De Dag Die Stil Begon Te Glansen

[Intro] Er lag een stilte in de ochtend, zwaar als oude steen, Tot het licht door mijn vingers vloeide, zacht en ongemeen.

[Verse 1] Ik voelde hoe het leven eindelijk weer adem haalde in mij, Na nachten vol gebroken dromen, werd de ochtend vrij.

Vrolijk stond ik op, alsof de wereld opnieuw werd gevouwen, Ik ruimde elke hoek van huis, als bevroren tijd ontdouwen.

Netjes stapelde ik de dagen die ik had laten liggen.

[Chorus] Eindelijk, eindelijk, klonk het zacht door elk vertrek, Een dag die zich ontvouwde als een vergeten gedicht op een drempel.

Ik schilderde mijn adem in het licht dat niemand zag, En voelde hoe de vreugde fluisterde langs de rand van wat was.

[Verse 2] De wasberg wachtte geduldig, als een heuveltje van gisteren, Ik droeg het naar het water, hoorde het verzachten en glinsteren.

Met penselen in mijn handen zocht ik wat ik niet kon zeggen, Verf die over stilte vloeide, kleur op kleur, laag op laag gelegen.

Een vrolijk hart dat schildert, trekt ook schaduwen mee.

[Chorus] Eindelijk, eindelijk, klonk het zacht door elk vertrek, Een dag die zich ontvouwde als een vergeten gedicht op een drempel.

Ik schilderde mijn adem in het licht dat niemand zag, En voelde hoe de vreugde fluisterde langs de rand van wat was.

[Bridge] Want zelfs de mooiste dagen dragen iets van vergankelijkheid, Ik ruimde netjes op wat was, maar weet niet wat er blijft.

Toch voelde ik, in dit moment, een eeuwigheid zo klein.

[Outro] Eindelijk geslapen, eindelijk wakker, eindelijk hier.

Een geweldige dag vergaat, maar laat zijn gloed in mij.