A Gentle Rainy Evening in Delft - Dutch Sleep Story

Buiten begint de regen te vallen, je hangt je jas aan de haak, de druppels tikken tegen het raam.

Zacht en regelmatig, als een kalme hartslag.

De kamer voelt warm aan, het licht van de lamp maakt alles gouden.

Je schoenen staan netjes naast de deur, buiten wordt de regen sterker.

Je hoort het water langs de grachten stromen.

Het geluid is ver weg en dichtbij tegelijk.

Je loopt naar het raam, de straat glanst nat in het licht van de lantaarns.

Een paar mensen lopen voorbij met paraplu's.

Hun voetstappen klinken zacht op de natte stenen.

De regen valt nu harder.

Je voelt je veilig binnen, de warmte van je huis omhelst je.

Je ademhaling wordt rustiger, in en uit, langzaam en diep.

De spanning van de dag verdwijnt uit je schouders.

Het water loopt in kleine stroompjes langs het glas.

Je kijkt ernaar zonder na te denken, gewoon kijken, gewoon zijn.

De kamer achter je is stil en warm, je bank wacht op je.

Je deken ligt er nog, zacht en uitnodigend.

Buiten danst de regen op het water van de gracht.

Kleine kringen maken grotere kringen, alles beweegt zacht en rustig.

Je haalt diep adem, de lucht in je huis ruikt naar thuis, naar veiligheid.

Je bent waar je hoort te zijn.

De lantaarns maken gele cirkels op het water.

De regen valt door het licht heen.

Duizenden kleine druppels die samen een groot rustig geluid maken.

Je voelt je lichaam ontspannen, je armen hangen los langs je zij.

Je nek wordt zachter, alles mag zwaar worden.

Het tikken van de regen wordt een liedje, een liedje zonder woorden.

Alleen het geluid van water dat valt, water dat de stad schoonwast.

Je draait je om naar je kamer, het licht is warm en geel.

Je bank ziet er uit als een veilige haven, de regen blijft vallen, gestaag en kalm.

Je weet dat het nog uren zal regenen, dat maakt je blij.

Je bent binnen, je bent warm, je bent thuis.

Je loopt langzaam naar je bank, elke stap voelt zwaar en ontspannen.

Je benen dragen je zonder moeite.

De geluiden van buiten worden zachter, de regen, het water, de verre stemmen, alles,

wordt een warme deken van geluid om je heen.

Je gaat zitten op je bank, het kussen geeft mee onder je gewicht.

Je lichaam zinkt erin weg.

Buiten blijft delft ademen in de regen, de grachten, de bomen, de oude stenen,

alles wordt schoon en nieuw en jij bent hier veilig en warm.

De regen zingt je naar rust, je voelt hoe je schouders zakken, langzaam en natuurlijk.

De spanning van de dag glijdt van je af zoals regenwater van een dak glijdt.

Het kussen onder je is zacht en warm, je handen rusten op je benen, je vingers zijn ontspannen,

je hele lichaam wordt zwaar en rustig.

Buiten valt de regen nog steeds, het geluid is als een zachte stem die fluistert.

Een stem zonder woorden, alleen troost, je kijkt naar het raam, de druppels lopen langzaam

naar beneden over het glas.

Elke druppel volgt zijn eigen pad, sommige zijn snel, andere nemen hun tijd, net als jij

nu.

Je neemt je tijd, er is geen haast, de avond is lang en de regen houdt je gezelschap, je

ogen worden zwaar, niet van vermoeidheid maar van rust, van de warme veiligheid van je kamer,

van het weten dat je precies bent, waar je wilt zijn.

De regen op het dak klinkt als kleine voetjes, duizenden kleine voetjes die een dans uitvoeren,

een dans voor jou alleen.

Je ademhaling wordt dieper, langzamer, je borst gaat op en neer in het ritme van de regen, in

en uit.

Kalm en gestaag, ergens in de verte hoort je een kerkklok, het geluid drijft door de regen

lucht naar je toe.

Warm en vertrouwd, delft, zingt je een slaapliedje, je sluit je ogen even, achter je oogleden zie je

het water dat door de grachten stroomt, zie je de regen die de bloemen in de tuinen drinken geeft.

Alles wordt verzorgd door het water dat valt en jij wordt ook verzorgd door de warmte van je kamer

door het zachte licht, door de geluiden die je omringen als een deken, je opent je ogen weer,

het raam is beslagen door de warmte binnen en de kou buiten, het maakt de wereld zachter,

vriendelijker, de regen blijft zijn liedje zingen, hetzelfde liedje als een uur geleden, het

zelfde liedje als morgen, het is een liedje dat nooit ophoudt, nooit verandert, dat geeft rust,

die zekerheid, dat weten dat sommige dingen gewoon blijven, zoals de regen die valt, zoals de

nacht die komt, zoals jij die hier zit, veilig en warm, je lichaam zinkt dieper weg in het

kussen, je voeten zijn warm, je handen liggen stil, alles aan jou is rustig geworden, buiten loopt iemand

voorbij onder een paraplu, je hoort de zachte voetstappen op de natte stenen, dan wordt het weer stil,

alleen de regen blijft, je bent alleen maar niet eenzaam, de regen houdt je gezelschap, de warmte

van je kamer houdt je vast, delft, ademt om je heen en jij ademt mee, langzaam in, langzaam uit,

in het ritme van de regen die valt, in het ritme van de stad die rust, de regen tekent patronen op het

raam, kleine riviertjes die naar beneden glijden, ze verdwijnen en komen terug, altijd anders,

altijd hetzelfde, je kijkt ernaar zonder echt te kijken, je ogen zijn zwaar geworden, warm en zwaar,

het is fijn om ze dicht te doen, om alleen maar te luisteren naar de zachte geluiden van de avond,

ergens in de verte slaat een klok, 1, 2, 3 slagen, delft, telt de uren mee, de stad heeft

zijn eigen tijd, langzamer dan de dag, vriendelijker dan de haast, je deken ligt precies goed, niet te warm,

niet te koud, je lichaam heeft de juiste plek gevonden, die plek waar alles klopt, waar alles past,

de regen valt nog steeds, zacht en gelijkmatig, het is een geluid dat je lichaam kent, een geluid

dat zegt dat alles goed is, dat je veilig bent, dat je mag rusten, buiten gaat een licht aan in een

ander huis, dan weer uit, iemand anders die ook naar huis is gekomen, iemand anders die ook de warmte

zoekt op een avond als deze, delft verzamelt al zijn mensen, brengt ze thuis, laat ze rusten achter warme ramen

de stad zorgt voor iedereen, ook voor jou, je adem wordt langzamer, dieper, het volgt het ritme van

de regen die blijft vallen, in en uit, zacht en regelmatig, zoals het hoort te zijn, de kamer om je

heen voelt groter en kleiner tegelijk, groter omdat er zoveel rust is, kleiner omdat alles dichtbij is,

alles wat je nodig hebt, je handen liggen stil naast je, ze hoeven niets te doen, niets vast te houden, de dag

is voorbij, de avond is er, en jij bent hier, buiten ritselt iets in de wind, misschien een blad, misschien

een tak, het maakt niet uit, het zijn de zachte geluiden van delft dat ademt, van een stad die leeft,

maar rustig leeft, de regen blijft zijn liedje zingen, het liedje dat je nu kent, het liedje dat bij

deze avond hoort, bij deze kamer, bij dit moment van rust, je voelt hoe je lichaam zwaarder wordt, hoe het

wegzakt in het matras, hoe het de steun accepteert, de warmte, de veiligheid van deze plek, er is

nergens anders waar je moet zijn, niets anders wat je moet doen, alleen hier zijn, alleen luisteren naar de

regen, alleen ademen in het ritme van de avond, delft houdt je vast, de regen houdt je gezelschap, je kamer

houdt je warm en jij laat het allemaal gebeuren, laat de rust komen zoals de regen komt, natuurlijk en zacht,

je ogen blijven dicht, je adem wordt nog rustiger, de wereld wordt zachter, vriendelijker, net zoals de regen

die blijft vallen, net zoals de nacht die blijft komen, de nacht komt inderdaad, langzaam en zacht,

zoals de regen die al uren valt, zoals de warmte die je lichaam vult, je voelt het in je schouders,

hoe ze zakken, hoe ze loslaten, spanning die er misschien was, verdwijnt in de zachte geluiden van de

avond, buiten loopt iemand voorbij, voetstappen op de natte straat, rustige voetstappen, ze komen

dichterbij en gaan weer weg, het geluid mengt zich met de regen, wordt onderdeel van het liedje van delft,

je deken voelt warm aan tegen je huid, zacht en vertrouwd, het gewicht ervan houdt je vast, houdt je hier in

deze kamer, in deze rust, de regen tikt nog steeds tegen het raam, hetzelfde ritme, hetzelfde zachte

geluid, het is er geweest toen je ging liggen, het is er nog steeds, het zal er zijn als je slaapt,

ergens in de verte, hoor je een kerkklok, één keer, twee keer, het geluid drijft over de daken van delft,

over de grachten, over de stille straten, het komt bij jou, bij je raam, bij je rust, je adem volgt het ritme

van de regen, in en uit, langzaam en natuurlijk, je hoeft er niet over na te denken, het gebeurt gewoon,

net zoals je hart klopt, net zoals de tijd voorbij gaat, de kamer om je heen is stil, veilig, de muren

houden de warmte vast, houden de geluiden van buiten, zacht, maken van deze plek, een cocon, een plek

waar je kunt zijn zoals je bent, je voelt hoe je lichaam zwaarder wordt, elke ademhaling maakt je rustiger,

elke druppel regen brengt je verder weg van de dag, verder naar de nacht, naar de rust, die wacht,

delft slaapt bijna, de lichten in de huizen gaan één voor één uit, de straten worden stiller,

maar de regen blijft, de regen is er voor jou, voor dit moment, voor deze overgang, van dag,

naar nacht, je ogen zijn al lang dicht, je gezicht is ontspannen, je handen liggen stil naast je lichaam,

alles in jou wordt zachter, wordt rustiger, klaar voor de slaap, het maakt niet uit hoe laat het is,

het maakt niet uit wat er morgen komt, nu is er alleen deze kamer, deze warmte, deze regen die blijft

vallen, deze rust, die blijft groeien, je hoort hoe een auto langzaam door de straat rijdt, de banden

maken een zacht geluid op het natte asfalt, het geluid komt en gaat, wordt onderdeel van de nacht,

van het liedje van delft dat je in slaap zingt, je lichaam zinkt dieper weg in het matras, in de warmte,

in de rust die je omringt, elke ademhaling brengt je verder, elke hartslag maakt je rustiger, de regen

blijft zijn liedje zingen, het liedje dat nu jouw liedje is, het liedje van deze nacht, van deze rust,

van deze zachte overgang naar de slaap die komt, je ademhaling wordt nog dieper, nog rustiger, elke keer

dat je uitademt laat je meer los, laat je meer spanning weggaan, je schouders zakken verder omlaag, je gezicht

wordt nog zachter, buiten valt de regen in een rustig ritme, druppel na druppel op de dakpannen,

op de straatstenen, op de bladeren van de bomen langs de gracht, het geluid is zo vertrouwd, zo veilig,

je voelt hoe warm je bent onder je deken, hoe beschermd, de warmte omringt je lichaam helemaal, van je

tenen tot je hoofd, alles is warm en zacht en stil, in de verte hoor je een kerkklok, een diepe zachte klank die over

de stad drijft, het geluid mengt zich met de regen, wordt onderdeel van de nacht, van de rust die overal is,

je handen liggen nog steeds stil, je vingers zijn ontspannen, je armen voelen zwaar en warm, alsof ze wegzakken

in een matras, alsof ze onderdeel worden van de zachte ondergrond, de regen tikt tegen het raam, heel

zacht, heel regelmatig, het is het geluid van veiligheid, van bescherming, van een warme kamer, terwijl buiten de

wereld zacht en nat wordt, je ogen zijn diep gesloten, je wimpers rusten tegen je wangen, je voorhoofd is glad en

ontspannen, alle spanning is weggegaan, alle zorgen zijn opgelost in de warmte, ergens in de straat gaat een

deur zacht dicht, iemand komt thuis uit de regen, net zoals jij thuis bent, in deze kamer, in deze

warmte, in deze rust, die steeds dieper wordt, je ademhaling is nu heel rustig, heel natuurlijk, je hoeft

wat het moet doen, inademen, uitademen, loslaten, ontspannen, de regen blijft vallen, zacht en gelijkmatig,

het wast de stad schoon, maakt alles fris en nieuw, zorgt ervoor dat morgen een nieuwe dag wordt, maar nu is er

alleen deze nacht, deze warmte, deze rust, je voelt hoe je lichaam steeds zwaarder wordt, steeds meer ontspannen,

alsof je wegzinkt in een zachte wolk, in een warme omhelzing, in de rust die je helemaal omringt, het geluid van

de regen wordt onderdeel van je ademhaling, van je hartslag, van de rust die door je hele lichaam stroomt,

het is het liedje van de nacht, het liedje van delft, het liedje dat je meeneemt naar de slaap, je bent veilig,

je bent warm, je bent omringd door zachte geluiden en zachte warmte, alles wat je nodig hebt is hier,

in deze kamer, in dit moment, in deze rust die blijft groeien, de nacht omhelst je, de regen zingt voor je,

je lichaam rust, je geest wordt stil, alles wordt zachter, wordt rustiger, wordt klaar voor de diepe slaap die

komt, de regen valt nu nog zachter, alsof de nacht zelf rustiger wordt, alsof delft zich langzaam

inpakt in een deken van stilte en warmte, je hoort hoe de druppels zacht tikken tegen het raam,

een ritme dat je meeneemt, een liedje dat je helpt loslaten, in de verte klinkt het zachte geluid van water

dat door de grachten stroomt, het oude water dat al eeuwen door deze stad beweegt, rustig en gelijkmatig,

net als je ademhaling nu, net als de rust die door je lichaam stroomt, je voelt hoe je schouders helemaal ontspannen,

hoe ze wegzinken in het zachte kussen, hoe alle spanning verdwijnt, alsof de warmte van je kamer

alle zorgen wegneemt, alle gedachten die niet nodig zijn, alle dingen die kunnen wachten tot morgen,

het licht van de straatlantaarn danst zacht op je muur, gouden vlekjes die bewegen met de regen,

ze maken zachte schaduwen, zachte patronen, als een kalme dans die alleen voor jou wordt uitgevoerd,

een dans van licht en water en rust, je ademhaling wordt steeds dieper, steeds rustiger,

elke uitademing neemt meer spanning mee, elke inademing brengt meer warmte, meer veiligheid,

meer van die diepe rust die je lichaam zo goed kent, die je lichaam zo graag voelt, buiten loopt misschien iemand langs,

zachte voetstappen op de natte straatstenen, het geluid wordt zachter, verdwijnt in de nacht,

net als alle gedachten die nog in je hoofd waren, ze worden zachter, verdwijnen in de rust,

lossen op in de warmte van dit moment, de regen wast niet alleen de stad, het wast ook alle zorgen weg,

alle haast van de dag, alle dingen die je moe hebben gemaakt, het laat alleen de rust achter,

de warmte, de veiligheid van deze nacht, van deze kamer, van dit zachte moment, je voelt hoe je armen

zwaar worden, hoe ze rusten op het zachte laken, hoe ze deel worden van de warmte, van de stilte, je hele

lichaam zinkt weg in een gevoel van diepe veiligheid, van diepe rust, het geluid van de regen wordt steeds zachter,

niet omdat het minder regent, maar omdat je steeds dieper wegzinkt in de rust, steeds meer wordt

opgenomen in de warmte, in de stilte die je omringt, die je beschermt, die je meenemt naar de slaap,

je bent omgeven door alles wat je nodig hebt, door de zachte geluiden van delft in de regen,

door de warmte van je kamer, door de rust die door je hele lichaam stroomt, alles wordt zachter nu,

wordt stiller, wordt klaar voor de diepe slaap die zo dichtbij is, de nacht houdt je vast, zacht en warm,

de regen zingt zijn rustige liedje, je lichaam rust in de zachte warmte, je geest wordt steeds stiller,

alles lost op in rust, in warmte, in de diepe veiligheid van deze nacht, de regen valt nog steeds zacht

op de oude daken van delft, elke druppel vindt zijn weg naar beneden, langs de warme stenen over de

kleine dakpannen, het water stroomt rustig door de goten, maakt zachte geluidjes die je meenemen naar nog

diepere rust, je ligt hier zo veilig, zo beschermd tegen de koude buitenwereld, de muren van je kamer

houden alle warmte vast, alle stilte, je deken ligt perfect om je heen, niet te zwaar, niet te licht,

precies goed om je lichaam te laten rusten, buiten glanzen de natte straten in het zachte licht van de

lantaarns, het licht weerkaatst in de kleine plassen, maakt alles zacht en wazig, zoals een droom die net

begint, zoals de slaap die zo dichtbij is, je adem wordt steeds langzamer, steeds dieper, elke ademhaling

brengt meer rust, meer warmte, je borst gaat zacht op en neer, je schouders zakken steeds verder weg

in het zachte laken, je armen rusten zwaar naast je lichaam, de geluiden van de avond mengen zich met elkaar,

de regen op het dak, het zachte ruizen van water in de grachten, ergens in de verte het geluid van voetstappen

op natte stenen, iemand die veilig naar huis loopt, net zoals jij veilig bent in je warme bed, je oogleden

worden steeds zwaarder, ze willen dicht blijven, willen rusten, je hoeft ze niet open te houden, laat ze

zakken, laat ze rusten in de zachte duisternis, in de warmte die je omringt, het regent nog steeds buiten,

maar het geluid wordt steeds zachter voor jou, niet omdat de regen stopt, maar omdat je steeds dieper

wegzinkt, steeds verder van de wereld buiten, steeds dichter bij de diepe rust die wacht, je hele lichaam

voelt zwaar en warm, je benen liggen stil onder de deken, je voeten zijn warm en ontspannen, je handen rusten

zacht op het laken, alles is precies zoals het moet zijn, alles is klaar voor de slaap, de nacht houdt je vast,

zacht en beschermend, de regen zingt zijn eeuwige liedje van rust, van veiligheid, je lichaam zinkt weg

in de zachte matras, je geest wordt steeds stiller, steeds leger van gedachten, buiten in delft, slaapt de

stad langzaam in, de laatste lichten gaan uit in de huizen, de grachten stromen rustig door de nacht,

alles wordt stil, wordt zacht, wordt klaar voor de diepe rust van de nacht, je bent precies waar je moet zijn,

veilig in je warme bed, omgeven door de zachte geluiden van de regen, door de stilte van je kamer,

door de warmte die je meeneemt naar de slaap, naar de diepe rust, die zo dichtbij is, de warmte

verspreidt zich langzaam door je hele lichaam, van je voeten naar je benen, van je handen naar je armen,

een zachte golf van rust, die overal komt, die overal blijft, je ademhaling wordt nog dieper, nog rustiger,

elke uitademing brengt je verder weg van de dag, verder naar de zachte stilte die wacht, je borst gaat langzaam op en neer, op en neer,

zoals de regen buiten valt, regelmatig en zacht, de geluiden van delft worden steeds zachter,

een laatste fiets die over de natte stenen rijdt, het zachte geluid van water, dat van de daken druppelt,

van de dakgoten naar de straat, alles wordt omhuld door de regen, door de zachte nacht, je kamer voelt als een veilige haven,

warm en beschermd tegen de koude buitenwereld, de muren houden alle zorgen buiten, alle gedachten die niet nodig zijn,

hier is alleen plaats voor rust, voor warmte, voor de zachte overgang naar de slaap,

de regen tikt nog steeds tegen het raam, zacht en gelijkmatig, zoals een hartslag, zoals een ademhaling,

het geluid wordt deel van je rust, deel van je lichaam dat wegzinkt, dat loslaat van alles wat was,

je voelt hoe je schouders helemaal ontspannen, hoe je nek zacht wordt, je hoofd ligt zwaar op het kussen,

zo zwaar en zo zacht, je ogen zijn gesloten en willen gesloten blijven.

Alles in je lichaam weet dat het tijd is, tijd voor de diepe rust, buiten lopen de laatste mensen door

de stille straten van delft, hun voetstappen klinken zacht op de natte stenen, ze gaan naar huis,

naar hun eigen warme bed, naar hun eigen rust. De hele stad bereidt zich voor op de nacht,

je deken ligt perfect om je heen, niet te warm, niet te koud, precies goed voor deze zachte overgang,

je handen liggen stil naast je lichaam, je benen zijn zwaar en ontspannen, alles is klaar,

alles wacht op de slaap. De regen buiten wordt een deel van je dromen van de rust die komt,

het geluid mengt zich met je ademhaling, met je hartslag, met alles wat zacht en rustig is in deze nacht,

je geest laat los van de laatste gedachten, van de laatste beelden van de dag, er is geen haast,

geen zorgen, alleen de zachte weg naar beneden, naar de diepe rust, naar de slaap die zo dichtbij is.

In delft slapen de grachten onder de regen, de bomen buigen zacht in de wind, alles is stil,

alles is veilig, en jij bent deel van deze grote rust, van deze zachte nacht die je meenemt,

die je draagt naar de slaap. De regen valt nu zachter op de daken van delft, als kleine vingertjes,

die zacht tikken op het oude leisteen, het geluid wordt minder, wordt rustiger, de stad zinkt weg

in een diepe stilte. Je ademhaling volgt het ritme van de regen, in en uit, langzaam en regelmatig,

je borst gaat zacht omhoog en omlaag, als de golven van een kalme zee, je lichaam kent dit ritme,

het voelt vertrouwd en veilig. De warmte van je deken spreidt zich uit over je armen, over je schouders,

het is een zachte warmte die blijft, die niet weggaat. Je vingers zijn ontspannen, je handen liggen stil,

alles is precies zoals het moet zijn, buiten wandelt de laatste fietser door de stille straten, het geluid van

de wielen op de natte stenen wordt zachter, verdwijnt in de verte. De stad laat de dag achter zich,

laat alles los wat voorbij is, je gedachten worden lichter, zweven als zachte wolken door je hoofd, er is geen

druk om ergens aan te denken, geen reden om wakker te blijven, de nacht nodigt je uit om te dalen,

om te zakken in de diepe rust. De grachten van delft liggen stil onder de regen, het water beweegt

nauwelijks, alleen kleine kringen waar de druppels vallen, cirkels die groter worden en dan verdwijnen,

zoals je gedachten die komen en gaan, zonder haast, zonder spanning, je benen zijn zwaar geworden,

zinken weg in het matras, je voeten zijn warm onder de deken, je hele lichaam rust nu volledig, elke

spier heeft losgelaten, alles is zacht en stil, de wind buiten wordt minder, de takken van de bomen

bewegen nog maar zachtjes, als een langzame dans in de nacht, de bladeren fluisteren hun laatste liedje van de

dag, een lied dat alleen voor jou is, voor deze stille overgang naar de slaap, je ogen zijn gesloten,

achter je oogleden is het donker en rustig, er zijn geen beelden meer, geen kleuren, alleen de zachte duisternis,

die je meenemt, die je draagt naar beneden, de regen op je raam wordt een deel van je, van je ademhaling,

van je hartslag, het geluid mengt zich met alles wat rustig is, met alles wat veilig is in deze nacht,

je hoeft niets te doen, alleen te zijn, alleen te rusten, in de verte slaat een kerkklok het uur, het geluid

drijft over de daken, over de grachten, over alles wat slaapt in delft, het is een warm geluid, een geluid

dat zegt dat alles goed is, dat de nacht er is, dat de rust gekomen is, je lichaam zinkt dieper weg,

je geest laat de laatste gedachten los, er is alleen nog de zachte weg naar beneden, naar de plek waar de

slaap wacht, waar alles stil is, waar alles veilig is, de regen valt nu heel zacht bijna onhoorbaar,

als een fluistering van de nacht, een fluistering die zegt dat het tijd is, tijd om te slapen, tijd om

te rusten in deze warme stille nacht, de fluistering van de regen gaat verder, heel zacht, heel rustig, als een lied

dat alleen jij kunt horen, een lied dat je meeneemt naar de diepste rust, je ademhaling wordt nog langzamer,

nog dieper, elke uitademing brengt je verder weg van de dag, van alles wat voorbij is, elke inademing

vult je met de stilte van de nacht, met de warmte van je bed, de kerkklok in de verte is nu stil,

het geluid trilt nog na in de lucht, over de stille grachten, over de oude stenen die glimmen van de regen,

alles in delft, rust nu, alles slaapt, je lichaam voelt zo licht, zo warm onder je deken,

alsof je zweeft op de zachte geluiden van de nacht, op het gefluister van de regen, op je eigen, rustige, ademhaling,

er is een lamp ergens in de straat, het licht valt zacht door je raam, mengt zich met de duisternis,

maakt alles nog zachte, nog veilig, het is een warm licht, een licht dat wakt, terwijl jij slaapt,

de regen op het raam wordt nog zachte, bijna onzichtbaar nu, kleine druppeltjes die langzaam naar beneden glijden,

als strana van vreugde, van rust, van alles wat goed is in deze nacht, je geest laat de laatste beelden los,

de laatste woorden, er blijft alleen de stilten over, de warmen, zachte, stilten die je omhelt,

die je draagt naar de plek waar de slaap woont, ergens in de verte start een auto, het geluid komt en gaat,

verdwijnt in de nacht, wordt opgenomener de regen, door de stilte, door alles wat rustig is,

je hart klopt rustig, regelmatig, in hetzelfde ritme als de regen, als je aardemhaling,

alles in jou beweegt naar hetzelfde zachte ritme, naar dezelfde, diepe rust, de duisternis wordt nog warmer,

nog zachte, het is geen lege duisternis, het is een duisternis vol van alles wat goed is,

vol van rust, vol van vrede, vol van de belofte van slaap, je deken voelt als een wok, zacht en licht,

je kussen houdt je hoofd zoals de nachtje houdt, veilig, warm, zonder zorgen, de regen vluistert nog steeds,

heel zacht nu, bijna onhorbaar, het vluistert dat alles goed is, dat je mag rusten, dat je mag loslaten van alles wat was,

van alles wat komt, er is alleen nu, alleen deze zachte nacht, alleen je warmen bed, alleen de weg

naar beneden, naar de diepste rust, naar de plaats waar de slaap je wacht met open armen, je ogen zijn zo zwaar

nu, zo rustig, ze willen sluiten, ze willen de laatste beelden loslaten, de laatste kleuren van de dag,

er blijft alleen de zachte duisternis over, de warm, veilige duisternis die je meeneemt naar huis,

naar de slaap, je ogen vallen dicht, zo natuurlijk, zo gemakkelijk, zoals bladeren vallen in de herfst,

zonder haast, zonder moeite, ze zakken gewoon naar beneden, naar de rust, de duisternis achter je oogleden is warm,

zacht, het is een duisternis die je kent, die je vertrouwt, een duisternis die je omhelst zoals een

oude vriend, zonder woorden, zonder vragen, de regen tikt nog steeds op het raam, zo zacht nu dat je je afraagt

of je het echt hoort, of dat het alleen het geluid is van rust zelf, het geluid van vrede die door de

nacht strand, door je kamer, door je lichaam, je aardem wordt nog dieper, nog rustiger, elke uitademing

neemt iets mee, een gedachte, een spanning, een herinnering van de dag, elke inademing brengt iets

nieuws, rust, vrede, de belofte van slap, buiten in delft slapen de grachten, de oude stenen slapen,

de bomen langs de kaders slapen, alles rust, alles wacht op de ochtend, maar dat is nog verweg, heel

verweg, nu is er alleen de nacht, alleen je warmen bed, alleen het zachte geluid van regen die de

stadsgoon was, die alle zorgen van de dag meeneemt, naar de grachten, naar de zee, naar plaatsen waar zorgen

oplossen in het water, je lichaam zingt diper in het matras, zo zwaar nu, zo ontspannen, je armen,

je gestil naast je, je benen, rusten, je schouders laten los, alles, alles geeft zich over,

aan de zwaardekracht, deken ligt perfect over je heen, niet de warm, niet de koud, precies goed,

het voelt als of de deken je kent, als of hij weet wat je nodig hebt, warmte, veiligheid, een zachte

grens tussen jou en de wereld, de regen wordt nog zachter, bijna een vluistering nu, het vluistert

verhalen van andere nachten, van andere mensen die rusten, van alle levens die nu tot stil te komen,

die zich overgeven en de slaap, je hoofd ligt zo rustig op het kussen, het kussen houdt je gedachte vast,

alle gedachte die nog rond wandelen, het houdt ze zacht vast, zonder dwang, het laat ze langzaam tot rust komen,

een voor een, tot er alleen stilte, overblijft, beduisternis wordt nog dipper, nog warmer,

het is een duisternis die je meenemd naar beneden, naar de plaats waar de dag eindigt, waar de nacht begint,

waar de slaap woont, je bent zo moe nu, zo aan genam, moe, het is geen vermoeidheid die zwaar voelt,

het is een vermoeidheid die zacht is, die uitnodigd, die zegt dat je mag rusten, dat je het verdiend hebt,

deze rust, deze vrede, de regen zingt je in slaap, heel zacht, jongzaam, zingt van water dat naar huis gaat,

van druppels die hun weg vinden, van jou die je weg vindt naar de slaap, je ogen vallen dicht,

heel natuurlijk zoals bloemen zich sluiten als de avond komt, ze vallen dicht en blijven dicht,

het voelt goed, het voelt veilig, de duisternis achter je oogleden is warm, zacht vol rust,

je ademhaling wordt nog diper, nog langzamer, elke uitademing brengt je verder weg van de dag,

verder naar beneden, naar de plaats waar de slaap wacht, geduldig, wacht, buiten regent het nog steeds,

de regen heeft zijn eigen ritme gevonden, hun ritme dat bij jou wordt, bij je hartslag, bij je adem.

Het is als of de hele wereld mee ademt met jou, mee rust met jou, de geluiden van de stad zijn nu heel

ver weg, ze bestaan nog wel, maar ze kunnen je niet bereiken, je bent te diep te veilig, gewikkeld in de

stilte van je kamer, gewikkeld in de warmte van je bed, je lichaam zingt nog diper in het metras,

elke spier laat los, je schouders, je armen, je benen, alles wordt zwaar, aangename zwaar, het gewicht van de

rust, het gewicht van de vrede, de deken ligt perfect over je heen, niet te warm, niet te koud, precies goed,

het is als of de deken je kent, als of het weet wat je nodig hebt, deze zachte bescherming,

deze warmen omhelzing, in andere kamers slaapen andere mensen, hun ademhaling mängt zich met

jou door de muur heen, door de tijd heen, jullie zijn verbonden door de slaap, door deze zachte duistenis,

die overal is, de regen verteld verhalen, verhalen zonder woorden, overwater dat thuis komt, over de aarde,

die drinkt, over de nacht, die alles omhuld, je hoeft niet te luisteren, de verhalen komen van zelf binnen,

zacht rustig, je gedachten zijn nu heel stil, ze drive als vieren, licht, betekent is los, ze hebben hun kracht

verloren, hun haast, ze zijn gewoon aanwezig, zacht aanwezig, zonder te storen, het kussen houd je hoofd vast,

zo telen, zo zeker, het kent het gewicht van je gedachten, het draagt ze voor je, zodat jij kunt loslaten,

zodat jij kunt sinken, diper en diper, de duistenis wordt compleet, het is in duistenis zonder einde,

zonder grenzen, je losteren op, wordt er een mee, je bent de duistenis, de duistenis is jou, ergens

verweg tickt een klok, heel zacht, heel langzaam, het markiert de tijd die voorbij gaat, maar tijd

betekent niet meer, je bent buiten de tijd, in een plaats waar alleen rust bestaat, alleen vreden,

je adem wordt zo stil, zo regelmatig, in en uit, in en uit, het is het enige wat nog telt, deze

eenvoudige beweging, deze zachte golv die je meenemt, steeds verder van de wereld, steeds dichter bij

de slaap, de regen zingt nog steeds, heel zacht nu, bijna onhorbaar, het zingt je diper, het zingt je weg

naar de plaats waar dromen wonen, waar de nacht je ontvangt, met open armen, de nacht ontvangt je in de

daad, met armen zowijt als de heemel, met een warmte die diper gaat aan je huid, je voelt hoe je lichaam

wegsmeld in het matras, hoe je grenzen vervagen, het kussen onder je hoofd is perfect, het kent de

vorm van je schedel, het weet precies hoe zwaar je gedachten zijn, in het draagte allemaal, zonder moeite,

Je ogen zijn gesloten, maar je ziet nog steeds het licht, het zachte licht van de

straatlantaarn buiten, het danst door je oogleden heen, gouden vlekjes die komen en gaan, die spelen met

duisternis, die haar nog mooier maken, de regen is nu bijna fluisteren geworden, een heel zacht geluid,

dat meer gevoel is dan geluid, het stroomt over de dakpannen, over de randen, het valt in kleine

druppels op de grond beneden, elke druppel een kleine kus voor de aarde, je handen liggen stil naast je

lichaam, ze zijn warm, en zwaar, je vingers ontspannen zich helemaal, laten alle spanning los, alle grip

op de dag, op de wereld, ze rusten nu, ze hoeven niet meer vast te houden, de stilte in je kamer

groeit, wordt dikker, zachter, het is een stilte die je omhult als een tweede deken, een stilte die je

beschermt tegen alle geluiden van buiten, tegen alle gedachten die nog willen komen, ergens in de verte

hoor je een auto, heel zacht, hij rijdt voorbij en verdwijnt weer, het geluid glijdt over je heen zonder je

te raken, je bent te diep weggezonken, te ver van de wereld, je adem wordt nog rustiger, nog

dieper, elke uitademing neemt meer mee, meer spanning, meer zorgen, elke inademing brengt meer rust, meer

vrede, meer van die heerlijke zwaarte die je lichaam wil, het bed houdt je vast, zo stevig, zo liefdevol,

het kent elke curve van je lichaam, elke plek die rust nodig heeft, het geeft precies wat je

nodig hebt, precies genoeg steun, precies genoeg zachtheid, de duisternis wordt nog dieper, warmer, je

zinkt erin weg als in warm water, het sluit zich boven je hoofd, maar je hoeft niet te ademen, je hoeft

alleen maar te zijn, te drijven in deze perfecte duisternis, de klok tikt nog steeds ergens, maar het

geluid komt van heel ver weg, uit een andere wereld, een wereld waar tijd nog betekenis heeft,

waar mensen nog wakker zijn, maar die wereld wordt kleiner, verdwijnt langzaam achter de horizon van je

bewustzijn, je gedachten worden wolken, zachte, grijze wolken die voorbijdrijven, je hoeft ze niet

vast te houden, ze gaan vanzelf, lossen op in de nacht, in de regen, in de eindeloze rust die je

omringt, het laatste wat je hoort is de regen, nog steeds zingend, nog steeds liefdevol, het zingt je helemaal

weg nu, naar de plek waar slaap woont, waar dromen wachten, waar de nacht je eindelijk helemaal kan

hebben, de nacht heeft je nu helemaal, je bent onderdeel geworden van de duisternis, van de regen, van de

stilte die door alles heen stroomt, er is geen verschil meer tussen jou en de avond, tussen je adem

haling en het zachte vallen van de druppels, je lichaam is zo zwaar geworden, zo warm, het zinkt

dieper weg in de matras, in de kussens, elke spier laat los, elke gedachte wordt zachter, de

grens tussen slapen en waken vervaagt, wordt dunner dan mist, buiten zingt de regen zijn oude lied, het

lied dat hij al duizenden jaren zingt, voor alle mensen die ooit hebben geslapen, die ooit hebben geluisterd

naar zijn zachte stem, je bent onderdeel van die lange keten, van al die rustige nachten door de

tijd heen, de grachten van Delft liggen stil onder de regen, het water van elke druppel maakt

kleine kringen die uitdijen, verdwijnen, nieuwe kringen ontstaan, een eindeloze dans van water

met water, van rust met rust, in de verte staat de Oude Kerk, donker tegen de nachtelijke hemel,

haar stenen hebben zoveel regenavonden meegemaakt, zoveel stille nachten, ze weet hoe de rust voelt, hoe de duisternis

omhelst, hoe de tijd langzaam wordt, bijna stilstaat, je adem wordt nog rustiger, nog dieper, elke

uitademing brengt je verder weg, verder van de dag, van de wereld van licht en geluid, je drijft

naar de plek waar alleen maar vrede is, waar alleen maar warmte is, de regen op het dak wordt een

wiegelied, zacht, eindeloos, het vertelt je dat alles goed is, dat je veilig bent, dat de nacht

over je waakt, dat je kunt loslaten, alles kunt loslaten, je gedachten zijn nu bijna weg, opgelost

in de zachte duisternis, wat overblijft is alleen maar gevoel, het gevoel van de warme deken,

van het zachte kussen, van de regen die zorgt, die beschermt, die zingt, ergens in de stad slaapt iemand anders

ook, luistert naar dezelfde regen, voelt dezelfde rust, je bent niet alleen in deze zachte nacht,

je deelt de stilte, de warmte, de eindeloze vrede die de regen brengt, de klok is nu heel

ver weg, zijn tikken komt uit een andere wereld, een wereld die steeds kleiner wordt, die verdwijnt

achter de horizon van je bewustzijn, tijd heeft hier geen betekenis meer, er is alleen maar nu,

dit moment, deze perfecte rust, je zinkt nog dieper, de duisternis sluit zich boven je hoofd,

maar het is geen duisternis om bang voor te zijn, het is de duisternis van veiligheid, van warmte,

van eindelijk thuiskomen, van eindelijk mogen rusten, de regen zingt je helemaal weg, naar de plek waar

dromen wonen, waar de nacht je volledig kan hebben, waar je kunt zijn wie je werkelijk bent, rust zelf,

vrede zelf, onderdeel van de eindeloze, zachte nacht, je adem wordt zo zacht nu, zo langzaam,

elke inademing brengt je dieper in de warmte, dieper in de stilte die de regen voor je heeft gemaakt,

je lichaam kent de weg, weet precies hoe het moet ontspannen, hoe het moet loslaten,

de druppels op het raam worden zachter, alsof ze weten dat je bijna slaapt, alsof ze hun lied aanpassen

aan jouw rust, het geluid wordt een fluistering, een geheim dat alleen jij mag horen, onder je deken

ben je volledig veilig, de warmte houdt je vast, zonder je vast te houden, laat je vrij om weg te

drijven, om te zinken in de zachte duisternis die wacht, altijd heeft gewacht op dit moment, ergens in

Delft gaan de laatste lichten uit, ramen worden donker, mensen nestelen zich in hun eigen warmte, je

bent onderdeel van die stilte geworden, van die grote, zachte rust die over alles ligt,

over de grachten, over de oude stenen, over de daken waar de regen zo liefdevol op valt,

je hoort bij deze nacht, bij deze perfecte, eindeloze vrede, de klok in de verte tikt nog steeds,

maar zijn geluid komt uit een droom nu, uit een herinnering aan tijd, aan haast, aan dingen die moesten,

hier is niets dat moet, hier is alleen maar zijn, alleen maar rusten, alleen maar veilig zijn in de

warmte, je oogleden zijn zo zwaar geworden, zo heerlijk zwaar, ze willen dicht blijven nu,

willen de duisternis vasthouden, de zachte, warme duisternis die je omhult als een tweede deken,

een deken van rust, van vrede, de regen zingt nog steeds, zal blijven zingen terwijl je slaapt,

zal over je waken, je beschermen, je dromen vullen met zachte geluiden, met veiligheid, met de oneindige rust

van deze perfecte nacht in Delft, andere mensen slapen nu ook, luisteren in hun slaap naar het

zelfde lied, voelen dezelfde vrede, jullie zijn verbonden door de regen, door de stilte,

door de grote, zachte nacht die jullie allemaal vasthoudt, je zinkt nu helemaal weg, laat je meevoeren door

de warmte, door de duisternis die zo vriendelijk is, zo uitnodigend, je hoeft nergens naartoe, hoeft niets te

doen, alleen maar gewoon zijn, alleen maar gewoon rusten in de perfecte veiligheid van dit moment, de nacht neemt je volledig

op, maakt je onderdeel van zichzelf, van de eindeloze rust, van de zachte stilte waarin alles mogelijk

is, waarin dromen wonen, waarin vrede thuis is, je bent thuis nu, in de warmte, in de rust, in de

oneindige zachtheid van deze regenavond, die speciaal voor jou gemaakt lijkt, die je precies geeft wat

je nodig hebt, vrede, veiligheid, de perfecte stilte om eindelijk, eindelijk te kunnen rusten, de regen valt nog

steeds, zacht op het dak, zacht op de straten van Delft, een ritme dat nooit ophoudt, dat nooit verandert,

alleen maar doorgaat met zijn lieve lied, je adem wordt nog dieper nu, nog rustiger, elke uitademing brengt je

verder weg van de dag, verder in de zachte duisternis, in de warmte van je bed, van je deken die zo perfect

om je heen ligt, de kamer houdt je vast, de muren beschermen je, het plafond vormt een veilige hemel boven je

alles is precies zoals het moet zijn, precies zoals jij het nodig hebt, buiten gaat het leven van de stad

langzaam naar bed, de laatste lichten doven, de laatste geluiden verstommen, alleen de regen blijft,

trouw en zacht, een eeuwig lied van rust, je lichaam zinkt dieper in het matras, elke spier ontspant, je

schouders zakken weg, je armen worden zwaar en warm, je benen rusten volledig, niets hoeft meer, alles

mag gewoon zijn, de warmte verspreidt zich door je hele lichaam, vanuit je hart, naar je vingers, naar je tenen,

een zachte gloed die alles omhult, die alles veilig maakt, je gedachten worden steeds vager, steeds zachter,

ze drijven weg zoals wolken aan de hemel, langzaam en vredig, er is geen haast, geen druk, alleen maar de

oneindige ruimte om te rusten, de regen op het raam klinkt als een wiegelied, zo oud als de tijd, zo nieuw,

als dit moment, het zingt voor jou, voor alle mensen in delft die nu slapen, die allemaal hetzelfde lied

horen, je bent onderdeel van iets groters, van de stille nacht, van de zachte regen, van alle rust die

over de stad ligt, als een warme deken, je hoort erbij, je bent veilig, de duisternis omhelst je, niet koud of

eng, maar warm en uitnodigend, als een vriend die je al jaren kent, die weet wat je nodig hebt, die je

precies die juiste rust geeft, je adem wordt zo zacht nu, zo natuurlijk, in en uit, mee met de regen,

mee met de stilte, je hoeft er niet over na te denken, het gebeurt vanzelf, zoals alles vannacht,

vanzelf gaat, de tijd bestaat niet meer, er is alleen dit moment, deze perfecte rust, deze oneindige veiligheid,

waarin je mag wegzinken, mag verdwijnen in de zachte warmte, je bed wordt een wolk, je lichaam wordt

licht, alles wat zwaar was, valt weg, alle zorgen lossen op in de nacht, in de regen die alles schoonwast,

die alles nieuw maakt, de stad slaapt om je heen, droomt mee met jou, jullie zijn verbonden door de

zelfde stilte, dezelfde vrede, dezelfde oneindige zachtheid van deze perfecte nacht, je zinkt nu

helemaal weg, laat je volledig gaan, de nacht vangt je op, houdt je vast, geeft je alles wat je nodig hebt,

om eindelijk, eindelijk, te rusten, je lichaam wordt zo licht nu, zo vrij, alsof je zweeft op de zachte

geluiden van de regen, elke druppel die valt, neemt een beetje spanning mee, elke ademhaling brengt je

dieper in de rust, de warmte van je deken omhult je helemaal, kruipt langs je armen, je schouders, je nek,

vult elke ruimte met zachte geborgenheid, je bent volledig veilig hier, volledig beschermd, buiten valt de regen

nog steeds, zo regelmatig, zo vertrouwd, geluid wordt een deel van je, stroomt door je heen, zoals water

door de grachten van Delft stroomt, rustig en zeker naar de plek waar het thuis hoort, je adem vindt zijn

eigen ritme, diep en langzaam, in harmonie met de nacht, met de stad die slaapt, met alle andere mensen die

nu ook rusten in hun warme bedden, de tijd heeft geen betekenis meer, er zijn geen klokken, geen afspraken,

geen zorgen, er is alleen dit moment van volmaakte stilte, deze perfecte rust, waarin je mag blijven,

waarin je mag wegzinken, je kamer houdt je vast als een zachte omhelzing, de muren ademen mee met jou,

het plafond beschermt je dromen, alles werkt samen om jou de rust te geven die je verdient, de regen wast

alle spanning weg, spoelt alle zorgen van de dag schoon, maakt alles nieuw en fris, morgen is het

tijd van nieuwe dingen, nu is er alleen rust, alleen zachtheid, alleen dit moment van volmaakte veiligheid,

je lichaam zinkt dieper weg in het matras, elke spier laat los, elke gedachte wordt zachter, je drijft mee

op de geluiden van de nacht, op het ritme van je eigen rustige hartslag, delft slaapt om je heen, de

grachten reflecteren het zachte licht van de straatlantaarns, de oude stenen huizen staan er stil en

sterk, waken over jouw rust, over jouw dromen, je bent onderdeel van iets groters nu, van de stilte die

over de hele stad ligt, van de vrede die iedereen omhelst, van de zachte regen die alles verbindt, je adem wordt

nog rustiger, nog natuurlijker, het gebeurt vanzelf zonder dat je er over nadenkt, zoals je hart klopt,

zoals de regen valt, zoals de nacht je omhelst met zijn oneindige zachtheid, er is niets wat je hoeft

te doen, niets waar je aan hoeft te denken, je mag volledig loslaten nu, volledig wegzinken in deze

perfecte rust, in deze warmte die je helemaal omgeeft, de nacht houdt je vast, beschermt je dromen, geeft

je alles wat je nodig hebt, je bent veilig, hier, je bent thuis, je mag rusten nu, zo diep als je wilt,

je lichaam wordt een deel van de zachtheid, een deel van de stilte, een deel van de oneindige vrede

van deze perfecte regenavond in delft, de regen blijft zachtjes vallen, druppel na druppel op je raam,

een geluid dat zo vertrouwd is geworden, zo rustgevend, het wast alle zorgen weg, alle gedachten die

je niet nodig hebt, je voelt hoe je lichaam nog dieper wegzinkt, in je bed, in je kussen, in de warmte

van je deken, alles wordt zachter nu, alles wordt stiller, de oude stenen van delft ademen mee met jou, langzaam in, langzaam uit,

eeuwen van rust liggen opgeslagen in die muren, in die fundamenten, en die rust stroomt naar jou toe, je

bent niet alleen in deze stilte, overal in de stad liggen mensen net als jij veilig onder hun dekens,

luisterend naar dezelfde zachte regen, ademend in hetzelfde ritme van vrede, het water in de grachten beweegt

nauwelijks, spiegelt de zachte lichten van de straatlantaarns, kleine, gouden cirkeltjes, die trillen

als een regendruppel het oppervlak raakt en dan weer stil worden, je adem wordt onderdeel van dit

alles, van de regen, van het water, van de stilte die over alles ligt als een zachte deken, je hoeft

er niet over na te denken, het gebeurt gewoon, de warmte in je kamer houdt je vast, beschermt je tegen

de kou buiten, maar het is geen harde grens, het is zacht doorlatend, de gezelligheid binnen en de rust

buiten vloeien in elkaar over, je voelt hoe je schouders helemaal ontspannen, hoe je armen zwaar worden,

hoe je benen wegzinken in het matras, alsof je lichaam langzaam oplost in pure zachtheid, de geluiden van

de nacht zijn zo zacht nu, het geruis van de regen, het zachte tikken op het raam, ergens in de verte het geluid

van water dat door een goot stroomt, alles zo vredig, zo natuurlijk, je gedachten worden als wolken die voorbij

drijven, licht, zacht, zonder gewicht, ze komen en gaan, zonder dat je ze vasthoudt, zonder dat je ze weg

doet, ze zijn gewoon, dan zijn ze er, niet meer, de nacht omhelst je volledig nu, met zijn oneindige

geduld, zijn oneindige zachtheid, er is geen haast, geen druk, alleen deze perfecte rust die je

helemaal mag omarmen, je hart klopt rustig en regelmatig, in harmonie met de regendruppels, met de stilte

van de stad, met de adem van alle mensen die slapen, je bent onderdeel van iets moois, iets groots, iets heel

vredig, de warmte van je bed wordt dieper, zachter, alsof je wegzinkt in een wolk van pure

geborgenheid, je lichaam weet precies wat het moet doen, het ontspant zich helemaal vanzelf, er is

niets wat je hoeft te bereiken, niets wat je hoeft te bewijzen, je mag gewoon zijn, gewoon ademen,

gewoon rusten in deze perfecte zachtheid van de regenavond, de tijd heeft geen betekenis meer, er is

alleen dit moment, deze adem, deze warmte, deze oneindige vrede die je helemaal omgeeft en vasthoudt,

de regen valt nog steeds zacht op de daken van delft, elke druppel vindt zijn eigen weg naar beneden,

langs de dakpannen, over de vensterbanken, in de kleine gootjes die het water wegvoeren naar de

grachten, je hoort het zachte geluid, het komt en gaat als golven, soms iets luider, dan weer bijna fluisterend,

het ritme blijft hetzelfde, kalm en gelijkmatig, zoals je hartslag, zoals je adem, de stad rust onder deze

zachte deken van water en wind, de straatlantaarns maken kleine lichtcirkels in de duisternis, het licht

danst zachtjes als de regendruppels er doorheen vallen, alles glimt een beetje, de straatstenen, de

bruggen, de stille grachten, jouw kamer wordt steeds warmer, steeds veiliger, de geluiden van buiten maken je

bed nog comfortabeler, ze herinneren je eraan hoe goed het is om hier te liggen, droog en warm, beschut tegen de

nacht, je adem wordt nog dieper, nog rustiger, elke uitademing brengt je verder weg van de dag, verder in de

zachte armen van de slaap, je hoeft nergens naartoe, je hoeft niets te doen, je mag gewoon

zijn, de regen spreekt in een taal die je lichaam begrijpt, het zegt dat alles goed is, dat je veilig bent,

dat de wereld voor je zorgt, terwijl je rust, de druppels vallen, jij ademt, alles is zoals het

hoort te zijn, soms hoor je in de verte een fiets over de natte straatstenen, het geluid komt dichterbij,

gaat dan weer weg, wordt opgenomen door de nacht, door de regen, door de oneindige stilte, die overal

om je heen hangt, je lichaam zinkt dieper weg in de matras, elke spier laat los, je schouders, je armen,

je benen, alles wordt zwaar en warm, alsof je matras van wolken is gemaakt, van zachte lucht,

van pure rust, de nacht houdt je vast, met zijn donkere armen, met zijn fluisterende regen, met

zijn oneindige geduld, er is geen haast, geen druk, alleen deze perfecte geborgenheid die je hele

maal mag omarmen, je gedachten worden lichter, ze drijven weg, zoals bladeren op het water van de grachten,

ze zijn er even, dan zijn ze verdwenen, er komen geen nieuwe gedachten voor in de plaats, alleen rust,

alleen vrede, de warmte van je deken wordt dieper, zachter, het omhelst je, zoals de nacht de

stad omhelst, volledig, liefdevol, zonder einde, je bent onderdeel van iets moois, iets groots, iets heel

vredigs, er is niets wat je hoeft te bereiken vanavond, niets wat je hoeft te onthouden, je mag gewoon

zijn, gewoon ademen, gewoon wegdrijven op de zachte golven van slaap die je naar zich toetrekken,

de regen valt, jij rust, alles is goed, de regen valt, jij rust, alles is goed, je adem wordt zachter,

zoals de nacht zelf ademt, rustig in, rustig uit, er is geen verschil meer tussen jou en de stilte,

tussen jou en de warmte, je bent onderdeel van alles geworden, de geluiden van delft worden verder weg,

de regen op het dak klinkt nu als een wiegelied, heel zacht, heel ver, alsof het uit een andere wereld komt,

een wereld waar alles veilig is, je lichaam zinkt dieper weg in het matras, in de warmte, in de rust die

overal om je heen hangt, je armen liggen zwaar, je benen zijn warm en ontspannen, alles mag zwaar zijn,

alles mag loslaten, er komt geen gedachte meer, alleen het zachte gevoel van wegdrijven, van loslaten,

van vertrouwen dat alles goed komt, dat alles goed is, nu dit moment, de deken houdt je vast,

zoals de nacht je vasthoudt, zoals de regen de stad vasthoudt, zacht, zonder druk, zonder eisen,

je mag gewoon zijn wie je bent, je mag gewoon rusten, het licht van de straatlantaarns wordt zachter,

warmer, het danst heel zacht op je gesloten oogleden, zoals zonlicht op water danst, heel rustig, heel mooi,

heel veilig, je adem gaat vanzelf, diep rustig, er is niets wat je hoeft te doen, niets wat je hoeft te denken,

de nacht zorgt voor alles, de warmte zorgt voor alles, jij mag gewoon zijn, de regen valt nog steeds,

zachter nu, alsof hij weet dat je bijna slaapt, alsof hij je wil beschermen, wil wiegen, wil omhullen

met zijn zachte geluid, je gedachten zijn er niet meer, alleen rust, alleen warmte, alleen het gevoel dat

alles perfect is zoals het is, dat jij perfect bent, zoals je bent, hier, nu in deze zachte nacht,

de stad slaapt, de grachten rusten, de bomen staan stil, alles is vredig, alles is zacht, alles houdt je vast

met oneindige liefde, je lichaam wordt lichter, alsof je zweeft, alsof je drijft op warme lucht,

zachte wolken, pure rust die je helemaal omhult, die je helemaal veilig houdt, de warmte gaat door je

hele lichaam, van je hoofd naar je tenen, zacht rustig, liefdevol, je bent omgeven door veiligheid, door

vrede, door alles wat goed is, er is geen tijd meer, geen plaats, alleen dit moment, dit perfecte moment

van rust, van loslaten, van vertrouwen dat alles goed is, de regen zingt je in slaap, de nacht houdt je vast,

de warmte omhult je, je drijft weg, zacht rustig, veilig