Undercover: politie, drugs en een gevaarlijk dubbelleven

FEMKE: Oké, ik ga meteen met de deur in huis vallen: Undercover is een van de beste Belgische series die ik ooit heb gezien, en dat zeg ik niet zomaar.

DAAN: Wauw, dat is een stevige opening.

Ik kende de serie eigenlijk nauwelijks, dus vertel: waar gaat het precies over?

FEMKE: Het gaat over twee undercoveragenten die zich voordoen als een stel op een camping, om zo de grootste xtc-producent van Europa te benaderen.

Dat klinkt misschien simpel, maar het wordt al snel veel complexer.

DAAN: Een camping?

Dat is een nogal alledaagse setting voor een spannende drugsoperatie, toch?

FEMKE: Precies, en dat is juist zo slim.

Die gewone, bijna saaie omgeving zorgt voor een enorme spanning, want de gevaarlijkste mensen zitten gewoon naast je aan de barbecue.

DAAN: Haha, ik zou dan ook meteen door de mand vallen.

Ik kan geen geheimen bewaren.

Maar goed, wie speelt de hoofdrol?

FEMKE: Tom Waes speelt Bob, de undercoveragent, en hij is werkelijk fantastisch.

Hij brengt zo veel nuance in die rol, je ziet hem echt worstelen met zijn dubbelleven.

DAAN: Tom Waes, die ken ik wel van tv-programma's.

Ik had hem niet meteen gezien als een serieuze acteur, eerlijk gezegd.

FEMKE: Dat zeggen veel mensen, maar hij verrast echt.

Juist omdat hij zo gewoon overkomt, geloofje hem volledig als iemand die zich probeert te verstoppen in de massa.

DAAN: Oké, dat klinkt overtuigend.

En hoe zit het met de andere undercoveragente, zijn collega die ook zijn 'vrouw' speelt?

FEMKE: Anna Drijver speelt haar, en die chemie tussen die twee is heel goed neergelegd.

Ze moeten een stel spelen terwijl ze eigenlijk collega's zijn, en dat levert veel interessante spanning op.

DAAN: Ah, dus er is ook romantische spanning?

Of is dat te veel gevraagd van een politieserie?

FEMKE: Het is geen romantische serie, maar die persoonlijke dynamiek maakt alles wel veel rijker.

Het gaat uiteindelijk ook over vertrouwen: op wie kun je rekenen als alles op het spel staat?

DAAN: Dat klinkt als een thema dat ik wel kan waarderen.

En die drugsbaron, is hij een klassieke slechterik of iets genuanceerder?

FEMKE: Dat is het mooiste aan de serie: Ferry Bouman, de drugsbaron, is bijna sympathiek.

Je begrijpt hem, je vindt hem zelfs aardig op momenten, en dat maakt hem des te gevaarlijker.

DAAN: Wacht even, ik sympathiseer met een drugsbaron?

Dat klinkt als een slecht teken voor mijn moreel kompas.

FEMKE: Nee, nee, het is juist een teken van goede schrijfkunst.

De beste verhalen laten je nadenken over wie de echte goeden en slechten zijn.

Dat doet Undercover heel knap.

DAAN: Oké, dat snap ik.

Is er een scène die jou bijzonder is bijgebleven, iets wat je echt niet meer uit je hoofd kunt zetten?

FEMKE: Ja, er is een moment waarop Bob aan tafel zit met Ferry en zijn vrienden, iedereen lacht en drinkt, maar jij als kijker weet dat Bob elk moment ontmaskerd kan worden.

Die stilte onder het lawaai is bijna ondraaglijk.

DAAN: Dat soort spanning, waarbij je meer weet dan de personages zelf, is altijd het meest effectief.

Heeft de serie ook zwakke punten, of is het allemaal goud?

FEMKE: Eerlijk gezegd vond ik het begin van het tweede seizoen iets minder sterk.

De vaart viel er een beetje uit, en sommige subplots voelden wat overbodig aan.

DAAN: Dat heb ik vaker met series: het eerste seizoen is geweldig, en dan probeert men het succes te herhalen met een tweede, maar het lukt niet altijd even goed.

FEMKE: Precies, maar het tweede seizoen herstelt zich gelukkig, en de ontknoping is echt bevredigend.

Je zit niet met een teleurstellend einde.

DAAN: Dat is altijd een opluchting.

Niets erger dan acht uur in een serie steken en dan een waardeloos einde krijgen.

FEMKE: Helemaal mee eens.

Wat ik ook wil noemen: de serie is tweetalig, Frans en Nederlands, en dat voelt heel authentiek voor een Belgische productie.

DAAN: Oh interessant, dus je schakelt ook nog eens tussen twee talen?

Dat is misschien iets lastiger voor mensen die de serie als taaloefening gebruiken.

FEMKE: Dat klopt, maar voor wie Nederlands wil oefenen is er genoeg materiaal.

Het Belgisch-Nederlands klinkt trouwens ook heel anders dan het Nederlands dat je in Nederland hoort.

DAAN: Dat is een goed punt.

Voor luisteraars die het accent willen leren kennen, is dit dus zeker nuttig.

Maar voor wie is de serie verder het meest geschikt?

FEMKE: Ik zou zeggen: iedereen die houdt van psychologische spanning, van personages die morele grenzen overschrijden, en van verhalen waarbij je nooit zeker weet wie je kunt vertrouwen.

DAAN: Dus eigenlijk iedereen die ooit heeft genoten van een goede politiethriller, maar dan met een Belgisch sausje erover.

FEMKE: Dat is een mooie samenvatting, ja.

Ik zou de serie absoluut aanbevelen, zeker het eerste seizoen.

Begin gewoon met de eerste aflevering en je bent verkocht.

DAAN: Ik ga er dit weekend mee beginnen.

En als ik daarna ook sympathie voel voor een drugsbaron, geef ik jou de schuld.