Een telefoontje uit Iran

Het was een druilerige dinsdagmiddag in Den Haag.

Ik zat in de keuken met een kop koffie en keek naar de regen die tegen het raam tikte.

Mijn telefoon ging.

Het was mijn oude vriend Hassan, die ik al jaren niet had gesproken.

Hassan woont in Teheran en werkt daar als journalist.

Hij klonk gestrest. ‘Rick, heb je het nieuws gehoord?’ vroeg hij meteen. ‘Welk nieuws?’ zei ik. ‘Ik ben net wakker, Hassan.

Het is hier half drie.’ ‘De baas van Iran heeft een belangrijke afspraak met Amerika stopgezet,’ zei hij snel. ‘Hij is boos op de Amerikaanse president.

Hij zei dat hij niet meer wil praten.’ Ik zette mijn koffie neer. ‘Dat klinkt niet goed,’ zei ik. ‘Wat betekent dat voor jou?’ Hassan zuchtte. ‘Het is moeilijk uit te leggen.

Mensen hier zijn bang.

Ze dachten dat het beter zou worden.

Maar nu is alles weer onzeker.

De prijzen van eten en benzine gaan omhoog.

Mijn buurman verloor zijn baan omdat de fabriek sloot.

En nu dit.’ Ik hoorde hem even stil zijn. ‘Weet je nog dat we samen in Amsterdam waren?’ vroeg hij toen. ‘Tien jaar geleden.

We liepen door de grachten en jij vertelde over de Nederlandse politiek.

Het leek toen allemaal zo eenvoudig.’ ‘Ja, dat weet ik nog,’ zei ik. ‘Je vond de fietsen geweldig.

En de kaas.’ Hij lachte kort. ‘Nu zit ik hier met mijn gezin.

Mijn dochter van acht vraagt waarom de mensen op straat boos zijn.

Ik weet geen antwoord.’ Ik voelde me verdrietig. ‘Wat kan ik doen?’ vroeg ik. ‘Niets,’ zei hij. ‘Maar het helpt om te praten.

Jij bent altijd rustig.

Dat mis ik hier.’ We praatten nog een tijdje over kleine dingen.

Over zijn tuin, over mijn werk op school.

Over de regen in Nederland en de zon in Iran.

Het was alsof we even terug waren in die tijd in Amsterdam. ‘Ik moet ophangen,’ zei hij uiteindelijk. ‘Mijn vrouw roept.

Bedankt voor het luisteren, Rick.’ ‘Geen probleem,’ zei ik. ‘Bel me als je wilt.

Wanneer je maar wilt.’ ‘Doei,’ zei hij. ‘Tot de volgende keer.’ Ik legde de telefoon neer en keek weer naar de regen.

Het was vreemd.

Een telefoontje uit een ver land, en ineens voelde de wereld klein.

Ik dacht aan Hassan en zijn dochter.

Aan de afspraak die was gestopt.

Aan hoe snel dingen kunnen veranderen.

Ik stond op en schonk nog een kop koffie in.

De regen werd minder.

Misschien zou de zon straks doorbreken.

Dat hoopte ik voor Hassan.

En voor iedereen.

Tot de volgende keer.