De man die asielzoekers wilde stoppen

Het is een koude ochtend in Den Haag.

De zon schijnt een beetje, maar de wind is sterk.

Meneer De Vries loopt naar de winkel om brood te kopen.

Hij is een rustige man, 67 jaar oud.

Hij woont al 40 jaar in dezelfde straat.

De straat is stil, alleen de wind maakt geluid.

Meneer De Vries voelt de kou op zijn wangen.

Hij ruikt de geur van vers brood uit de bakkerij verderop.

Opeens ziet hij veel politieauto's.

Ze staan voor het asielzoekerscentrum, aan het einde van de straat.

De auto's zijn blauw en wit.

De lichten knipperen rood en blauw.

Er is veel lawaai.

Meneer De Vries wordt nieuwsgierig.

Hij loopt dichterbij.

Hij hoort stemmen en geschreeuw.

Zijn hart klopt sneller.

Een politieagent zegt: "Meneer, gaat u alstublieft naar binnen.

Het is niet veilig hier." "Wat is er gebeurd?", vraagt meneer De Vries.

Zijn stem trilt een beetje.

"We hebben een man gearresteerd.

Hij wilde willekeurige asielzoekers vermoorden.

Hij had een groot mes bij zich." Meneer De Vries schrikt.

Zijn ogen worden groot.

"Dat is verschrikkelijk!

Is iedereen veilig?" "Ja, we waren op tijd.

De man is nu in de politieauto." De agent wijst naar een auto.

Meneer De Vries ziet een man met handboeien.

De man kijkt boos.

Meneer De Vries voelt een koude rilling.

Hij loopt snel naar huis.

Later op de dag gaat meneer De Vries naar internet.

Hij leest de reacties op het nieuws.

Hij kan zijn ogen niet geloven.

Sommige mensen schrijven: "Jammer dat het mislukt is." Andere mensen schrijven: "Direct weer vrijlaten, hij ruimt lekker op." Meneer De Vries leest de woorden nog een keer.

Hij schudt zijn hoofd.

Meneer De Vries wordt boos.

Zijn handen trillen.

Hij denkt: "Dit is niet normaal.

Deze mensen willen dat een man andere mensen vermoordt?

Dat is fout!" Hij voelt zijn maag draaien.

De boosheid wordt verdriet.

Zijn buurvrouw, mevrouw Jansen, komt langs.

Ze ziet dat hij verdrietig is.

"Wat is er, buurman?" Ze legt een hand op zijn schouder.

"Lees dit eens", zegt hij.

Hij laat haar de reacties zien.

Zijn stem is zacht.

Mevrouw Jansen leest en schudt haar hoofd.

"Dit is heel erg.

Mensen zijn bang, maar dit is niet de oplossing.

We moeten samen leven, niet elkaar doden." "Ja", zegt meneer De Vries.

"Ik ben ook soms bang.

Maar geweld is nooit goed.

We moeten praten, niet vechten." Hij kijkt naar de grond.

Die avond drinkt meneer De Vries thee in zijn keuken.

De straat is weer rustig.

De politie is weg.

Maar in zijn hoofd is het niet rustig.

Hij denkt aan de man die wilde doden.

Hij denkt aan de mensen die de man steunden.

Hij voelt zich verdrietig en boos.

De thee is warm, maar zijn handen zijn koud.

Hij hoort de vogels buiten.

De wind waait door de bomen.

Het leven gaat door.

Maar meneer De Vries weet dat sommige mensen in zijn straat gevaarlijke ideeën hebben.

Hij besluit morgen naar het buurthuis te gaan.

Daar wil hij praten met andere buren.

Samen kunnen ze misschien iets doen.

Praten over hoe je goed samenleeft.

Want haat helpt niet, liefde wel.

Meneer De Vries kijkt uit het raam.

De straat is donker, maar de lantaarns geven licht.

Hij denkt: "Morgen wordt een nieuwe dag.

Ik kan niet alles veranderen, maar ik kan wel praten.

Dat is een begin." Hij drinkt zijn thee op.

Zijn hart voelt iets rustiger.

En zo eindigt deze dag.

Een dag van schrik, boosheid, maar ook hoop.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.