Kijkduin-studio (Vera maakt radiopraatje)

achter de duinen bij Kijkduin. Geen grote studio hoor, meer een kamertje met schuim op de muren

en een microfoon die piepte als je er te hard naar keek.

Ze maakte een kort radio praatje voor de buurt, gewoon voor de lol.

Op tafel lag een pakje kaneelthee en een zak drop. Die geur bleef in haar trui hangen.

Buiten hoorde ze meeuwen en het zachte rollen van de zee.

Vera had een lijstje met punten, maar haar hoofd zat vol.

Ze wilde iets zeggen dat mensen echt raakte. Niet alleen dit was het nieuws.

Ze zette haar koptelefoon op en ademde diep in.

Oké, Vera, fluisterde ze. Gewoon beginnen. Toen trilde haar telefoon.

Een NOS-melding. Ze keek en haar hand bleef even hangen boven het scherm.

Overstromingen in het noorden van Australië, duizend mensen geëvacueerd.

Ze las het nog een keer omdat het zo ver wegklonk, maar tegelijk ineens dichtbij voelde.

Rick, ik moet iets anders doen dan mijn vrolijke buurtpraatje, zei ze tegen mij.

Want ja, ik stond daar toevallig met een thermoskan koffie.

Dit is heftig, ik knikte.

Bijna, we zeggen eigenlijk, dit is heel heftig, maar ga door, dit is het.

Op dat moment ging de deur open en kwam Jamal binnen, de beheerder van het pand.

Achter hem stond een jonge vrouw met een rugzak en rode ogen.

Dit is Tessa, zei Jamal. Ze komt uit Australië.

Ze is hier op bezoek bij vrienden, maar haar familie zit daarboven, waar het water stijgt.

Tessa slikte.

Mijn broer stuurde één bericht, zei ze.

Hij zei alleen, we moeten weg, daarna niks meer, Vera schoof een stoel naar voren.

Ga zitten, wil je thee, of iets zoets, ze duwde de drop naar haar toe.

Tessa glimlachte heel klein.

Drop is vreemd, maar oké, Vera opende haar laptop en zocht de nieuwsupdate.

Ze las hardop, langzaam, zodat Tessa het kon volgen.

Jamal belde ondertussen met een hulporganisatie.

Ik hoorde hem zeggen, ja, we kunnen hier iets regelen, vanavond nog.

Joh, en toen ging het snel.

Vera maakte geen radiopraatje meer, maar een korte oproep.

Mensen konden morgen op het plein spullen brengen en geld geven voor noodhulp.

Niet groot doen, zei ze.

Maar gewoon beginnen.

Later liepen we naar de haringkraam bij Scheveningen.

Vera kocht er twee, omdat eten helpt als je hoofd te vol is.

Tessa nam een hap en trok een gek gezicht.

Vera lachte zacht.

Dat is ook wat, hè?

Maar je bent niet alleen.

Die avond kreeg Tessa eindelijk een nieuw bericht.

Haar broer was veilig in een sporthal met veel andere mensen.

Ze begon te huilen, maar dit keer van opluchting.

Vera legde een hand op haar arm.

Morgen doen we die actie.

Stap voor stap.

En ik dacht, kijk nou zo sterk als een Hollandse dijk, maar dan met een warm hart.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen tot morgen.