De Verrassing in de Supermarkt

Het was een koude woensdagmiddag in Den Haag.

Mark liep naar de supermarkt om boodschappen te doen.

Hij had een lijstje in zijn hand: brood, melk, eieren en koffie.

Mark was moe van zijn werk.

Hij wilde snel naar huis en op de bank liggen.

In de supermarkt was het druk.

Mensen liepen langs de schappen.

Mark pakte een mandje en liep naar het brood.

Opeens hoorde hij een bekende stem.

"Mark!

Hallo!

Hoe gaat het met je?" Het was zijn buurvrouw, mevrouw De Vries.

Ze was heel aardig, maar ze praatte altijd heel lang.

Mark had geen zin in een lang gesprek.

Hij wilde gewoon naar huis.

"Hallo, mevrouw De Vries," zei Mark.

"Het gaat goed, dank u." "En je werk?" vroeg ze.

"Ga je nog naar dat feestje van je collega?" Mark vergat dat feestje.

Hij had geen zin om te gaan.

Het feestje was saai.

Hij wilde thuis blijven en een film kijken.

"Eh, nee," zei Mark.

"Ik heb veel werk.

Ik moet vanavond nog een rapport schrijven." Dat was een leugen.

Mark had geen rapport.

Hij wilde alleen maar rust.

Mevrouw De Vries knikte.

"Oh, wat vervelend.

Maar goed, veel succes dan maar." Ze liep verder.

Mark voelde zich een beetje schuldig, maar hij was ook opgelucht.

Hij pakte zijn boodschappen en liep naar de kassa.

Even later stond Mark buiten.

De lucht was grijs en het waaide.

Hij liep snel naar huis.

Zijn huis was klein maar warm.

Hij deed de deur open en gooide zijn jas op de bank.

Hij zette koffie en ging op de bank zitten.

Buiten hoorde hij de wind.

Het was stil in huis.

Mark keek naar de klok.

Half zes.

Het feestje begon om acht uur.

Opeens ging de telefoon.

Mark nam op.

"Mark?

Met Jan.

We zijn al bij het feestje.

Waar ben je?" Mark schrok.

"Het feestje?

Ik dacht dat het later was." "Nee, het begint nu," zei Jan.

"Kom je nog?

Er is veel eten en drinken." Mark wist niet wat hij moest zeggen.

Hij wilde niet liegen, maar hij had al gezegd dat hij een rapport moest schrijven.

"Eh, ik kom misschien later," zei Mark.

"Oké, tot straks!" zei Jan en hij hing op.

Mark legde de telefoon neer.

Hij voelde zich niet goed.

Hij had tegen mevrouw De Vries gelogen en nu moest hij nog meer liegen.

Hij keek naar zijn koffie.

Die was koud geworden.

"Waarom heb ik dat gezegd?" dacht hij.

"Ik kan gewoon zeggen dat ik moe ben.

Dat is waar." Mark stond op en liep naar de keuken.

Hij zag de klok.

Het was zeven uur.

Het feestje zou nog twee uur duren.

Opeens kreeg hij een idee.

Hij zou naar het feestje gaan.

Hij zou zeggen dat zijn werk klaar was.

Dat was niet helemaal een leugen, want hij had thuis geen werk.

Mark trok een schoon shirt aan en pakte zijn jas.

Buiten was het donker en koud.

Hij liep naar de bushalte.

De bus kwam snel.

In de bus dacht Mark aan mevrouw De Vries.

Misschien zag zij hem wel bij het feestje.

Wat zou zij denken?

Mark voelde zijn hart sneller kloppen.

Na tien minuten was hij bij het cafe.

Het was een gezellig cafe met warm licht.

Hij hoorde muziek en gelach.

Mark deed de deur open.

"Mark!

Daar ben je!" riep Jan.

"Kom binnen!" Mark glimlachte.

Hij zag veel vrienden.

Er was eten en drinken.

Het was niet saai.

Mark praatte met iedereen en vergat zijn leugen.

Later, rond elf uur, zag Mark mevrouw De Vries niet.

Hij was opgelucht.

Maar toen hoorde hij een stem achter zich.

"Mark?

Jij hier?

Maar je zei dat je een rapport moest schrijven." Mark draaide zich om.

Het was mevrouw De Vries.

Ze glimlachte een beetje.

Mark voelde zijn gezicht warm worden.

"Eh, het rapport was sneller klaar dan ik dacht," zei hij.

Mevrouw De Vries lachte.

"Ach, jongen, het is niet erg.

Iedereen verzint wel eens een smoesje.

Maar weet je, het is beter om gewoon de waarheid te zeggen." Mark knikte.

"U heeft gelijk.

Het spijt me." Mevrouw De Vries gaf hem een klopje op zijn schouder.

"Kom, neem een stuk taart.

Dat maakt alles beter." Mark lachte en nam een stuk taart.

Hij voelde zich beter.

De leugen was niet erg geweest.

Maar voortaan zou hij eerlijk zijn.

Die avond liep Mark naar huis.

De sterren stonden aan de hemel.

Hij dacht aan de les die hij had geleerd.

Soms is een leugen niet nodig.

Mensen begrijpen het wel als je moe bent.

En Mark was moe.

Maar hij was ook blij dat hij naar het feestje was gegaan.

Hij had gelachen en gegeten.

En mevrouw De Vries was niet boos.

Ze was aardig.

Toen Mark in bed lag, dacht hij aan de supermarkt.

Hij moest lachen.

Wat een dag.

Morgen zou hij weer gewoon werken.

En misschien zou hij mevrouw De Vries een bloemetje geven om sorry te zeggen.

Nee, dat was overdreven.

Een glimlach was genoeg.

Zo eindigde de dag van Mark.

Met een volle maag, een warm hart en een goede les.

En dat is het belangrijkste.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.