De Utrechtse Marathon Val

Het was een zondagochtend in Utrecht, en ik had me voorgenomen om eens heerlijk rustig naar de markt te fietsen.

De zon scheen, de vogels floten, en ik had er zin in.

Maar toen ik de straat uit fietste, zag ik al snel dat er iets bijzonders aan de hand was.

Overal stonden hekken, en er hingen grote borden met de tekst: 'Marathon vandaag'.

Ik dacht: 'Nou, dan fiets ik wel even om.' Maar dat viel niet mee.

Ik kwam bij een kruispunt, maar daar stond een politieagent die me vriendelijk maar streng tegenhield.

'Hier kun je niet door, meneer.

De hardlopers komen er zo aan.' Ik keek naar links en naar rechts, maar er was geen doorkomen aan.

Overal stonden mensen te wachten, sommigen met fietsen, anderen te voet.

Een vrouw naast me zuchtte diep.

'Ik moet naar de apotheek, maar ik kom er gewoon niet langs,' zei ze tegen niemand in het bijzonder.

Ik besloot om een andere route te proberen, maar ook daar was het raak.

Er was een brug, maar die was afgesloten.

Een man met een hond stond daar ook te kijken.

'Het is net alsof we in een doolhof zitten,' grapte hij, maar ik zag dat hij eigenlijk niet zo vrolijk was.

Zijn hond trok ongeduldig aan de riem.

Ik voelde mijn irritatie groeien.

Het was toch niet te veel gevraagd om een doorgang te creëren voor de buurtbewoners?

Ik besloot om een kop koffie te gaan drinken bij een café aan de rand van het parcours.

Misschien zou het na een tijdje rustiger worden.

Ik bestelde een cappuccino en ging aan het raam zitten.

Buiten zag ik de eerste hardlopers voorbijkomen.

Ze zagen er moe uit, maar ook vastberaden.

Sommigen zwaaiden naar het publiek, anderen hadden alleen oog voor de weg.

Het was best indrukwekkend om te zien, dat moet ik toegeven.

Het publiek klapte en moedigde de renners aan.

Er hing een feestelijke sfeer, maar ik kon er niet echt van genieten.

Ik voelde me opgesloten en dat maakte me onrustig.

Na een halfuur probeerde ik het opnieuw.

Ik fietste naar een oversteekplaats waar een vrijwilliger stond.

'Mag ik hier even oversteken?' vroeg ik beleefd.

De vrijwilliger, een jonge man met een geel hesje, schudde zijn hoofd.

'Nee, sorry, de volgende groep komt er zo aan.

Over vijf minuten kunt u misschien oversteken, maar het is erg druk vandaag.' Ik zuchtte en draaide me om.

Op dat moment zag ik een oude man die op een bankje zat.

Hij had een wandelstok naast zich en keek glimlachend naar de chaos.

Ik ging naast hem zitten en zei: 'Het is toch wat, hè.

Je kunt geen kant op.' De man knikte.

'Ja, maar weet je, ik vind het eigenlijk wel gezellig.

Iedereen is buiten, je praat met mensen die je normaal nooit spreekt.

En die renners, die doen iets geweldigs.

Ik heb zelf vroeger ook hardgelopen, maar nu kan het niet meer.' Zijn woorden maakten me aan het denken.

Ik was zo bezig met mijn eigen ongemak dat ik vergat dat zo'n marathon ook iets moois heeft.

Maar toch, ik kon het niet laten om te zeggen: 'Maar voor de mensen die hier wonen en gewoon naar hun werk of de winkel moeten, is het lastig.' De man knikte weer.

'Zeker, maar alles heeft zijn prijs.

Vroeger was het anders, maar tegenwoordig moet je gewoon accepteren dat je soms even moet wachten.

Het is maar één dag per jaar.' Ik bedankte hem voor het gesprek en fietste verder.

Uiteindelijk vond ik een route via een klein bruggetje dat niet afgesloten was.

Ik moest een stuk omrijden, maar ik kwam er wel.

Op de markt gekocht wat ik nodig had en fietste weer naar huis.

Toen ik thuiskwam, voelde ik me toch een beetje schuldig.

Ik had me als een zuurpruim gedragen.

De marathon is een feest voor de stad, en het is logisch dat daar wat overlast bij hoort.

Toch zou het fijn zijn als de organisatie beter nadenkt over de routes voor omwonenden.

Een klein beetje begrip van beide kanten kan al veel schelen.

Ik besloot om volgend jaar zelf mee te doen.

Wie weet hoe het is om aan de andere kant te staan.

Tot die tijd hoop ik dat ze de boel een beetje beter regelen, want opgesloten worden is nooit leuk.

En met een glimlach dacht ik aan de oude man op het bankje.

Hij had gelijk: soms moet je gewoon genieten van het moment, ook al zit je even vast.