B1 Dutch - SS387 - Orkaan dreigt in Nieuw-Zeeland (Kyan plant reis) - Learn Dutch

Geen schieke plek hoor. Papierstof in de lucht. Een printer die bromde als een oude fietsbel en de geur van versgesneden karton.

Hij had net een route met rode stift getekend naar New Zealand omdat hij over twee maanden die kant op zou gaan om een vriend op te zoeken.

Hoeveel hij meestal relaxet is voelde hij vandaag een zee nu in zijn buik als of hij te veel drob had gegeten.

Buiten, vloed de wind, langs de gevels en klapperde een los reclame bord. Kean dacht, als ik straks daar ben, wil ik niet alleen mooie foto's maken.

Maar ook echt snappen hoe het voelt om zo ver van huis te zijn. Jo, en toen ging de telefoon van de winkel op een hard trillen op de tonebank.

De eigenaar, een vrouw met velgroenen nagelak, zetten hem op luidsprekker. NOS, zij z'n kort, als of dat genoeg uitleggen was.

Kean horde, no toestand, duizenden evacuaties, een naderende orkan in New Zealand. Het woord, evacuaties, bleef hangen, als kou gewoon onder je schoon.

Daas ook wat, Montpel de Kean. Hij pakte zijn eigen mobiel en scrollde. Duim te snel, hoofd, nog sneller. Hij opte zijn vriend.

Ben je oké? Waar ben je nu? Niks, nog een bericht, nog steeds niks. De vrouw kijk hem aan.

Jij kent daar iemand, hè? Ja, Tane. Hij woont aan de kust, zij Kean.

Meteen dacht hij aan die ene keer dat Julia bij de viskraam in scheeveningen stond met kibbeling, als of de zee altijd gezellig is.

Maar soms dus niet. Kean liep naar buiten en belden opnieuw. In zijn oor horde hij alleen de piep van een mislukte verbinding.

Een jonge met een steppriep gaat het gast bijna. Ik bedoel, ja, nee, ik probeer iemand te bereiken, zij Kean.

En hij lachte er half bij, omdat dat soms makkelijker is dan paniek. Hij sprong op zijn fiets en trapte richting het binnenhof.

Want daar had hij meestal beter bereik. Vraag me niet waarom. Het is net magie.

Onderweg halde hij een stroopwafel bij een kiosk, puur uit automatisme. Dat kwam goed uit, zij hij hard op.

Terwijl hij eigenlijk bedoelde, ik moet iets doen met mijn handen.

Bij het plein pakte hij heel Holland's toch een terrasje pakken. Al was het meer een wankelig stoel en een lawe koffie.

Achteraf gezien was dat misschien niet de slimste keuze. Maar ik snap hem. Zitten is soms overleven.

Hij belde weer. Eindelijk. Eén vind je. Toen twee. Ben oké. We zitten in een schoolgebouw. Veel mensen. Strom soms weg. Ik laat straks meer weten.

Kianblies langzaam uit. Dit is het. Vluisterde hij. Niet omdat alles opgelost was, maar omdat er contact was.

Hij stuurde terug. Blijf binnen. Ik denk aan je. Lekker bezig.

Later die avontacht kijen aan Maaret. Die ooit in Zutphen in die bibliotheekhaal zat tussen reisboeken en vergeten spullen.

Als of reizen altijd romantisch is. Maar soms is reizen ook. Luisteren naar nieuws?

Wachten op twee vinkjes. En beseffen dat water overal dezelfde kracht heeft. Selbst bij onze Hollandse dijken.

En eerlijk. Vanaf dat moment voelde zijn wereldkaart niet meer als papier. Maar als iets dat echt adem halde.

Nou, het volledige transcript is gratis te lezen op Dutchfluency.com. De tuliptrainer heeft het klaar staan als je interactief wil oefenen. Tot morgen.