Stemmen Tellen in Den Haag

Hij keek naar een livestream op zijn scherm. Het geluid van stemmen vulde de kamer,

ver weg en toch dichtbij. Fatima, je moet dit zien, ze zijn al uren aan het praten,

maar niemand is het eens. Fatima ging haar jas op en liep naar zijn bureau. Op het scherm

zacht ze mensen in een grote zaal. Ze zaten in rijen en praten veel, sommigen leken boos,

andere keken verveeld, de zaal was groot en licht met hoge rame en lange tafel. Het deed haar denken

aan een scholklas, maar dan met volwassenen in pakken. Wat is het probleem? Vroeg Fatima.

De regering heeft plannen gemaakt, zei Bas, maar ze hebben niet genoeg partijen die ja zeggen.

Zonder genoeg jas stemmen kunnen de plannen niet doorgaan. Fatima knikte langzaam. Ze begreep het probleem.

In Nederland zijn er veel partijen, soms werken ze goed samen, maar soms zijn ze het totaal niet

eens, dan wordt alles langzamer en moeilijker. Hoeveel stemmen hebben ze nodig? Vroeg ze?

Meer dan de helft, zij bas. Maar nu zijn er partijen die nee zeggen en andere partijen zeggen nog

niets. Ze wachten af. Fatima pakte een kop koffie en ging aan haar eigen bureau zitten. De koffie was

warm en rooksterk. Ze begon te lezen wat er de dag ervoor was gezegd in de grote zaal. Het was veel

tekst, veel woorden, maar de kern was duidelijk. De regering wilde iets doen, maar kon het niet alleen.

Na een tijdje stond ze op en liep naar het raam. Buiten reed een tram langs, een man had een broodje op een bank.

Even tussen door bedankt voor het luisteren, reageer onder deze aflevering of stuur me een DM op Instagram,

dan stuur ik je een speciale kortingscode voor de interactieve versie van deze aflevering.

Veel plezier verder met het verhaal. Het leven ging gewoon door, terwijl binnen mensen uren lang praten.

Ze zag een fietser in een gele jas voorbijkomen. De regen was gestopt, maar de straten glommen nog.

Ze dacht, dit is eigenlijk best grappig. Mensen kiezen hun ver tegenwoordigers, die ver tegenwoordigers gaan

praten. En dan praten ze zo lang dat er soms niets uitkomt. Ze dacht aan haar vader, die altijd zij,

praten is goed, maar doen is beter, ze glimlachten even. Bas riep vanuit zijn hoek.

Fatima er is net iemand weggelopen uit de zaal. Dat is nieuws, ze liep terug naar zijn bureau.

Op het scherm zag ze een man in een pak die snel de zaal uitliep. Journalisten volgden hem met

camera's. Het leek wel een film, vond Fatima. Waarom loopt hij weg? Vroeg Fatima.

Hij is het niet eens met de andere partijen, zij Bas. Hij zegt dat ze niet naar hem luisteren,

Fatima schudde haar hoofd. En nu? Nu gaan ze morgen weer verder, zij bas. Hij lachte een beetje.

Zo gaat dat hier. Fatima ging zitten en begon haar stuk te schrijven. Ze schreef over de lange dag in de

grote zaal. Ze schreef dat er nog geen antwoord was op de grote vraag. Wie zegt ja? En wie zegt nee?

En wanneer zijn er genoeg ja-stemmen? Ze typte langzaam, want ze wilde het goed opschrijven.

Af en toe stopten ze om na te denken. Buiten horen ze een trem voorbij rijden, het geluid klonk

ver weg. Toen ze klaar was, las ze haar tekst nog een keer. Het was duidelijk, het was eerlijk.

En het eindigde met een vraag, want het antwoord was er nog niet. Buiten werd het donker. De tram

reed nog steeds langs. De man op het bankje was weg, Fatima pakte haar jas en fietsleutel. Ze voelde

zich moe, maar ook te vreden. Ze had haar werk gedaan. Tot morgen, zij ze tegen Bas. Tot morgen, zij hij.

Dan praten ze vast weer verder. Ze lachten en liep naar buiten. De koude lucht voelde goed

na een lange dag binnen. Ze dacht, morgen is er misschien een antwoord. Of misschien niet. Zo werkt het nu

eenmaal. Maar dat is oké, soms is de vraag belangrijker dan het antwoord. Tot de volgende keer. Bedankt voor

het luisteren naar Dutch Fluency. Op Dutchfluency.com vind je de transcript en oefeningen. Spreek Nederland's,

zelfs oudjes totherd. Tot de volgende keer.