De Handstand in de Regen

Op een grauwe dinsdagmiddag liep Lisa door de straten van Den Haag.

De lucht was grijs en de wind blies zachtjes door haar haren.

Ze was onderweg naar haar favoriete plek, het kleine parkje achter de bibliotheek.

Daar stond een groot grasveld waar ze altijd oefende met turnen.

Lisa was geen professionele turnster, maar ze vond het heerlijk om te bewegen.

Vooral handstanden vond ze geweldig.

Het gaf haar een rustig gevoel, even op je handen staan, de wereld ondersteboven zien.

Lisa droeg haar oude, blauwe trainingspak.

Haar yogamat had ze thuisgelaten, want het gras was zacht genoeg.

Ze liep naar het midden van het veld en keek om zich heen.

Er was bijna niemand.

Alleen een oude man op een bankje, met een krant voor zijn gezicht, en een hond die blafte tegen een duif.

Lisa zuchtte tevreden.

Dit was haar moment.

Ze begon met een paar rek- en strekoefeningen.

Haar armen omhoog, haar tenen aanraken, haar schouders losmaken.

Toen ze klaar was, haalde ze diep adem.

Het was tijd voor de handstand.

Lisa plaatste haar handen op het gras, haar vingers wijd gespreid voor steun.

Ze trapte met haar benen omhoog.

Eerst een beetje onzeker, maar daarna vond ze haar balans.

Daar stond ze, ondersteboven, haar benen recht in de lucht.

Ze voelde de wind op haar gezicht en het gras onder haar vingers.

Alles was stil.

Heel even was de wereld perfect.

Maar toen gebeurde er iets.

De lucht werd donkerder.

Een druppel viel op haar hand.

Toen nog een, en nog een.

Het begon te regenen.

Niet een beetje, maar echt veel.

De druppels vielen snel en hard.

Lisa voelde haar handen wegglijden op het natte gras.

Voor ze het wist, lag ze op haar rug, met een plof.

Haar hoofd raakte zachtjes de grond, maar gelukkig deed het geen pijn.

Ze lag daar even, naar de grijze lucht te kijken, terwijl de regen op haar gezicht viel.

Vanaf het bankje hoorde ze een lach.

Niet een gemeen lach, maar een vrolijke, warme lach.

De oude man had zijn krant laten zakken en keek naar haar.

Hij riep: "Gaat het een beetje, meisje?

Dat was een mooie landing!" Lisa moest zelf ook lachen.

Ze kwam overeind en wreef over haar natte handen.

"Ja hoor, het gaat goed," riep ze terug.

"Maar mijn handstand was beter dan deze landing!" De man knikte en zei: "Dat geloof ik graag.

Maar weet je, oefenen in de regen maakt je sterker." Lisa stond op en klopte het gras en de modder van haar kleren.

Ze voelde zich een beetje dom, maar ook blij.

De man had gelijk.

Ze kon nu boos worden omdat het ging regenen, maar dat had geen zin.

In plaats daarvan besloot ze het nog een keer te proberen.

Ze veegde haar handen droog aan haar shirt, plaatste ze weer op het gras en trapte omhoog.

Deze keer was ze voorzichtiger.

Ze hield haar benen strak en haar ogen op haar handen gericht.

De regen bleef vallen, maar Lisa bleef staan.

Eén seconde, twee seconden, vijf seconden.

Ze voelde de druppels op haar benen en haar rug, maar ze bleef recht.

Toen liet ze zich langzaam zakken en stond weer op haar voeten.

De oude man klapte langzaam in zijn handen.

"Goed gedaan!" riep hij.

"Je geeft niet op.

Dat is belangrijk in het leven." Lisa glimlachte naar hem en zwaaide.

Ze voelde zich trots.

De regen werd minder en de zon brak zelfs even door de wolken.

Lisa liep naar huis met een voldaan gevoel.

Ze was nat, vies en haar knie deed een beetje pijn, maar ze had iets geleerd.

Soms moet je gewoon doorzetten, ook als het niet meezit.

En soms, heel soms, word je dan beloond met een mooie handstand, zelfs in de regen.

Die avond zat Lisa op de bank met een warme kop thee.

Ze dacht terug aan de oude man en zijn wijze woorden.

Morgen zou ze weer oefenen, maar dan misschien binnen in de gymzaal.

Toch was ze blij met deze middag.

Het was niet perfect geweest, maar het was wel haar eigen kleine avontuur.

En dat was genoeg.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.