Het invulavontuur bij Triodos

Op een doodgewone dinsdagmiddag zat ik achter mijn computer in Den Haag.

De regen tikte zachtjes tegen het raam, een ritmisch geluid dat me rustig maakte, en ik dronk een kop koffie terwijl ik probeerde mijn bankzaken te regelen.

De koffie was warm en sterk, met een lichte geur van kaneel die door de kamer zweefde, vermengd met de geur van natte bladeren van buiten.

Ik had besloten om over te stappen naar Triodos Bank, want ik wilde mijn geld op een duurzame manier beleggen.

Alles leek eenvoudig tot ik bij het online formulier kwam voor het invullen van mijn persoonlijke gegevens.

Het begon met de standaardvragen: naam, adres, geboortedatum.

Ik typte mijn naam, 'Jan', en mijn adres, een straat in het centrum van Den Haag.

De letters verschenen in een zwarte kleur op het witte scherm, en ik hoorde de zachte klik van het toetsenbord.

Maar toen ik bij het kopje 'geslacht' aankwam, zag ik iets bijzonders.

Naast de gebruikelijke opties 'man' en 'vrouw' stond er een derde optie: 'X'.

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

'X?

Wat betekent dat?' dacht ik.

Het scherm was helder wit, en de letters van de optie waren in een blauwe kleur, een diep blauw dat me deed denken aan de zee.

Ik klikte op het vraagteken naast de optie.

Er verscheen een klein tekstvakje: 'U kunt hier uw eigen beschrijving invullen.' Mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Ik typte: 'Ik ben een mens met een voorliefde voor katten en regenachtige dagen.' Het systeem accepteerde het zonder problemen, met een kort geluidje van een piep.

Maar toen gebeurde er iets vreemds.

Het formulier begon extra vragen te stellen.

'Wat is uw favoriete kleur?' stond er opeens.

Ik koos 'blauw', een diep, helder blauw zoals de lucht op een zonnige dag, en ik dacht aan de kleur van de zee in de zomer.

Toen: 'Heeft u huisdieren?' Ik typte 'ja, een kat genaamd Minoes.' Minoes, een grijze kat met groene ogen, zat vaak op mijn schoot terwijl ik werkte, en ik kon haar zachte vacht bijna voelen.

Het formulier bleef maar doorgaan.

'Wat is uw lievelingsboek?' Ik schreef 'De ontdekking van de hemel', een boek dat ik jaren geleden had gelezen en dat me altijd bijbleef, met zijn verhalen over sterren en tijd.

'Wat is uw favoriete seizoen?' 'Herfst,' antwoordde ik, met de herinnering aan vallende bladeren en de geur van natte aarde, de kleuren oranje en rood die door de straten dwalen.

Na een tijdje begon ik me af te vragen of dit normaal was.

Ik belde de klantenservice.

Een vriendelijke stem, die van een medewerker genaamd Lisa, nam op.

'Hallo, u spreekt met Lisa.

Waarmee kan ik u helpen?' Ik legde de situatie uit.

Lisa lachte zachtjes, een warm geluid dat me geruststelde.

'O, dat is de nieuwe functie die we testen.

Het is een interactief profiel.

Sommige klanten vinden het leuk om meer over zichzelf te delen.

Maar u kunt het overslaan als u wilt.' Ik was opgelucht maar ook een beetje geïrriteerd.

'Waarom staat het er dan?' vroeg ik, mijn stem iets scherper dan bedoeld.

Lisa legde uit: 'We willen dat iedereen zich welkom voelt.

De 'X'-optie is voor mensen die zich niet thuis voelen bij man of vrouw.

Maar het systeem is een beetje enthousiast geworden en begint dan allerlei vragen te stellen.' Ik moest lachen, een lichte, verraste lach.

'Dus ik kan gewoon doorgaan?' 'Ja, druk op de knop 'overslaan' onderaan de pagina.' Ik deed wat ze zei en het formulier keerde terug naar de normale vragen.

Binnen vijf minuten was ik klaar.

Toen ik later die dag aan tafel zat met mijn vriendin, vertelde ik het verhaal.

Ze grinnikte.

'Je hebt zeker ook verteld dat je van regen houdt?' 'Ja,' zei ik, en ik nam een slokje water.

'En dat je een kat hebt?' Ze schudde haar hoofd.

'Die bank weet nu meer over jou dan ik.' We lachten samen, het geluid van ons lachen vulde de kamer.

Het was een klein avontuur, maar het liet me nadenken over hoe banken en andere organisaties omgaan met diversiteit.

Soms is het goed bedoeld, maar kan het een beetje vreemd uitpakken.

Die avond, terwijl de regen nog steeds viel, voelde ik me tevreden.

Mijn overstap naar Triodos was gelukt, en ik had een verhaal om te delen.

Het was een herinnering dat zelfs administratieve taken verrassend kunnen zijn.

En dat, dacht ik, was eigenlijk best mooi.

Ik dacht terug aan de vragen, aan de manier waarop het systeem probeerde mij te leren kennen.

Het was een klein moment van verbinding, hoe onhandig ook.

De regen viel nog steeds, een zacht ritme op het raam, en ik voelde me rustig.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.