisteraar.

Gewoon om zelf eens op te kouwen.

Kom maar op.

Kijk, al die grootzaarchitekturen die we vandaag hebben bloot gelegd,

dus die internationale kunstmarkt,

het web van die Just in Time Logistiek,

de onwrikbare brandveiligheidskoders

en die scriptachtige diplomatie,

niets, maar dan ook niets daarvan,

is een onverandelijke natuurwet.

Hoe bedoel je dat precies?

Het zijn geen fenomene zoals de zwaartenkracht,

of de getijden,

die onafhankelijk van ons bestaan.

Al die protocolen zijn voor de volle 100 procent bedacht,

geschreven en opgebouwd door mensen.

En de logische vervolgvraag is dan,

als we ergens onderweg in zijn geslaagd

om deze gigantische kille-systemen

met elkaar op te tuigen.

Wanneer komt dan het moment dat we collectief besluiten

dat we ze met net zoveel overtuiging

weer kunnen afbreken en verbouwen?

Wauw!

Ja, dat is echt een ontzettend scherpe gedachte om mij af te ronden.

Het was uiteindelijk de mens zelf die de wiskunde uitvond

en we zijn helemaal aan niemand verplicht

om ons er ook blindelings door te laten dikteren.

Dus, probeer de komende tijd wanneer jij naar het journal kijkt

of misschien wanneer je op je eigen werk

onverwacht tegen zo'n enorme beton de muur

van onbegreipelijke regels aanloopt,

de situatie eens door deze lens te bekijken.

Vraag je zelf af?

Welk systeem draait je op de achtergrond

en wie profiteert er dat werkelijk van die kille wiskunde?

Ontzettend bedankt dat je erbij was

stennis deze verdieping

en we spreken je heel graag weer bij de volgende.