B1 Dutch - SS356 - Kijkduin Strandjuttersmuseum (Lena benefietavond) - Learn Dutch

Nou, luister, Lena zat aan een wibbelig tafeltje in het Strandjuttersmuseum bij Kijkduin.

Tussen oude kompassen en flessenpost. Het rook er naartouw met teer en naar zevier dat je niet helemaal uit je jas krijgt.

Ze was bezig met een stapel ansichtkaarten te sorteren voor een kleine benefitavond.

Geen chic gedoe. Gewoon mensen, verhalen en een collecte bus. Terwijl ze wachten tot de recorder klaar was, ging ze even de krant lezen op haar telefoon,

zoals zo vaak, om haar hoofd leeg te maken. Ze voelde zich best rustig, maar er zat ook iets ongeduldigzijn haar borst,

als of er vandaag iets ging gebeuren. Buiten horde je de tram in de verte en het zachtige rinkel van een vlagemaast tegen metal.

Lena tickte met haar nageel op de tafel en vluisterde. Kom op zeg, doe normaal, apparaat.

Toen sprong de radio aan, hart ook, natuurlijk.

Overstrommingen in het noorden van Australië, zij de nieuwslezer, duizend mensen geevakuerd, Lena stopte met ademen, echt waar.

Ze pakten de volume knop, als of ze daarmee het watercontrucht doen.

Net op dat moment kwam er een bericht binnen van Nia, een vriendin die ze ooit bij een taal café had leren kennen.

Alleen twee zinnen, we zitten in een sporthall, alles nat, ik ben oké, Lena's vingers trilde.

Daas ook wat, zij ze hard op tegen niemand.

Een man achter haar, Henk, de vrijwilliger met handen als scheepsankers, kijk op.

Wat is er mijt? Australië, zij Lena. Mensen moeten weg, Nia ook.

Ze zitten ergens opgehoogd, Henk vloedzacht.

Dat is even schrikken, Lena drukte Nia meteen terug.

Wat heb je nodig? Eten, geld, iemand die belt, ze voelde zich ineens klein, hier tussen vitrinis.

Terwijl aan de andere kant van de wereld straten verdwenen.

Jo, en toen werd het nog gekker. Er klonken doffe plons onder de vloer.

Geen zee, geen storm, gewoon binnen.

Een leiding onder het museum gaf het op.

En water kroop als een stille dift door de gang.

Henk riep, emmers, handdoeken.

Lena rende naar de opslag en botsten bijna tegen stein aan.

Ja, die stein van dat kratje glazen bij het binnenhof.

Dat verhaal ging hier rond.

Hij stond toevallig in de deur met een bak lege potten.

Lekker bezig, riep hij automatisch en kijk toen naar de plas.

Oh, niet zo bedoeld.

Samen schouden ze spullen om hoog op kisten.

Lena dacht, achteraf gezien.

Was die benafietavond in eens geen extraatje, maar noodzaak.

Toen het lek eindelijk dicht zat, belde Lena vanaf het plein.

Met een koffie in haar hand, want je bent Nederlander.

Of je bent het niet. Zat een plan.

De benafietavond ging door, maar nu voor Nia en haar buurt.

Dat kwam goed uit, want Iris, die van die slappen munte in Zutphen,

bleek via via een hele groep donateurs te kennen.

Lena, zijn Nia later aan de telefoon.

Met een stem die moe klonk maar heel helder.

Je bent net zo sterk als een Hollandse dik.

Lena lacht de schoor.

Nou, diken hebben ook onderhoud nodig.

Die avond liep ze terug naar kijkduin met de collecte bus in haar tas.

Ze voelde geen machteloosheid meer, maar iets anders.

Verbinding.

Als of je zelfs met een klein museum en een kapotte leiding,

toch een hand kunt uitsteken over een ocean.

Dit is het, dacht ze. Gewoon doorgaan.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com.

De tulip-trainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen.

Tot morgen.