The End of an Era

Het was een typische vrijdagavond in november.

De regen viel met bakken uit de hemel en de wind waaide koud door de straten van Utrecht.

Sander trok de kraag van zijn winterjas wat hoger op en liep met snelle stappen over de natte stoep.

Hij was op weg naar de lokale avondwinkel op de hoek van zijn straat.

Vanavond was een belangrijke avond.

Zijn beste vriendin Lotte kwam langs voor een filmmarathon.

Ze hadden besloten om alleen maar films uit hun jeugd te kijken.

Bij zo'n nostalgische avond hoorde natuurlijk ook nostalgisch eten.

En voor Sander was er maar één snack die perfect bij de jaren 90 paste.

Nibb-It.

Nibb-It, voor degenen die het niet kennen, is een kleurrijk zoutje.

Je had ze in de vorm van ringen en in de vorm van staafjes.

Als kind stak Sander de felgekleurde, roze en gele ringen altijd om zijn vingers.

Daarna at hij ze één voor één op.

Ze hadden een unieke luchtige structuur die langzaam smolt op je tong.

Alleen de gedachte aan die zoute, hartige smaak bracht hem direct terug naar de tijd

dat hij tien jaar oud was en op zaterdagochtend tekenfilms keek.

Sander duwde de zware glazen deur van de avondwinkel open.

Een klein belletje rinkelde vrolijk.

Binnen was het warm en de felle neonlampen verlichtten de smalle gangpaden.

De winkel rook naar een mix van verse kruiden, zoete snoepjes.

En het schoonmaakmiddel dat de eigenaar altijd gebruikte.

Achter de toonbank stond Mo, de vaste eigenaar van de winkel.

Hij was een vriendelijke man die zijn klanten altijd bij naam kende.

Goedenavond Sander, zei Mo met een brede glimlach.

Slecht weer om buiten te zijn, hè? Zeker weten, Mo, antwoordde Sander.

Terwijl hij de regendruppels van zijn jas schudde.

Ik kom alleen even snel de belangrijkste benodigdheden voor een vrijdagavond halen.

Chips en cola.

Sander liep rechtstreeks naar het gangpad met de zoutjes.

Hij hoorde het zachte knisperen van de plastic zakken,

terwijl hij met zijn vingers langs de verschillende smaken ging.

Paprika, naturel, kaas en ui, bolognese, alles stond er.

Hij keek naar de bovenste plank, waar de Nibb-It normaal gesproken lag.

Tot zijn grote verbazing was de plank leeg.

Er lag alleen een eenzaam verdwaald zakje borrelnootjes.

Sander fronste zijn wenkbrauwen.

Hij keek naar de plank eronder.

En daarna naar de onderste plank.

Niets.

Geen vrolijke, kleurrijke zakken te bekennen.

Hij liep terug naar de toonbank, waar Mo net bezig was met het ordenen van wat tijdschriften.

Zeg Mo, begon Sander.

En hij klonk onbewust een beetje wanhopig.

Heb je toevallig de Nibb-It verplaatst?

Ik kan ze nergens vinden.

Mo stopte met zijn werk en keek Sander aan met een blik vol medelijden.

Het was dezelfde blik die een dokter zou gebruiken om slecht nieuws te vertellen.

Hij zuchtte diep en leunde met zijn armen op de toonbank.

Sander, mijn vriend, zei Mo zachtjes.

Ik heb slecht nieuws voor je.

De Nibb-It ringen zijn uit het assortiment gehaald.

De fabrikant maakt ze niet meer.

Sander voelde hoe zijn mond openviel.

Uit het assortiment?

Dat kan toch niet waar zijn?

Dat is cultureel erfgoed.

Hoe moet ik nu een nostalgische filmavond houden?

Zonder die kleurrijke ringen om mijn vingers.

Mo knikte begrijpend.

Ik weet het.

Veel klanten zijn teleurgesteld, maar helaas is dat nog niet alles.

Mo keek even schichtig om zich heen, alsof hij een groot staatsgeheim ging delen.

Naast dat de ringen uit het assortiment gaan, lijkt het erop dat de Nibb-It sticks ook uit de schappen gaan.

Ik kan ze niet meer bestellen bij de groothandel.

Dit was de druppel voor Sander.

Een wereld zonder Nibb-It ringen was al moeilijk te accepteren,

maar een wereld waarin ook de staafjes verdwenen?

Dat was pure waanzin.

Hij staarde naar de toonbank en probeerde het nieuws te verwerken.

Het voelde alsof er een klein stukje van zijn jeugd voorgoed werd uitgewist.

Geen roze en gele chipjes meer.

Geen luchtige, zoute hapjes die aan je tanden bleven plakken.

Wat is het volgende dat ze van ons afnemen?

Vroeg Sander dramatisch.

De stroopwafels?

De dropjes?

Mo lachte zachtjes om de theatrale reactie van zijn klant.

Dingen veranderen Sander.

Misschien is het tijd om een nieuwe favoriete snack te vinden.

Wat dacht je van deze naturel chips met zeezout?

Heel volwassen.

Heel verantwoord.

Sander keek naar de saaie, donkerblauwe zak chips die Mo hem aanbood.

Het was absoluut niet hetzelfde, maar hij had geen keuze.

Hij rekende de chips en de cola af.

Bedankte Mo voor zijn eerlijkheid en liep terug de koude natte nacht in.

De regen leek nu nog harder te vallen.

Alsof de lucht zelf ook huilde om het verlies van de geliefde zoutjes.

Een kwartier later zat Sander met Lotte op de bank in zijn woonkamer.

De eerste film, een oude klassieker uit 1995, stond op pauze.

Sander had Lotte zojuist het tragische nieuws verteld.

Sander had Lotte zojuist het tragische nieuws verteld.

Dus je zegt me dat we nooit meer Nibb-It kunnen eten?

Vroeg Lotte?

Terwijl ze verbijsterd naar de schaal met saaie gele chips op tafel keek?

Nooit meer, bevestigde Sander met een zware zucht.

De ringen zijn weg en de staafjes volgen snel.

We zijn getuige van het einde van een tijdperk.

Lotte pakte een naturel chipje uit de schaal en bekeek het aandachtig.

Het is toch niet hetzelfde?

Je kunt deze niet als ringen dragen en ze hebben niet die chemische maar heerlijke roze kleur.

Ik weet het, zei Sander.

Hij nam een slok van zijn cola.

We zullen het moeten doen met onze herinneringen.

Ze keken elkaar aan en moesten toen hard lachen om hun eigen overdreven verdriet.

Natuurlijk was het maar een zak chips. Er waren ergere dingen in de wereld.

Maar toch?

Terwijl de film begon en ze samen op de bank zaten, misten ze stiekem allebei die vrolijke kleurrijke

zoutjes uit hun jeugd.

Het was een klein onschuldig stukje verleden dat nu alleen nog maar in hun gedachten bestond.

Hallo allemaal, hier is Rick weer. Wat een drama om een zakje chips, hè?

Maar we kennen dat gevoel allemaal wel als iets uit onze jeugd plotseling verdwijnt.

Bedankt voor het luisteren.

Tot de volgende.

Alle transcripten op Dutchfluency.com slash transcript.

Bedankt voor het luisteren naar Dutch Fluency.

Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen.

Spreek Nederland, zelfs alsje stottert.

Tot de volgende keer.