B1 Dutch - SS054 - Ondergaande volle maan vanochtend met 2 overlappende molens. - Learn Dutch

Het was zon overgoten.

Hoe wel het nog vroeg was, beslot ik om met mijn camera op patten gaan.

Ik wilde de ondergaande volle maan vastleggen.

Een moment dat altijd een bitter zoete herinnering voor mij is.

Het einde van de nacht, maar ook het begin van een nieuwe dag.

Ik had van te voren al een plan gemaakt met de fotopils app, een handige tool voor fotografen.

Ik zou twee molens in beeld brengen met daar achter de ondergaande maan.

Maar zoals het vaak gaat bij fotografie, moet je een beetje geluk hebben.

Het weer kan verraderlijk zijn en de omstandigheden kunnen snel veranderen.

Ik liep naar buiten, de frisse ochtend lucht in.

Ik voelde een lichte ademstop toen ik omhoog kijk.

De maan was gigantisch en hing laag boven de horizon.

Ik zette mijn camera op, een Sony A7RV met een 200-600 miljoen met lens.

Ik stelde de camera in op de juiste instellingen.

420 meter, F13, 1.3 ISO 46.

De maan was perfect uitgeleind met de twee molens.

Precies zoals ik had gepland, maar toen begonnen de wolkenzichten verzamelen.

Het leek als of het te bewolkt zou worden en dat mijn plan in duigen zou vallen.

Achter afgezien was het misschien een risico om zo vroeg op patten gaan,

maar ik besloot een gokje te wagen.

Ondanks de wolken bleef ik wachten in de hoop dat de maan zichtbaar zou blijven.

En toen, net toen ik de hoop bijna had opgegeven, brak de maan door de wolken heen.

Het was een prachtig gezicht.

De maan vol en helder met de twee molens op de voorgrond.

Ik drukte af, een enkele foto.

En het was perfect.

Hoe wel het even leek als of het te bewolkt zou worden, heel de maan vol.

En omdat ik ook vol heeld, kreeg ik uiteindelijk de foto die ik wilde hebben.

Het was een prachtige ervaring, een grens over schrijdende uitdaging.

Ik was uit mijn comfort zone gestapt en had het risico genomen.

En het was het waard.

Ik kijk naar de foto op mijn camera en voelde een gevoel van voldoening.

Terwijl de zon op kwam en de maan onder ging, had ik een moment vastgelegd

dat zo wel bitter zoet als prachtig was.

Een herinnering aan de overgang van de nacht, naar de dag.

En een herinnering aan dat moment waarop ik besloot om een gokje te wagen

en uit mijn comfort zone te stappen.

Want zoals het gezegde luid, de aanhouder wind.

En dat kwam goed uit.