Internetgedoe in Den Haag

Het was een grijze dinsdagmiddag in Den Haag.

Ik zat aan mijn keukentafel met een kop koffie en opende mijn laptop.

Buiten regende het zachtjes, en de tram ratelde langs mijn raam.

Ik wilde even mijn internetabonnement checken, want ik had gehoord dat Ziggo iets zou veranderen.

Niets bijzonders, dacht ik.

Maar toen ik de nieuwe prijslijst zag, bleef mijn lepel stilstaan boven mijn mok.

Ik betaal nu 39 euro vijftig voor honderd megabit per seconde.

Dat is genoeg voor mij.

Ik stream soms een serie, ik bel mijn zus via een videoverbinding, en ik lees veel nieuws.

Meer heb ik niet nodig.

Maar nieuwsgierig klikte ik op de nieuwe voorwaarden.

En daar stond het: Ziggo stopt met het goedkoopste abonnement.

Je kunt alleen nog een pakket van tweehonderd megabit nemen voor 41 euro vijfennegentig.

Dat is twee euro vijfenveertig meer per maand, voor snelheid die ik helemaal niet gebruik.

Ik voelde een mengeling van ongeloof en frustratie.

Het was geen groot bedrag, maar het principe.

Vorige maand had KPN al iets soortgelijks gedaan, en nu deed Ziggo hetzelfde.

Zou dit dan nooit ophouden?

Ik keek naar mijn oude modem, dat trouw zoemde op het kastje.

Het lampje knipperde groen, alsof het mij wilde vertellen dat het nog prima werkte.

Waarom moest ik veranderen?

Op dat moment ging de bel.

Het was mijn buurman, meneer Jansen, een vriendelijke man van in de zeventig.

Hij stond in de deuropening met een paraplu vol regendruppels.

'Zeg Rick, weet jij hoe het zit met die nieuwe internetpakketten?', vroeg hij terwijl hij zijn schoenen afveegde.

'Mijn dochter telefoonde dat ik iets moest kiezen, maar ik snap het niet precies.' Ik nodigde hem uit, en hij ging zitten aan de keukentafel.

Ik liet hem de tabel zien op mijn scherm.

'Kijk, uw huidige abonnement, Wifi Start, verdwijnt.

U moet overstappen naar Internet 200.

Dat is sneller, maar ook duurder.' Hij zette zijn bril recht en tuurde naar het scherm.

'Maar ik hoef helemaal niet sneller.

Ik stuur af en toe een foto naar mijn kleinkinderen.

Dat gebeurt wel binnen een paar seconden.' 'Precies', zei ik.

'En toch moeten we allemaal meer betalen.

Het is net alsof de provider beslist wat wij nodig hebben.' We waren even stil.

Buiten reed een fietser door een plas, het water spatte op.

Mijn buurman zuchtte diep.

'Vroeger was het simpel', zei hij.

'Je had een telefoon, en als je wilde bellen, draaide je een nummer.

Nu moet je kiezen uit honderddingen die je niet begrijpt, en dan kosten ze ook nog eens meer.' Ik moest lachen, maar het was een beetje zuur.

'Ja, en als je niet oppast, zit je straks aan een gigabit per seconde terwijl je alleen je wekker ermee wilt synchroniseren.' We besloten samen naar de klantenservice te bellen.

Na tien minuten wachten met vrolijke achtergrondmuziek kregen we een medewerker aan de lijn.

Ze klonk vriendelijk, maar zei dat er niets te onderhandelen viel.

'De goedkopere abonnementen zijn niet meer beschikbaar, meneer.

Maar met Internet 200 kunt u wel comfortabel alles doen.' Ik dankte haar en hing op.

Meneer Jansen keek me aan.

'En nu?' 'Nou, we kunnen twee dingen doen: boos worden of er iets slims op verzinnen.

Ik denk dat ik overstap naar een andere provider.

Er zijn vast kleinere bedrijven die wel een langzame verbinding aanbieden voor een eerlijke prijs.' Een paar dagen later had ik een nieuwe contract aangevraagd bij een klein bedrijf uit Rotterdam.

Ze boden honderd megabit aan voor 34 euro per maand.

Geen extra's, gewoon internet.

Het modem was wat oud, maar het werkte prima.

Toen ik de bevestiging in mijn mailbox zag, voelde ik een glimlach op mijn gezicht.

Natuurlijk was het vervelend dat Ziggo en KPN het probeerden.

Maar ik had iets geleerd: je hoeft niet klakkeloos te betalen voor wat je niet nodig hebt.

Soms moet je protesteren, soms moet je overstappen, maar je moet vooral blijven nadenken.

Die avond belde mijn buurman op.

'Hé Rick, het is gelukt hoor.

Ik heb ook zo'n klein abonnement genomen.

Nu betaal ik minder dan eerst.

En de snelheid is nog steeds genoeg voor mijn foto's.' Ik lachte.

'Mooi zo, meneer Jansen.

En we hebben ook nog eens een helder gesprek gehad aan de keukentafel.

Dat was het eigenlijk ook waard.' Soms is het niet erg om ergensover te klagen, zolang je maar een oplossing zoekt.

En die vond ik, samen met mijn buurman, op een regenachtige middag in Den Haag.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.