The Third Goalkeeper

De geur van nat gras en gefrituurde snacks vulde de kantine van voetbalclub SV Vredenburg in Utrecht.

Het was een typische dinsdagavond.

Buiten was het donker en koud, maar binnen was het warm en lawaaierig.

Spelers van verschillende teams zaten aan tafels, dronken iets en praatten luid over hun trainingen en wedstrijden.

Tim zat aan een kleine, plakkerige tafel in de hoek.

Hij staarde naar het televisiescherm dat hoog aan de muur hing.

Zijn vriend Mark zat tegenover hem en probeerde de aandacht van Tim te krijgen.

"Tim, wil je nog een drankje?

Ik ga er een halen." Tim reageerde niet.

Zijn ogen waren gefocust op het sportnieuws.

De presentator sprak over de selectie van het Nederlands elftal voor het komende wereldkampioenschap.

Er verschenen foto's van de gekozen spelers op het scherm, vooral van de keepers.

De training was net voorbij.

Het was een zware training geweest, vooral voor Tim.

Hij was de keeper van het team, of tenminste, hij probeerde het te zijn.

Vandaag had hij niet zijn beste avond.

Drie van de vijf schoten op doel waren in het net beland.

Ballen die een goede keeper makkelijk had kunnen stoppen.

"Kijk nou," zei Tim eindelijk, terwijl hij naar de tv wees.

"Ze hebben weer diezelfde keepers gekozen.

Geen verrassingen.

Zo voorspelbaar." Zijn stem klonk geïrriteerd.

Mark zette zijn glas neer.

"Ja, logisch toch?

Het zijn de beste keepers van het land." "De beste, de beste..." Tim maakte een wegwerpgebaar met zijn hand.

"Ze kijken niet verder.

Ze hebben mij niet eens gebeld.

Geen telefoontje, niks.

Ik bedoel, ik verwacht niet dat ik de eerste keeper ben.

Maar als derde keeper, als reserve?

Ik zou perfect zijn." Mark wist niet of hij moest lachen of zuchten.

Hij koos ervoor om voorzichtig te zijn.

"Oh ja?

Waarom denk je dat?" "Nou, ten eerste, voor de sfeer in de groep," begon Tim met veel overtuiging.

"Ik ben een positieve jongen, ik kan goed met iedereen praten.

Dat is belangrijk in een team.

En ten tweede," hij leunde naar voren, "ik kan best goed een bal stoppen als het moet.

Ik heb snelle reflexen." Mark dacht aan de training van een uur geleden.

Hij dacht aan de bal die langzaam op Tim af rolde en op een vreemde manier tussen zijn benen door ging.

Hij dacht aan de bal die Tim tegen zijn gezicht kreeg, omdat hij zijn handen te laat bewoog.

Mark keek naar de handen van Tim.

Ze waren nog steeds een beetje rood van de kou en van de ballen die hij verkeerd had geraakt.

Hij besloot zijn gedachten voor zich te houden.

"Ik denk dat de concurrentie wel heel groot is, Tim," zei Mark diplomatiek.

"Concurrentie is voor mensen zonder zelfvertrouwen," antwoordde Tim direct.

"Je moet in jezelf geloven.

Als je weet dat je goed genoeg bent, dan ben je het ook.

Ik weet het gewoon.

Ik had daar moeten staan." Op dat moment liep de coach, een oudere man met een vriendelijk gezicht en een grote buik, langs hun tafel.

Hij gaf Tim een klopje op de schouder.

"Goed gewerkt, mannen.

Tim, volgende week de ballen weer met je handen proberen te vangen, hè?

Niet met je neus.

Die is al groot genoeg!" De coach lachte en liep door naar de bar.

Mark proestte het uit en probeerde zijn lach te verbergen achter zijn hand.

Tim's wangen werden rood.

"Hij maakt maar een grapje," mompelde Tim.

"Hij weet ook wel dat ik talent heb.

Hij ziet het elke week." Tim keek weer naar de televisie, waar nu een samenvatting van een andere wedstrijd te zien was.

Zijn droom over het WK was nog niet voorbij, zelfs niet na de opmerking van de coach.

Hij schudde zijn hoofd.

"Volgende keer bellen ze me wel.

Ze komen er vanzelf achter dat ze me nodig hebben." Mark nam een slok van zijn drankje en glimlachte.

Misschien was het juist die enorme zelfverzekerdheid die Tim zo'n unieke vriend maakte.

Een vriend die droomde van het WK, hier in de rumoerige kantine van een amateurclub in Utrecht.

Het was onrealistisch, maar op een bepaalde manier ook wel mooi.

Hij besloot er nog maar een drankje op te bestellen.

Tot de volgende.

Alle transcripten op dutchfluency.com slash transcripts.