Soof: een moeder op het randje van alles

FEMKE: Ik heb afgelopen weekend Soof gekeken, en eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ik er zo door geraakt zou worden.

DAAN: Soof?

Is dat niet gewoon een Nederlandse romkom over een vermoeide moeder?

FEMKE: Dat dacht ik ook eerst, maar het is veel meer dan dat.

Antoinette Beumer weet iets heel pijnlijks in een luchtig jasje te stoppen.

DAAN: Oké, je hebt mijn aandacht.

Waar gaat het precies over?

FEMKE: Soof is een vrouw van rond de veertig die volledig opgaat in haar gezin en op een dag beseft dat ze zichzelf totaal kwijt is geraakt.

DAAN: Dat klinkt eigenlijk best zwaar voor een komedie.

Hoe maken ze daar dan humor van?

FEMKE: Nou, door de situaties heel herkenbaar te maken.

Iedereen kent wel een Soof, of is misschien zelf een beetje Soof.

DAAN: Ik denk dat ik eerder de man ben die het allemaal niet ziet.

Wat voor figuur is haar man eigenlijk?

FEMKE: Precies het punt.

Hij is niet slecht, hij is gewoon blind.

En dat is eigenlijk het meest frustrerende aan de film.

DAAN: Frustrerend als in: je wilt hem door het scherm heen een schop geven?

FEMKE: Precies zo.

Er is een scène waarbij hij haar verjaardag vergeet omdat hij met zijn werk bezig is, en Soof doet gewoon alsof er niets aan de hand is.

DAAN: Au.

Dat is een van die momenten waarop je denkt: dit gaat niet goed aflopen.

FEMKE: Ja, en toch houdt de film een zekere luchtigheid vast.

Het wordt nooit een drama over een kapot huwelijk.

DAAN: Is dat een compliment of een kritiekpunt?

Want soms wil je toch dat een film verder durft te gaan.

FEMKE: Allebei, eigenlijk.

De luchtige toon maakt het toegankelijk, maar de onderliggende boodschap had wat meer ruimte mogen krijgen.

DAAN: Dus de film speelt een beetje op safe?

FEMKE: Op bepaalde momenten wel, ja.

Maar dat neemt niet weg dat de hoofdrolspeelster geweldig is.

Ze draagt de hele film.

DAAN: Wie speelt Soof dan?

Want ik ken de cast niet zo goed.

FEMKE: Lies Visschedijk.

Ze speelt Soof met zo veel nuance dat je haar frustratie echt voelt, ook als ze lacht.

DAAN: Dat is knap, want lachen terwijl je eigenlijk wil huilen is een lastige balans om te vinden.

FEMKE: Precies.

En er is een scène aan het einde waarbij ze gewoon op de keukenvloer gaat zitten en even helemaal niets doet.

Geen woorden, alleen maar dat.

DAAN: Dat klinkt alsof het meer zegt dan tien minuten dialoog.

FEMKE: Dat doet het ook.

Het is het soort stilte dat je bijblijft.

Ik dacht er nog de volgende dag aan.

DAAN: Maar goed, we hadden het ook over het thema midlife.

Is dat dan echt een midlifecrisis of meer een langzame ontdekking?

FEMKE: Meer dat laatste.

Het is geen plotse klap, maar eerder een langzaam besef dat ze al jaren op de automatische piloot leeft.

DAAN: Dat is eigenlijk nog beangstigender dan een echte crisis, toch?

Want je merkt het zelf nauwelijks.

FEMKE: Ja, en ik denk dat dat ook de kracht is van de film.

Hij laat zien hoe normaal het is om jezelf te verliezen in de zorg voor anderen.

DAAN: Dan vraag ik me af: is dit een film voor vrouwen, of ook iets voor mannen die snappen wat er in hun huis gebeurt?

FEMKE: Ik zou zeggen: juist voor mannen verplicht kijken.

Misschien leer je eindelijk de verjaardag te onthouden.

DAAN: Dat is een steek onder water, maar ik neem hem aan.

Zou jij de film dan aanraden?

FEMKE: Absoluut.

Soof is voor iedereen die wel eens het gevoel heeft dat ze voor iedereen zorgt behalve voor zichzelf.

En dat zijn er meer dan je denkt.

DAAN: Dan ga ik hem vanavond kijken.

En als ik er iets van leer, hoor jij dat als eerste.

FEMKE: Ik hou je aan dat woord.

En vergeet de popcorn niet, want je gaat hem nodig hebben.