Espresso and a Pickle

Het was een dinsdagochtend in een modern kantoorgebouw in Eindhoven.

Joris zat achter zijn bureau en staarde naar het scherm.

De letters dansten voor zijn ogen.

Zijn concentratie was ver te zoeken.

Het was rond half elf, het bekende moment waarop de energie van de vroege ochtend langzaam verdwijnt en de lunchpauze nog te ver weg is.

De sfeer op kantoor was rustig.

Het enige geluid was het zachte, monotone getik van toetsenborden en het verre gezoem van de airconditioning.

Joris besloot dat het tijd was voor een pauze.

Een goede, sterke kop koffie zou hem helpen om de ochtend door te komen.

Terwijl hij opstond en zijn benen strekte, keek hij de open kantoorruimte rond.

De meeste collega's zaten diep geconcentreerd te werken, of deden in ieder geval alsof.

Alleen bij de koffiehoek was wat beweging.

Zijn collega Elsbeth stond daar.

Elsbeth was een creatieve en energieke vrouw, altijd vol met onverwachte ideeën.

Dat was geweldig voor haar werk als ontwerper, maar soms zorgde het ook voor verrassende situaties.

Joris liep rustig naar de keuken.

De geur van verse koffiebonen kwam hem al tegemoet. “Goedemorgen,” zei Joris toen hij naast haar kwam staan. “Hoi Joris!” zei Elsbeth vrolijk.

Ze was net klaar met het maken van een espresso in een klein, wit kopje.

De donkere, rijke vloeistof zag er perfect uit.

Precies wat Joris ook nodig had.

Maar toen gebeurde er iets vreemds.

Elsbeth zette haar kopje neer, bukte en opende een van haar bureaulades.

Joris verwachtte dat ze misschien een koekje of een stukje chocola zou pakken.

Iets normaals.

In plaats daarvan haalde ze een grote glazen pot uit de lade.

Een pot vol met... augurken.

Grote, groene augurken dreven in het zure vocht.

Joris stopte en keek, zonder iets te zeggen.

Hij was gefascineerd en een beetje in de war.

Elsbeth opende de pot met een zachte ‘plop’.

Ze pakte een vork, viste er vakkundig een grote augurk uit en hield die triomfantelijk omhoog.

Het groene ding glinsterde onder het tl-licht van de kantoorkeuken.

Toen nam ze een grote, krakende hap van de augurk.

Het geluid van de 'crunch' was scherp en duidelijk in de stille ruimte.

Direct daarna pakte ze haar espresso, bracht het kopje naar haar lippen en nam een slok hete koffie.

Haar ogen gingen even dicht, alsof ze genoot van een hemelse ervaring.

Joris kon zijn ogen niet van haar afhouden.

De combinatie van de zure geur van de augurk en de bittere geur van de espresso was bizar.

Hij moest iets zeggen. “Elsbeth,” begon hij voorzichtig. “Wat… wat is dit voor combinatie?” Ze keek hem aan met een stralende glimlach, een stukje augurk nog in haar mond. “Dit?

Oh, dit is mijn geheime wapen voor de ochtenddip,” zei ze. “Een espresso en een augurk.

Er is niets beters.” Joris schudde ongelovig zijn hoofd. “Een augurk?

Met koffie?

Hoe kom je daar bij?” “Probeer het maar eens,” zei Elsbeth. “Het is de perfecte mix van zuur en bitter.

Het maakt je zintuigen wakker.

Het is zo'n intense smaakervaring, het geeft je een soort positieve schok.

Alsof je hele lichaam ineens op scherp staat.

Daar gaan je nekharen spontaan van overeind staan.” Ze bood hem de open pot aan. “Wil je er een?” Joris deed een stap achteruit. “Nee, dank je.

Heel vriendelijk, maar ik denk dat ik het bij koffie alleen houd.” Hij voelde een lichte weerzin, maar tegelijkertijd ook een soort bewondering voor haar moed.

Wie anders zou zoiets durven proberen?

Hij maakte snel zijn eigen koffie, een doodnormale cappuccino, en liep terug naar zijn bureau.

Hij ging zitten en nam een slok.

De koffie smaakte goed, vertrouwd en veilig.

Hij keek stiekem over zijn scherm naar Elsbeth.

Ze had de pot augurken weer opgeborgen en was nu energiek aan het typen, met een klein, tevreden lachje op haar gezicht.

Joris dacht na.

Misschien had hij het mis.

Misschien was hij te veel een man van gewoontes.

Maar de gedachte aan de zure smaak van een augurk, direct gevolgd door de hete, bittere smaak van espresso, deed hem rillen.

Nee, hij was er nog niet klaar voor.

Voorlopig hield hij het wel bij een koekje.

Maar hij zou zijn collega's vanaf nu wel met andere ogen bekijken.

Wie weet welke bizarre gewoontes er nog meer verborgen waren achter de schermen van dit rustige kantoor.