Jammer, maar helaas

RICK: Wat een lekkere koffie, hè?

JULIA: Ja, heerlijk.

En wat een fijne dag.

TOM: Zeker.

Goed idee, deze wandeling.

RICK: Ik las vanmorgen iets in de krant.

TOM: Oh ja?

Wat dan?

RICK: Over Wim T.

Schippers.

Kennen jullie hem?

JULIA: Die naam ken ik.

Hij was een kunstenaar, toch?

TOM: Ja, die man van de televisie.

Met die rare programma's.

RICK: Precies.

Hij is nu dood.

Hij overleed kortgeleden.

JULIA: Oh, wat jammer.

Ik wist dat niet.

RICK: Ik vond zijn werk altijd heel bijzonder.

TOM: Bijzonder is een goed woord.

Ik vond het vooral gek.

JULIA: Wat maakte hij precies?

Ik weet het niet meer goed.

RICK: Hij maakte heel veel verschillende dingen.

Kunst en televisie.

TOM: Ik herinner me een programma.

Met pratende dieren ofzo.

RICK: Ja, de Poezenkrant!

En de show van Sjef van Oekel.

JULIA: Oh ja!

Dat was heel absurd, hè?

RICK: Inderdaad.

Absurd en grappig.

Dat was zijn stijl.

TOM: Was het wel kunst?

Of was het gewoon een grap?

RICK: Dat is een goede vraag.

Hij speelde met die vraag.

JULIA: Wat bedoel je precies?

RICK: Nou, hij had een motto.

'Jammer, maar helaas'.

TOM: Haha, dat is wel een goed motto.

JULIA: Jammer, maar helaas?

Wat een grappige zin.

TOM: Dat kan je over alles zeggen.

Mijn koffie wordt koud.

TOM: Jammer, maar helaas.

JULIA: Mijn koffie is nog warm.

Maar ik snap het punt.

RICK: Hij zocht de grenzen op.

Van kunst en van onzin.

TOM: Onzin kon hij goed maken.

RICK: Zeker.

Hij maakte bijvoorbeeld een pindakaasvloer.

JULIA: Een wat?

Een pindakaasvloer?

TOM: Je maakt een grapje.

Dat is niet echt.

RICK: Jawel, echt waar.

Een hele vloer in een museum.

RICK: Helemaal vol met pindakaas.

JULIA: Wow.

Dat is... apart.

Ging dat niet stinken?

TOM: Ik hou van pindakaas.

Maar niet op de vloer.

TOM: Dat is toch zonde van de pindakaas?

RICK: Haha, dat vonden veel mensen.

Maar het was wel beroemd.

JULIA: Ik snap het wel een beetje.

Het is heel onverwacht.

RICK: Precies.

Niemand verwacht pindakaas op de vloer.

TOM: Nee, ik verwacht het op mijn brood.

Elke ochtend.

JULIA: Dus zijn kunst was eigenlijk een grote grap?

RICK: Misschien wel.

Of hij wilde je laten nadenken.

RICK: Over wat normaal is.

En wat niet.

TOM: Ik denk liever niet na over een pindakaasvloer.

TOM: Ik kijk liever naar die eendjes daar.

JULIA: Die zijn ook leuk.

Maar Rick, was jij een fan?

RICK: Ja, zeker.

Ik vond zijn creativiteit geweldig.

RICK: En zijn humor.

Hij was echt uniek in Nederland.

TOM: Uniek was hij zeker.

Hij had ook een liedje.

TOM: Over helemaal niks kunnen.

Weet je dat nog?

RICK: Ja! 'k Ben niks, en ik kan niks.

Dat was ook van hem.

JULIA: Dat past wel bij 'jammer, maar helaas'.

JULIA: Het klinkt een beetje triest.

TOM: Maar ook wel weer grappig.

RICK: Precies.

Hij gebruikte veel zelfspot.

TOM: Dus, een man maakt rare dingen.

Hij noemt het zinloos.

TOM: En nu is hij er niet meer.

Jammer, maar helaas?

RICK: Haha, ja.

Je snapt het helemaal, Tom.

JULIA: Het was wel een interessant persoon.

RICK: Zeker.

Hij maakte de wereld een beetje gekker.

TOM: Nou, mijn wereld is al gek genoeg.

JULIA: Haha, kom op.

We gaan verder wandelen.

RICK: Goed idee.

Kom, dan zien we de rest van het park.

TOM: Oké.

Maar als ik een pot pindakaas zie, ren ik weg.