De Vluchttas van Vakantiepark De Zandheuvel

Het was een druilerige dinsdagmiddag in juli, en ik zat met mijn collega Bram op het terras van ons vakantiepark De Zandheuvel, verscholen in de bossen van de Veluwe.

De lucht was grijs en vochtig, en ik rook de geur van nat gras en dennennaalden.

Normaal gesproken zouden we nu genieten van het gelach van kinderen bij het zwembad en het gerinkel van ijsjes, maar vandaag hing er een gespannen stilte in de lucht.

De radio speelde zachtjes op de achtergrond, een vrolijk deuntje dat niet paste bij de sombere stemming, totdat het nieuwsbulletin ons allebei deed opschrikken: 'Brand in vakantieregio’s: volg de adviezen en zet vluchttas klaar.' Bram, die altijd al een beetje een doemdenker was geweest, schoof zijn stoel naar achteren, het metaal schraapte over de tegels, en keek me aan met een blik die ik niet goed kon thuisbrengen.

'Zou het niet verstandig zijn,' begon hij, terwijl hij zijn koffie liet afkoelen, de stoom kringelde omhoog, 'om die adviezen eens serieus te nemen?

Ik bedoel, we hebben het hier over droogte en bosbranden, en onze parkeerplaats ligt pal naast een dennenbos.' Ik zuchtte en wuifde zijn bezorgdheid weg, maar diep vanbinnen voelde ik een kriebel van onrust.

De afgelopen weken waren de temperaturen opgelopen tot boven de dertig graden, en de brandweer had al meerdere keren gewaarschuwd voor verhoogd risico.

Toch leek het onwerkelijk dat het hier, in dit idyllische stukje Nederland, met zijn groene heuvels en zandpaden, zou kunnen gebeuren.

'Ach, Bram,' zei ik, 'dat is typisch paniekzaaierij van de media.

Vorig jaar hadden we hetzelfde, en er gebeurde niets.' Maar Bram liet zich niet overtuigen.

Hij stond op, liep naar zijn auto en haalde een oude rugzak tevoorschijn die hij normaal gebruikte voor wandeltochten, een versleten groene tas met een vlek van een eerdere reis.

'Kijk,' zei hij, terwijl hij de rugzak op tafel legde, het gewicht maakte een doffe plof, 'ik heb alvast een vluchttas ingepakt.

Waterflessen, energierepen, een powerbank, een zaklamp, een EHBO-kit, en een kopie van mijn identiteitsbewijs.

Het lijkt me niet meer dan logisch dat we allemaal zoiets klaar hebben staan.' Zijn woorden galmden na in mijn hoofd, en ik voelde een mengeling van irritatie en bewondering.

Irritatie omdat hij het leek te overdrijven, bewondering omdat hij tenminste iets deed.

Ik herinnerde me een gesprek van vorige zomer, toen Bram ook al waarschuwde voor een storm die nooit kwam.

Maar dit voelde anders, serieuzer.

De volgende ochtend werd ik wakker van een penetrante rooklucht, scherp en bijtend in mijn neus.

Mijn eerste gedachte was dat iemand een barbecue had aangestoken, maar toen ik uit het raam keek, zag ik een grijze wolk boven de bomen hangen, dichterbij dan me lief was.

De lucht was oranje gekleurd, een teken dat ik niet negeerde.

Mijn hart begon te bonzen, een doffe dreun in mijn borst.

Ik trok snel mijn kleren aan, een spijkerbroek en een T-shirt, greep mijn telefoon en rende naar de receptie, waar een groepje gasten al nerveus stond te overleggen.

Hun stemmen klonken gespannen, een man herhaalde steeds 'wat nu, wat nu'.

'Het is begonnen,' fluisterde een vrouw met een kind op haar arm, haar ogen wijd van angst, 'de brandweer is onderweg, maar ze zeggen dat we ons moeten voorbereiden op evacuatie.' Ineens begreep ik waarom Bram zo'n nadruk had gelegd op die vluchttas.

Zonder er verder over na te denken, holde ik naar mijn appartement, de deur viel met een klap achter me dicht, opende de kast en begon te graaien naar spullen: mijn paspoort, een fles water, een trui, een zakje noten, en mijn laptop.

Het was een chaotische bedoening, en ik besefte dat ik in paniek dingen pakte die ik helemaal niet nodig had, zoals een oude paraplu en een stapel papieren.

Toen ik weer buiten stond, hijgend van de inspanning, zag ik Bram al bij de parkeerplaats staan, met zijn rugzak op zijn rug en een kalme glimlach op zijn gezicht.

De zon brak door de rook heen, een zwakke gele gloed.

'Zie je wel,' zei hij, zijn stem rustig, 'het is nooit verkeerd om voorbereid te zijn.' De evacuatie verliep uiteindelijk soepel, mede dankzij de duidelijke instructies van de brandweer en het feit dat de meeste gasten hun vluchttassen hadden klaargezet.

De brand werd gelukkig snel onder controle gebracht, maar de ervaring had diepe indruk op me gemaakt.

Terug op het parkeerterrein, terwijl de rook langzaam optrok en de lucht weer helder werd, keek ik naar mijn eigen geïmproviseerde tas en voelde ik een mengeling van schaamte en opluchting.

Schaamte omdat ik Brams advies in de wind had geslagen, opluchting omdat het goed was afgelopen.

Ik dacht aan de vluchttas die ik nu zeker zou maken, met alles wat echt nodig was.

'Volgend jaar,' zei ik tegen Bram, 'ga ik niet alleen een vluchttas klaarzetten, maar ook een cursus EHBO volgen.' Bram lachte en klopte me op de schouder, een geruststellend gebaar.

'Dat klinkt als een goed plan,' zei hij.

En terwijl de zon doorbrak en de vogels weer begonnen te fluiten, realiseerde ik me dat sommige lessen pas echt binnenkomen als je ze zelf hebt ervaren.

Tot de volgende keer.