B1 Dutch - SS158 - Begin deze week in Wijk bij Duurstede - Learn Dutch

Een nostalgische duik in het verleden leek het wel, als of ik terug was in de tijd.

De straatjes van de bruisende wijk waren gehuld in een dikke deken van sneeuw.

De bedrijfheid van overdag had plaats gemaakt voor een serene rust.

Achteraf gezien was het een mooi moment om even een terrasje te pakken.

Ja, je leest het goed midden in de winter.

De eigenaar van het café had namelijk warmen kachels buiten gezet,

waardoor het terras aangenaan warm bleef.

Iedereen zat buiten, genietend van een kop, warmen, chocolade melk of gluwijn.

Ja, dat kwam goed uit, want ik had wel zin in een warm drankje.

Hoe wel, het was gaan sneeuwen, had iedereen besloten toch buiten te blijven zitten.

De sneeuw vlocken dansten froolig in het licht van de straatlandtaarns

en iedereen leekte genieten van de winterse sfeer.

Er heerste een sfeer van gezelligheid en samenhorenheid,

die mij deed denken aan de normen en waarde van het seizoen.

Maar er was een adertje onder het gras.

De sneeuw maakte het lastig om door de straat te navigeren.

Na een paar keer bijna uitgegleden te zijn,

besloten ik dat het tijd was om te vertrekken.

Ik nam nog een laatste slok van mijn warmen chocolade melk en stond op.

Een goed begin is het halve werk, grapte ik tegen de barman.

Verwijzend naar mijn bijnavalpartijen.

Op weg naar huis liep ik door de drukte van belang.

De sneeuw had de stad in een nieuwe kijk op omgetovert.

De straatlandtaarns schene hun licht op de sneeuw,

waardoor het leek als of de hele stad in een dikke deken van nostalgie was gewikkeld.

Hoe wel ik het koud had, voelde ik me zorgenlos en gelukkig.

Het was een avond om nooit te vergeten.

Misschien moest ik mijn keuze om binnen te blijven tijdens de wintermaanden heroverwege.

Toen ik thuis kwam, kijk ik nog een laatste keer naar buiten.

De sneeuw bleef vallen en de straatten van wijk bij duursteden waren stiller dan ooit.

Doe maar gewoon normaal, dacht ik bij mezelf.

Dan doe je al gek genoeg.

En met die gedachte in mijn hoofd ging ik naar bed.

Het was een dag geweest, zoals geen andere.

Een dag die ik niet snel zou vergeten.

En dat allemaal, dankzij een heevege sneeuw bui.