Opa's Zorgen

Het is een warme dag in juni.

De zon schijnt fel aan de blauwe hemel.

Opa Henk zit in zijn tuin in een klein dorpje.

Het dorp is niet ver van de stad Leiden.

Opa Henk heeft een grote tuin met veel bloemen.

De rozen zijn rood en geel.

Je hoort de bijen zoemen.

Het ruikt lekker naar bloemen en gras.

Opa Henk is een oude man.

Hij is zeventig jaar oud.

Hij leest de krant in de schaduw van een grote boom.

Hij vindt de zon fijn, maar hij is voorzichtig.

De zon is heel sterk vandaag.

Hij draagt een hoed en een shirt met lange mouwen.

Hij weet dat te veel zon niet goed is.

Vroeger was hij dokter.

Hij weet veel over gezondheid.

Dan hoort hij de poort van de tuin.

"Opa!" roept een vrolijke stem.

Het is Lisa, zijn kleindochter.

Lisa is zestien jaar.

Ze lacht.

Ze heeft een grote tas bij zich.

"Hoi Lisa, wat een verrassing," zegt opa Henk.

"Kom je wat drinken?" "Ja, graag opa!

Maar eerst ga ik even in de zon liggen.

Het is perfect weer!" Lisa loopt naar het midden van de tuin.

Daar is geen schaduw.

Ze legt haar grote, blauwe handdoek op het groene gras.

Ze trekt haar jurk uit.

Ze draagt een kleine bikini.

Uit haar tas haalt ze een flesje.

Het is een flesje met olie.

Opa Henk kijkt naar haar.

Hij fronst een beetje.

"Lisa," zegt hij.

"Wat doe je daar in de volle zon?

Het is bijna twaalf uur.

De zon is nu heel sterk." "Hoi opa!" zegt Lisa vrolijk.

Ze gaat op haar handdoek liggen.

"Ik ga zonnen.

Ik wil mooi bruin worden." Ze smeert de olie op haar armen en benen.

"Bruin worden?" vraagt opa Henk.

Hij staat op en loopt langzaam naar haar toe.

"Gebruik je wel zonnebrandcrème?

De zon kan gevaarlijk zijn." Lisa lacht.

"Nee opa, dit is speciale olie.

Dan word ik sneller bruin.

Het is geen zonnebrandcrème." "Maar kind, dat is niet goed voor je huid," zegt opa Henk.

Hij maakt zich zorgen.

"Ach opa," zegt Lisa.

"Iedereen doet het.

Al mijn vriendinnen willen heel bruin zijn.

Een witte huid is niet mooi, vinden wij.

Kijk." Ze pakt haar telefoon.

Ze laat foto's zien van jonge vrouwen.

Ze zijn allemaal heel erg bruin.

"Dit is het nieuwe schoonheidsideaal, opa." Opa Henk zucht.

Hij kijkt naar de jonge, witte huid van zijn kleindochter.

Hij denkt aan zijn werk als dokter.

Hij zag vaak mensen met problemen door de zon.

"Lisa, luister," zegt hij zacht.

"Je huid is heel belangrijk.

Je hebt er maar één.

Je moet er voorzichtig mee zijn.

Een mooie, bruine kleur vandaag, kan later voor problemen zorgen." Lisa kijkt even naar haar opa.

Ze ziet dat hij het meent.

"U maakt zich altijd zo veel zorgen, opa," zegt ze.

"U bent nog steeds een dokter, hè?" Ze glimlacht lief naar hem.

"Een beetje zon is toch gezond?" Opa Henk knikt langzaam.

"Een klein beetje wel.

Maar dit is te veel." Hij voelt zich een beetje verdrietig en ongerust.

Hij houdt veel van Lisa.

Hij wil dat ze gezond en gelukkig is.

Hij besluit het even te laten.

Ruzie maken heeft geen zin.

"Oké," zegt hij.

"Ik ga wat te drinken voor ons maken.

Iets kouds.

Met ijs." "Lekker, opa!" zegt Lisa.

Opa Henk loopt terug naar de schaduw, naar zijn stoel.

Hij kijkt naar Lisa.

Ze ligt met haar ogen dicht in de felle zon.

Hij hoopt dat ze luistert.

Misschien niet vandaag, maar later.

Hij hoopt dat ze voorzichtig is.