Festival in de Modder

RICK: Pfoe, we staan hier nu toch al wel een halfuur, hè?

TOM: Minstens.

Mijn benen beginnen het al te voelen.

JULIA: En mijn schoenen beginnen het water te voelen.

Heerlijk.

RICK: Zeg, over het weer gesproken… Ik zag een meme vanochtend.

TOM: Laat me raden.

Iets met 'ik_ihe' en een wolkbreuk?

RICK: Precies!

Een plaatje van een verzopen kat.

Titel: 'Festivalganger, dag twee'.

JULIA: Haha, dat had ik kunnen zijn.

Ik voel me nu al zo.

TOM: Ik had gisterenavond mijn tent maar beter moeten vastzetten.

RICK: Oei.

Is die weggewaaid?

TOM: Bijna.

Hij werd vanmorgen als een soort vlieger gevonden.

JULIA: Nee!

Door wie dan?

TOM: Door de buren.

Gelukkig maar, anders was ie nu in België.

RICK: Je spullen zouden in ieder geval droog zijn gebleven.

Ironisch, toch?

JULIA: Droog en ver weg.

Ik weet niet wat beter is, hoor.

TOM: Ik vreesde even dat de hele camping weggespoeld zou worden.

RICK: Dat zou pas een waterballet geworden zijn, zeg.

JULIA: Ik dacht dat het vandaag beter zou zijn.

TOM: Dat werd ons wel beloofd door de weermannen.

RICK: Ja, die beloftes zijn ook niks meer waard, hè.

JULIA: De buienradar-app is mijn beste vriend en grootste vijand.

TOM: Ik ververs die app vaker dan mijn social media.

RICK: Dat is toch de standaardprocedure voor elke Nederlander?

JULIA: Ja, naarmate de dag vordert, wordt mijn hoop kleiner.

TOM: En mijn batterij leger.

Die app vreet stroom, joh.

RICK: Desalniettemin, de sfeer is er niet minder om, vind ik.

JULIA: Zeker niet.

Iedereen zit in hetzelfde zompige schuitje.

TOM: 'Zompige schuitje'.

Mooi gezegd.

Heel poëtisch.

RICK: Dat krijg je ervan, met een leraar Nederlands op pad gaan.

JULIA: Ik vraag me af of de hoofdact wel doorgaat.

TOM: Die gaat door, mits het podium niet instort.

RICK: Dat zou wel een domper zijn, na al dit wachten.

JULIA: En tenzij de bliksem inslaat in de geluidstoren.

TOM: Julia, hou eens op met die doemscenario's van je.

JULIA: Sorry, ik ben gewoon praktisch ingesteld.

RICK: Een poncho was ook praktisch geweest.

Had iemand die meegenomen?

TOM: Ik niet.

Die dingen zijn voor toeristen en watjes.

JULIA: Ik heb er wel eentje, maar die ligt in de auto.

RICK: Ah, de klassieker.

Daar heb je nu veel aan.

TOM: Precies.

Die ligt daar lekker droog en warm.

JULIA: Ik had hem echt moeten pakken.

Wat een spijt.

RICK: Had ik maar een thermoskan koffie meegenomen.

Dat had geholpen.

TOM: Koffie?

Ik zou nu een moord doen voor een warme chocomel.

JULIA: Met slagroom?

En een scheutje rum?

RICK: Kijk, nu beginnen we ergens te komen.

Goed idee!

TOM: Straks als we eindelijk die munten hebben, is dat het eerste wat ik haal.

JULIA: Ik ben het er helemaal mee eens.

Prioriteiten, hè.

RICK: Absoluut.

Eerst de interne mens verwarmen.

TOM: En dan pas denken aan de muziek en de rest.

JULIA: Hé, kijk!

De rij begint eindelijk te bewegen.

RICK: Oh, gelukkig.

Er is weer hoop aan de horizon.

TOM: De modderige, bewolkte horizon.

JULIA: Wees eens positief, Tom.

We gaan zo wat drinken.

RICK: Precies.

En vanavond staan we vooraan te dansen.

TOM: Oké, oké.

In de modder, maar we staan er wel.

JULIA: Dat is de spirit!

Samen in de blubber.

RICK: Het zou geen echt Nederlands festival zijn zonder, toch?

TOM: Nee, dan zou er iets niet kloppen.

Het hoort erbij.

JULIA: Ik zie de muntenkassa al.

We zijn er bijna!

RICK: Eindelijk!

Ik voelde mijn voeten al niet meer.

TOM: Ik ga voor die chocomel met rum.

Zeker weten.

JULIA: Ik twijfel nog.

Misschien toch een biertje voor de moed.

RICK: Een dapper besluit in deze kou.

Ik denk dat ik je volg.

TOM: Jullie zijn gek.

Maar proost alvast, dan maar.

JULIA: Proost op onze onverwoestbaarheid!

RICK: En op het overleven van het Nederlandse weer.

Dat is een prestatie op zich.